“ทองพวกนี้เอาออกมาใช้ตอนนี้ไม่ได้ คุณหาที่ปลอดภัยเก็บไว้ก่อนเถอะ” กู้เฉาซีเพิ่งเคยเห็นทองมากมายขนาดนี้เป็นครั้งแรก ใจเต้นแรงไม่น้อย
ถ้าเธอเก็บมันเข้าไปในมิติ เสิ่นฉีอวิ๋นต้องจับสังเกตได้แน่ แล้วก็จะรู้ว่าเธอมีเรื่องผิดปกติ
เธอไม่กล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยงพนัน ในยุคสมัยนี้ เรื่องเหนือธรรมชาติมักไม่จบลงด้วยดี
“ได้” เสิ่นฉีอวิ๋นมองเธอนิ่ง แววตาหม่นลงเล็กน้อย ภรรยายังไม่ไว้ใจเขา แต่สักวันเธอต้องเชื่อใจเขาแน่
เขาจะใจร้อนไม่ได้ ไม่อย่างนั้นอาจทำให้เธอตกใจ อย่างน้อยตอนนี้ภรรยาก็ไม่ต่อต้านการใกล้ชิดกับเขาแล้ว
ทองแท่งพวกนี้ใช้จ่ายไม่สะดวก เอาไปแลกเป็นเงินกับตั๋วให้เธอเร็ว ๆ นี้น่าจะดีกว่า เงินจากการขายหมูป่าคราวก่อนเธอก็รับไว้แล้ว
“หัวหน้าหลี่เป็นยังไงบ้าง?” กู้เฉาซีถาม เธอไม่เชื่อว่าเสิ่นฉีอวิ๋นเข้าเมืองไปเพื่อส่งหวังหมิงจื้อจริง ๆ
“ยังไม่ตาย นอนอยู่โรงพยาบาล” เสิ่นฉีอวิ๋นเดาได้ตั้งนานแล้วว่าเธอต้องถามแบบนี้ ถ้าเขาฆ่าหัวหน้าหลี่ตรง ๆ ภรรยาคงกลัว ตอนนี้กลับกำลังพอดี
สีหน้าเขาสงบนิ่ง น้ำเสียงไม่แสดงอารมณ์ใด ๆ “ผมแวะไปดูมา เตียงคนไข้ของเขาจู่ ๆ ก็พังลงมา ทำให้ตกลงไปบนเศษแก้ว แผลเดิมก็ยังไม่ทันหาย กลับเจ็บหนักขึ้นอีก ดูท่าคงรักษาให้หายยากแล้ว”
กู้เฉาซีแปลกใจเล็กน้อย “ทำไมถึงเป็นแบบนั้นได้?”
เครื่องรางเคราะห์ร้ายได้ผลดีขนาดนี้เลยเหรอ?
เสิ่นฉีอวิ๋นทำเป็นไม่รู้เรื่อง “ไม่รู้สิ อาจเป็นเพราะโชคร้ายมากเกินไปมั้ง”
“คงมีเทพเซียนใจดีองค์ไหนเห็นเขาทำชั่วมามาก เลยปล่อยให้เขารับผลกรรมที่ก่อไว้เอง”