หญิงสาวผู้อ่อนแอปริตาอันน่ารักอยู่ในอ้อมแขนของเขา
แต่ในใจของลินน์กลับไม่มีความเคลิบเคลิ้มแม้แต่น้อย
เพราะเขาไม่มีวันลืมใบหน้านี้ได้เด็ดขาด
หญิงสาวมิได้สืบเชื้อสายจากตระกูลใหญ่โตใด อีกทั้งมิได้เป็นอัจฉริยะที่โด่งดังตั้งแต่วัยเยาว์
แต่ในเกม《อรุณรุ่ง》ที่เขาเคยทุ่มเทเล่นจนลืมกินลืมนอน ใบหน้าบริสุทธิ์นี้คือ—
จ้าวบอสแห่งองก์แรกของเกม แม่มดผู้เกือบเผาแดนเหนือทั้งผืนให้มอดไหม้—
'เพลิงโลกันตร์' ลิลเลียน.อันยาเซิร์ท
อีกทั้งยังเป็นตัวถ่วงที่ทำให้ผู้เล่นหน้าใหม่อีกนับไม่ถ้วนต้องหลั่งน้ำตาแห่งความเสียใจ หมัดซ้ายแรง ทำเอาหมัดขวาแรงอีกต่างหาก สุดยอดตัวถ่วงขุมนรก
ยังไงลินน์ก็ไม่คิดจะหวนรำลึกถึงอดีตอันน่าอัปยศที่เขาตะเกียกตะกายฟาร์มอุปกรณ์ตัวละครอยู่ครึ่งเดือน แล้วกลับถูกนางสังหารด้วยหมัดธรรมดาเพียงหมัดเดียว
ดังนั้น ในวินาทีที่ได้เห็นคำสถิตของลิลเลียน ลินน์ก็ยิ้มออกอย่างโล่งอก
【ความผูกพันของแม่มดเพลิงบาป (ทอง): ความจุมานาและอัตราการฟื้นฟูของเจ้าเหนือกว่าคนธรรมดามาก พร้อมทั้งฝึกฝนเวทอัคคีได้มีประสิทธิภาพ 1000% เวทอัคคีที่ร่ายมีพลัง +100%】
【วาสนาทำให้บ้านเมืองล่มจม (ทอง): ความงามของเจ้าช่างน่าหลงใหล ยั่วเย้าให้ผู้อื่นเอ็นดูได้อย่างง่ายดาย ต่อให้แต่งกายเลวทรามเพียงใดก็ไม่อาจกลบเกลื่อนความงามของเจ้าได้】
【อัจฉริยะเหนือมนุษย์ (ม่วง): พรสวรรค์ของเจ้านับล้านคนจึงจะมีสักหนึ่ง นักเล่นแร่แปรธาตุ นักวางอาคม... ประตูแห่งทุกวงการล้วนเปิดต้อนรับเจ้า】
【ใจอันมุ่งมั่น (น้ำเงิน)】、【สัญชาตญาณการต่อสู้ (น้ำเงิน)】...
ค่าพลังนี่นักออกแบบกดแป้นด้วยเท้าหรือไง?
เป็นตัวร้ายด้วยกันทั้งคู่ ต่างก็มีสองตาหนึ่งจมูก แล้วทำไมของฉันกลับมีแค่คำสถิตสีม่วงเดียวที่พอจะเอามาคุยได้?
แล้วมันยังเป็น【นักฆ่าสาววัยเหมาะ】ที่เอาไว้ได้แค่เป็นขุนพลแอบปล้นภรรยาชาวบ้านอีกต่างหาก!
"เอาล่ะ ถึงเวลาแล้วที่คุณชายขี้แพ้จะกลายเป็นเพียงอดีต"
เพียงเพราะในชั่วขณะที่ทั้งสองสัมผัสกัน เขาก็ได้ฉวยโอกาสนั้น กดคัดลอกคำสถิตสีทองอันน่าตื่นเต้นนั้นอย่างว่องไว
【'ความผูกพันของแม่มดเพลิงบาป' ถูกคัดลอกแล้ว】
ชั่วพริบตา ความรู้สึกแจ่มชัดก็แผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ลินน์ไม่เคยรู้สึกถึงความคึกคักของมานาได้ชัดเจนเท่านี้มาก่อน
คุณหนูมานาสุดเย็นชาที่เคยเมินหน้าเขาใส่ วันนี้กลับกลายเป็นสาวคลั่งรักที่ไม่สามารถกลั้นใจได้ ถลาตามตื๊อเขาอย่างบ้าคลั่ง
เรียกได้ว่ากระตือรือร้นสุด ๆ!
ในช่องข้อมูลส่วนตัว ค่ามานาพุ่งทะยานขึ้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหยุดนิ่ง
【มานา: 2.2 -> 3.1 (นักเวทระดับสามที่ก้าวเข้าสู่ประตูแรกแล้ว!)】
"มะ... อย่า..."
เสียงเบาแผ่วที่อัดอั้นไว้ด้วยความเขินอายดังขึ้นจากอ้อมกอด
"คุ... คุณชายคะ หนูเดินเองได้แล้ว..."
ลินน์เพิ่งจะรู้สึกตัว พบว่าลิลเลียนที่นุ่มนิ่มหอมกรุ่นยังคงนั่งซบอยู่ในอ้อมแขนของเขาอย่างว่านอนสอนง่าย ขณะที่ตัวเองกำลังก้าวยาว ๆ มุ่งหน้าไปยังห้องอาหารโดยไม่รู้ตัว
เหล่าคนรับใช้รอบข้างต่างเบิกตากว้าง แม้แต่หัวหน้าแม่บ้านก็ทำหน้าล้อเลียนแบบ "โอ้โห้~"
"ข้าเข้าใจแล้ว" เขาแสร้งทำเป็นนิ่ง ๆ วางร่างเล็กบางลงอย่างสุภาพ และถอยออกไปครึ่งก้าว
สายลมอ่อน ๆ เรืองแสงสีเขียวปัดเสื้อผ้าที่หลุดลุ่ยของหญิงสาวให้เรียบร้อย พร้อมกับจัดทรงผมที่ยุ่งเหยิงให้เข้าที่
ลิลเลียนลงสู่พื้นอย่างนุ่มนวล
อันที่จริงแล้วนางไม่ได้รู้สึกเกลียดการอยู่ในอ้อมแขนของลินน์สักเท่าไรนัก หรือบางทีอาจเป็นเพราะเพิ่งผ่านเหตุการณ์น่ากลัวมา อ้อมกอดอันอบอุ่นนั้นทำให้รู้สึกปลอดภัยอย่างมาก
เหมือนบ่ายฤดูร้อนอันร้อนระอุ ได้นอนขี้เกียจอยู่บนสนามหญ้าร่มรื่นใต้ต้นไม้ จนอดที่จะหลับใหลไม่ได้
แต่...รอบข้างยังมีคนมองอยู่อีกตั้งมากมาย
นางส่ายหน้าอย่างแรง แล้วตบหัวน้อย ๆ ที่กำลัง "ฟู่ ๆ" พ่นไอน้ำออกมา
ลิลเลียนเอ๋ย ลิลเลียน เจ้าอายไม่มีประมาณได้อย่างไรกัน!
นางยกชายกระโปรงเดินวิ่งน้อย ๆ ขึ้นไปข้างหน้า ตามหลังลินน์ที่เดินห่างออกไปแล้ว
นางสูดหายใจลึก ๆ แล้วก้มตัวอย่างนอบน้อม
"ขอบพระคุณท่านมาก คุณชาย!"
เม็ดเหงื่อไหลผ่านลำคอขาวราวคอหงส์ ร่วงลงบนกระดูกไหปลาร้าอันขาวผ่อง ก่อนจะไหลลื่นลงสู่ซอกอกอันเริ่มมีรูปร่าง
ลินน์ที่กำลังอารมณ์ดีโบกมืออย่างไร้กังวล
"ไม่ต้องซีเรียสขนาดนั้นหรอก แค่ช่วยเล็ก ๆ น้อย ๆ เท่านั้นเอง"
"ไม่!" เสียงที่ดังขึ้นอย่างกะทันหันทำให้แม้แต่หัวหน้าแม่บ้านที่กำลังดุคนรับใช้อยู่ไกล ๆ ยังต้องสะดุ้ง ลิลเลียนรู้สึกตัวว่าผิด จึงหน้าแดงแล้วลดเสียงลง
ดวงตาสีฟ้าใสบริสุทธิ์คู่นั้นจ้องมองดวงตาของลินน์ตรง ๆ : "หนูไม่สามารถมองว่าความช่วยเหลือนี้เป็นเรื่องธรรมดา เพียงเพราะมันง่ายสำหรับคุณชาย"
"แม่เคยสอนไว้ว่า เมื่อได้รับน้ำใจ ควรตอบรับอย่างเปิดเผย ไม่ว่าจะง่ายหรือยากเพียงใด ก็ต้องรู้สึกขอบคุณ และตอบแทนเท่าที่จะทำได้"
เสียงของนางเริ่มเบาลงเรื่อย ๆ : "ถึง... ถึงแม้ตอนนี้หนูยังไม่มีอะไรจะตอบแทนคุณชายได้ แต่... แต่..."
นี่...นางคือนางฟ้าหรือไง!?
ลินน์รู้สึกได้ว่าจิตวิญญาณทั้งดวงของเขาถูกชำระล้างให้บริสุทธิ์
นางฟ้าตัวน้อยที่ทั้ง善良และน่ารักขนาดนี้ ในเกมทำไมอีกไม่กี่ปีต่อมากลับกลายเป็นหญิงร้ายอย่างนั้นได้ลงคอ?
เดี๋ยวนะ...
ว่าแต่ ลิลเลียนมาอยู่ในคฤหาสน์ของฉันได้อย่างไรกัน?
หรือว่า... ผู้ร้ายที่ทำให้ครอบครัวของลิลเลียนแตกสลายและก่อกรรมทำเข็ญในเนื้อเรื่องเดิมนั้น—
จริง ๆ แล้วเป็นฉันเองงั้นหรือ!?
คิดถึงตรงนี้ เหงื่อเย็นก็ผุดขึ้นเต็มตัวลินน์
ทั้งคู่เดินคุยกันไปเรื่อย ๆ โดยไม่รู้ตัวก็มาถึงห้องอาหาร
เมื่อสติกลับมา ลิลเลียนก็รีบเอามือปิดปากน้อย ๆ ใบหน้าแดงก่ำด้วยความอาย
ตัวเอง...ตัวเองกลับพูดมากเกินไปโดยไม่รู้ตัว ทำให้เสียเวลาคุณชายไปมากขนาดนี้!
นางเพิ่งจะเตรียมตัวถอยออกไป ก็ได้ยินลินน์เอ่ยขึ้นอย่างสงบ
"หัวหน้าแม่บ้าน จัดชุดช้อนส้อมให้คุณหนูคนนี้ด้วย"
แล้วหญิงงามร่างสูงที่เพิ่งดุคนรับใช้อยู่เมื่อครู่ก็ปรากฏตัวตรงหน้าอย่างน่าประหลาด พานางไปนั่งยังที่นั่งอย่างนอบน้อม
"เ... อย่างนี้ไม่ดีมั้งคะ! หนูเป็นเพียงคนรับใช้ จะให้นั่งร่วมโต๊ะกับคุณชายได้อย่างไร..."
"ไม่ ลิลเลียน" ลินน์ค่อย ๆ ใช้มีดโต๊ะหั่นสเต็กบนจานอย่างเอื่อยเฉื่อย
"เมื่อได้รับน้ำใจ ควรตอบรับอย่างเปิดเผย นี่เป็นสิ่งที่เจ้าเองพูดไว้ไม่ใช่หรือ?"
【ค่าอารมณ์ +200】
มีดและส้อมในมือลินน์ชะงักกึก
นี่มันอะไรกันอีก?
...
ในวินาทีที่เขาสงสัย เสียงกลไกเย็นชาก็ตอบคำถามให้เขา
【ค่าอารมณ์เกิดจากตัวละครสำคัญในเกมที่มีอารมณ์แปรปรวนเนื่องมาจากท่าน】
【รวมถึงแต่ไม่จำกัดเพียง ความใส่ใจ ความชื่นชอบ ความใฝ่ฝัน ความอิจฉา ความเลื่อมใส...】
【ใช้ค่าอารมณ์เพื่อแลกช่องคำสถิตว่างเปล่าได้】
เขามองไปยังแผงข้อมูลของตนเอง
【ชื่อ: ลินน์ ฟอน ไรน์ฮาร์ท】
【มานา: 3.1】【ร่างกาย: 2】【เสน่ห์: 3】
【ค่าอารมณ์: 200】
【คำสถิตที่มี:】
【ความผูกพันของแม่มดเพลิงบาป (ทอง)】【นักฆ่าสาววัยเหมาะ (ม่วง)】【ความผูกพันกับธาตุลม (น้ำเงิน)】【ชื่อเสียงฉาวโฉ่ (เขียว)】
【ช่องคำสถิตว่างเปล่าปัจจุบัน: 0】
เพียงแค่คัดลอกคำสถิตหนึ่งคำ มานาก็ทะยานขึ้นอย่างก้าวกระโดด
จากระดับ 2 ขึ้นเป็นระดับ 3 ฟังดูเหมือนความแตกต่างเพียงเล็กน้อย แต่สำหรับคนธรรมดาทั่วไปที่มีพรสวรรค์ปานกลางแล้ว อาจต้องใช้เวลาบำเพ็ญอย่างหนักนับสิบปี
และด้านหลังช่องคำสถิตว่างเปล่าก็ปรากฏเครื่องหมายบวกเล็ก ๆ
ลินน์ลองกดดู
【ค่าอารมณ์ที่ต้องใช้ในการขยายช่องคำสถิตขึ้นอยู่กับคุณภาพของช่องคำสถิต】
【ช่องคำสถิตสีทองสามารถคัดลอกคำสถิตสีทองและต่ำกว่าได้ ระดับอื่นเป็นไปตามนี้】
【ค่าอารมณ์ที่ต้องใช้ขยายช่องคำสถิตสีทอง: 10000, ช่องสีม่วง: 2000, สีน้ำเงิน: 1000, สีเขียว: 500, สีขาว: 200】
ลินน์ที่อารมณ์ดีสุดขีดได้เข้าใจตรรกะของระบบทั้งหมดแล้ว
พูดสั้น ๆ ก็คือ—
จีบสาวแล้วแข็งแกร่ง!
โอ้ไม่สิ ต้องเรียกว่าทำให้ผู้คนหลงใหล เก็บเกี่ยวค่าอารมณ์ จากนั้นใช้ค่าอารมณ์คัดลอกคำสถิต สุดท้ายก็วนกลับมาจีบสาวอีกครั้ง เป็นวงจรที่ดีงาม
ลินน์พยักหน้าอย่างเข้าใจ แต่ในใจกลับเริ่มคิดอะไรบางอย่าง
แล้ว... จะทำอย่างไรให้คุณหนูแม่มดเอสเอสอาร์ของเราระเบิดค่าอารมณ์ออกมาบ้างล่ะ?