ศูนย์บัญชาการกองพันใหม่
“ท่านผู้บังคับกองพัน กองบัญชาการกองพลมีคำสั่ง ให้หน่วยของเราลอบเคลื่อนพลไปซ่อนตัวนอกเมืองอำเภอฟางชานทันที รอคำสั่ง”
“อำเภอฟางชานหรือ?”
“ใช่ครับ รองผู้บัญชาการกองพลเป็นคนออกคำสั่งด้วยตัวเอง”
“พลสื่อสาร รีบสั่งทุกหน่วยกลับเข้าประจำที่เดิมโดยเร็ว!” หลี่ยวนหลงตะโกน
“รับทราบครับ ผู้บังคับกองพัน”
เหตุการณ์เช่นนี้เกิดขึ้นทั่วทั้งกองพลสามแปดหก บ่ายวันรุ่งขึ้น จางต้าเปียวกับนายพลน้อยนำกรมพันธุ์ 771 และกรมพันธุ์ 772 ลอบเคลื่อนพลไปยังสองฟากของต้าซีโกว
ต้าซีโกวมีภูมิประเทศเป็นปราการ ทั้งสองฟากเป็นยอดเขาสูงชัน ถนนตรงกลางกว้างเพียงสิบกว่าเมตร และทอดยาวหลายกิโลเมตร ภูมิประเทศเช่นนี้เหมาะแก่การซุ่มโจมตีอย่างยิ่ง
“รองผู้บัญชาการกองพล นายพลน้อย ทหารทุกนายเข้าประจำที่แล้ว ขอเพียงพวกญี่ปุ่นบุกเข้ามา ก็อย่าหวังว่าจะออกไปได้เด็ดขาด” เฉิงซื่อฟากล่าวพร้อมทำความเคารพ
“เหล่าเฉิน เอาระเบิดที่ฉันสั่งให้เตรียมมาด้วยหรือเปล่า?” จางต้าเปียวถามพลางสำรวจภูมิประเทศ
“เอามาครบแล้ว คุณคิดจะฝังไว้บนถนนหรือ?” นายพลน้อยถาม
“อย่าประมาทพวกญี่ปุ่น ระเบิดมากขนาดนี้ ฝังลงไปแล้วจะไม่ให้พวกมันเห็น คงเป็นไปได้ยาก” จางต้าเปียวส่ายหน้า
“คุณหมายถึงจะระเบิดยอดเขาหรือ?” นายพลน้อยเข้าใจขึ้นมาทันที
“ใช่ สั่งให้ทหารถอนออกจากยอดเขาทั้งสองฝั่งทันที ถอยไปด้านหลัง 200 เมตร ฝังระเบิดไว้บนยอดเขาทั้งสองฝั่ง โดยเฉพาะตรงทางเข้าและทางออก แล้วพรางให้ดี รอให้พวกญี่ปุ่นเข้ามาในวงซุ่มโจมตี ค่อยจุดระเบิด จากนั้นทหารจึงกลับเข้าประจำแนวรบ” จางต้าเปียวกล่าว
“รับทราบครับ รองผู้บัญชาการกองพล ผมจะไปจัดการเดี๋ยวนี้” เฉิงซื่อฟาทำความเคารพ ก่อนวิ่งออกจากศูนย์บัญชาการ
“นี่ คุณมองฉันทำไม?” จางต้าเปียวเงยหน้ามองนายพลน้อยแล้วถาม
“ถึงตอนนี้คุณจะเป็นผู้บังคับบัญชาของผม แต่ผมก็ขอพูดสักคำ คุณนี่ลงมือได้โหดจริง ๆ ผมว่าแผนนี้คงฝังทั้งพวกญี่ปุ่นกับทหารหุ่นเชิดไปพร้อมกันหมดแน่” นายพลน้อยกล่าวพลางหัวเราะ
“เฮ้ ถ้าจะบอกว่าฉันเจ้าเล่ห์ก็บอกมาตรง ๆ สิ จะพูดอ้อมค้อมทำไม?” จางต้าเปียวหัวเราะ
“ตอนอยู่สถาบันหวงผู่ เราสองคนก็อยู่หอเดียวกัน คุณอายุน้อยที่สุดในรุ่น แต่เวลารบกลับเจ้าเล่ห์ที่สุด เรียกได้ว่าไม่เลือกวิธีเลยสักอย่าง”
“ขอบคุณนะ ฉันจะถือว่าเป็นคำชมก็แล้วกัน” จางต้าเปียวกล่าวพลางกลอกตามองเขา
ยามพลบค่ำ ท้องฟ้าค่อย ๆ มืดลง ลมตะวันตกเฉียงเหนืออันหนาวเหน็บพัดพาเกล็ดหิมะมาเสียดแทงแก้มจนเจ็บ กองพันใหม่ กรมพันธุ์อิสระ และกองกำลังท้องถิ่นที่ซุ่มอยู่นอกเมืองฟางชาน ภายใต้การบัญชาการของเสนาธิการโจวซีฮั่น ค่อย ๆ เคลื่อนกำลังเข้าล้อมเมืองอำเภอฟางชาน
“หลี่ยวนหลง!”
“มาแล้วครับ!”
“กองพันใหม่ของพวกคุณจะบุกจากประตูเมืองทางใต้ จำไว้ ทำให้เอิกเกริกเข้าไว้ ถ้าล่อพวกญี่ปุ่นในเมืองออกมาได้ยิ่งดี”
“กรมพันธุ์อิสระของข่งเจี๋ยจะบุกประตูเหนือ ทางคุณเริ่มโจมตีเมื่อไร ก็ตรึงความสนใจพวกญี่ปุ่นไว้ ดูว่ากรมพันธุ์อิสระจะมีโอกาสบุกเข้าเมืองหรือไม่” เสนาธิการโจวกล่าว
“เสนาธิการโจว ให้กรมพันธุ์อิสระล่อความสนใจพวกญี่ปุ่นได้ไหมครับ ส่วนกองพันใหม่ของเราเป็นกำลังหลักในการโจมตี ผมรับรองว่าจะยึดอำเภอฟางชานได้” หลี่ยวนหลงกล่าว
“ฉันบอกไว้ก่อนนะ หลี่ยวนหลง ครั้งนี้รองผู้บัญชาการกองพลเป็นคนบัญชาการรบด้วยตัวเอง คุณห้ามทำพลาด ไม่อย่างนั้นรองผู้บัญชาการกองพลเอาเรื่องคุณแน่ ลองคิดดูเองแล้วกันว่าจะเกิดอะไรขึ้น” เสนาธิการโจวกล่าวพลางหัวเราะ
“จะเป็นไปได้ยังไงครับ เสนาธิการโจว รองผู้บัญชาการกองพลเป็นผู้บังคับบัญชาเก่าของผม ผมไม่กล้าขัดคำสั่งท่านอยู่แล้ว! แต่อีกอย่าง ท่านก็ไม่ได้สั่งห้ามให้กองพันใหม่ของเราเป็นกำลังหลักในการโจมตีไม่ใช่หรือครับ?” หลี่ยวนหลงกล่าวพลางหัวเราะ
“ก็ได้ งั้นให้กรมพันธุ์อิสระล่อความสนใจของศัตรู ส่วนกองพันใหม่ของพวกคุณเป็นกำลังหลักในการโจมตี จำไว้ อย่าบุ่มบ่าม ถ้ากำลังพลเสียหายมากเกินไปก็ไม่คุ้มกัน ยังไงเราก็แค่ล่อให้ศัตรูยกกำลังกลับไปช่วยรบ สนามรบหลักอยู่ทางรองผู้บัญชาการกองพล” เสนาธิการโจวกำชับ
“รับทราบครับ เสนาธิการโจว คอยดูได้เลย!” หลี่ยวนหลงวิ่งออกไปอย่างกระตือรือร้น
สองทุ่มตรง ปืนใหญ่ภูเขาสองกระบอกซึ่งเป็นปืนใหญ่เพียงสองกระบอกของกองพลสามแปดหก พร้อมด้วยปืนครกอีกหลายกระบอก เริ่มระดมยิงใส่เมืองอำเภอฟางชาน
ศูนย์บัญชาการทหารญี่ปุ่นในอำเภอฟางชาน
“ผู้บังคับกองร้อยยามาดะ กองทัพจีนที่อยู่นอกเมืองกำลังเตรียมบุกเข้าเมืองครับ”
“บากะ! แกพูดว่าอะไรนะ? กองทัพจีนกำลังบุกเข้าเมืองหรือ? ทำไมเพิ่งมารายงานเอาตอนนี้? ปืนใหญ่ของศัตรูแทบจะยิงถึงศูนย์บัญชาการของฉันแล้ว!” ร้อยตรียามาดะตวาด
“ตอนนี้ข้างนอกหิมะตกและมืดมาก พวกเรามองไม่ชัด อีกทั้งกองทัพจีนมีจำนวนมาก พริบตาเดียวก็ล้อมเมืองทั้งเมืองไว้แล้ว ดูจากสถานการณ์น่าจะมีหลายพันคนครับ”
“เป็นกองกำลังหน่วยไหน?”
“ไม่ทราบครับ จากการแต่งกายน่าจะเป็นกองทัพสานฉือ เสื้อผ้าของพวกเขาไม่เหมือนกัน บ้างก็สวมเครื่องแบบทหาร บ้างก็สวมเสื้อผ้าชาวบ้าน พวกเราแยกไม่ออกครับ”
“รีบส่งโทรเลขไปหาผู้บังคับกองพันคาเมดะ ขอให้ส่งกำลังมาช่วย!”
“รับทราบครับ”
ศูนย์บัญชาการชั่วคราวที่ต้าซีโกว
“อากาศบ้าบอนี่ ทำไมหิมะถึงตกขึ้นมากะทันหัน?”
“หิมะตกก็ดีแล้ว ช่วยซ่อนร่องรอยของเราได้ พวกศัตรูจะสอดแนมได้ไม่ละเอียดนัก” จางต้าเปียวกล่าวพลางหัวเราะ
“รองผู้บัญชาการกองพล ดูจากเวลาแล้ว ทางเสนาธิการโจวน่าจะเริ่มโจมตีแล้วครับ”
“ถ้าคำนวณจากระยะทาง กองกำลังของพวกญี่ปุ่นน่าจะต้องใช้เวลาอีกประมาณสองชั่วโมงกว่าจะมาถึงที่นี่ บอกหน่วยสังเกตการณ์แนวหน้าให้คอยจับตาดู”
“รับทราบครับ”
ที่ตั้งชั่วคราวของกองพันคาเมดะในเมืองหมาฟาง
“ท่านผู้บังคับกองพันครับ แย่แล้ว! ร้อยตรียามาดะส่งโทรเลขมาจากเมืองอำเภอฟางชาน แจ้งว่ากองกำลังหลักของกองทัพสานฉือจำนวนมากกำลังโจมตีเมือง สถานการณ์กำลังคับขัน ขอให้พวกเรายกกำลังกลับไปช่วยทันทีครับ”
“อะไรนะ? กองกำลังหลักของกองทัพสานฉือกำลังบุกเมืองหรือ? นายแน่ใจหรือว่ายามาดะไม่ได้รายงานสถานการณ์เท็จ?”
“ท่านผู้บังคับกองพันครับ ผมตรวจสอบซ้ำหลายครั้งแล้ว กองทัพสานฉือใช้ปืนใหญ่ทหารราบด้วย จะเป็นกองกำลังท้องถิ่นไปไม่ได้ มีแต่กองกำลังหลักของพวกมันเท่านั้นครับ”
“ดีมาก! ฉันกำลังกลุ้มใจว่าจะหากองกำลังหลักของกองทัพสานฉือเจอได้อย่างไร ตอนนี้กลับโผล่มาให้ถึงที่ รีบส่งโทรเลขไปบอกร้อยตรียามาดะ ให้รักษาเมืองไว้ให้ได้ พวกเราจะยกกำลังกลับไปช่วยทันที”
“รับทราบครับ ท่านผู้บังคับกองพัน”
การสู้รบนอกเมืองฟางชานดำเนินไปนานกว่าหนึ่งชั่วโมง
กำลังหลักของกองพันใหม่บุกประชิดกำแพงเมืองหลายครั้ง แต่ถูกอาวุธหนักของข้าศึกกดจนเงยหน้าไม่ขึ้น
“หน่วยระเบิด บุกเข้าไป! เอาระเบิดไปวางที่ประตูเมือง แล้วระเบิดประตูบ้า ๆ นั่นให้ฉัน!” หลี่ยวนหลงตะโกนลั่น
“ผู้บังคับกองพัน ผมไปเองครับ” ฮูจี้ พลทหารคุ้มกัน คว้าระเบิดแล้วพุ่งออกไป เขาเคลื่อนตัวซิกแซ็กหลบกระสุนปืนกลของพวกญี่ปุ่น
“ฮูจี้ ระวังตัวด้วย!”
เสียงปังดังขึ้น กระสุนเจาะเข้าที่ต้นขาของฮูจี้
“ฮูจี้!”
ฮูจี้ยังคงหมอบคลาน มือข้างหนึ่งกอดระเบิดไว้แน่น แล้วคลานต่อไป ไม่นานเขาก็คลานไปถึงใต้ประตูเมือง จากนั้นดึงสายชนวนระเบิด ก่อนกลิ้งตัวหลบเข้าไปในคูเพลาะ
เสียงตูมดังสนั่น ประตูเมืองทางใต้ของอำเภอฟางชานถูกระเบิดพังลง
“สหายทั้งหลาย บุกเข้าไป!” หลี่ยวนหลงลุกขึ้นยืนตะโกน พลแตรเป่าแตรสัญญาณบุกโจมตี
ศูนย์บัญชาการต้าซีโกว
“รองผู้บัญชาการกองพล นายพลน้อย กองหน้าของพวกญี่ปุ่นมาแล้วครับ”
ทั้งสองคว้ากล้องส่องทางไกลแล้วรีบออกจากศูนย์บัญชาการ ไปยังเนินเขาเพื่อมองแสงไฟที่อยู่ไกลออกไป
“สั่งให้ทหารเตรียมพร้อม อย่าเพิ่งโผล่หัวออกไป ภูมิประเทศแถวนี้เป็นปราการ พวกญี่ปุ่นต้องยิงสำรวจแนวรบแน่”
“รับทราบครับ”
ไม่นาน กองหน้าของกองทัพญี่ปุ่นก็มาถึงทางเข้าต้าซีโกว หน่วยปืนใหญ่ของพวกญี่ปุ่นเริ่มยิงสำรวจไปยังยอดเขาทั้งสองฟากของต้าซีโกว
“รองผู้บัญชาการกองพล โชคดีที่พวกเราทำตามคำสั่งของคุณ ระเบิดฝังไว้ลึกมาก และทหารก็ถอยออกมาแล้ว ไม่อย่างนั้นคงเสียกำลังพลไปไม่น้อย” เฉิงซื่อฟากล่าว
“พวกญี่ปุ่นใกล้จะเข้ามาถึงจุดซุ่มโจมตีแล้ว สั่งให้ทหารเตรียมพร้อม” จางต้าเปียวกล่าว
“รับทราบครับ รองผู้บัญชาการกองพล”
พี่น้องทุกท่าน หนังสือเล่มก่อนที่ผมเขียนก็ไม่ได้รายได้อะไรเลย รบกวนช่วยส่งของขวัญฟรีให้กันหน่อยนะครับ ขอบคุณมากครับ!!!