เสิ่นฉีอวิ๋นกลับบ้านตอนกลางคืน ตั้งใจจะซักชุดนอนของกู้เฉาซี แต่กลับพบว่าเธอซักเองไปแล้ว ในใจพลันเกิดความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะอธิบาย
“ไม่ต้องรีบ ยังมีของให้คุณซักอีก” กู้เฉาซีหยิบชุดเครื่องนอนออกมา “ซักแยกก่อนนะ ของใหม่อาจสีตกได้”
เสิ่นฉีอวิ๋นกลับเห็นปลอกหมอนสีแดงสดคู่นั้น สายตาหยุดอยู่ที่ลายปักยวนยาง แม้ภรรยาจะเขินอาย แต่ในใจคงคาดหวังว่าจะได้ครองคู่กับเขาเหมือนยวนยางกระมัง?
ทุกวันนี้ข้าวของยังขาดแคลน เขากลับไม่อาจจัดหาสิ่งที่ควรมีในงานแต่งให้ภรรยาได้ ซ้ำยังต้องให้เธอหาทางจัดการเองอีก
“อันนี้ต้องซักไหม?” เสิ่นฉีอวิ๋นชี้ปลอกหมอนคู่นั้น ถ้าได้ครบเป็นชุดก็คงดี
“ไม่ต้อง” กู้เฉาซียังต้องเก็บไว้ให้คนอื่น
“ได้” เสิ่นฉีอวิ๋นผิดหวังเล็กน้อย เขาหยิบเงินที่ได้จากการขายหมูป่าออกมาทั้งหมด “ให้คุณ”
“เยอะขนาดนี้เลยเหรอ?” กู้เฉาซีมองเงินแล้วตกใจมาก ดูเหมือนจะมากกว่าตอนที่เธอขายนาฬิกาเสียอีก เขาไปเอาเงินมาจากไหน?
“ฉันล่าหมูป่ามาได้ตัวหนึ่ง” เสิ่นฉีอวิ๋นตอบเสียงเรียบ
สายตาของกู้เฉาซีเลื่อนไปสำรวจร่างเขาทันที “คุณไม่ได้บาดเจ็บใช่ไหม?” หมูป่าไม่ใช่สัตว์ที่รับมือได้ง่าย หมูที่ยังไม่ตอนดุร้ายมาก ไม่ต่างจากสัตว์ร้ายตัวใหญ่เลย
“ไม่บาดเจ็บ” เสิ่นฉีอวิ๋นก้มมองแววตาห่วงใยของภรรยา รอยยิ้มจริงใจผุดขึ้นในดวงตา ใบหน้าคมสะอาดยิ่งดูงดงาม ราวกับหิมะกลางฤดูหนาวที่พลันแต้มสีสันของฤดูใบไม้ผลิลงไปสามส่วน