ฟ้ายังไม่มืด เสิ่นฉีอวิ๋นก็มาถึงตัวเมืองอำเภอแล้ว เขามาส่งหวังหมิงจื้อถึงหน้าโรงแรมรับรอง ก่อนเอ่ยว่า “สหายหวัง ข้าจะไปซื้ออาหารมาให้ท่านสักหน่อย”
“ไม่ต้องหรอก ฉัน...” หวังหมิงจื้อเพิ่งจะปฏิเสธ ก็เห็นเสิ่นฉีอวิ๋นปั่นจักรยานจากไป เขาถอนหายใจ ในใจมีความรู้สึกบางอย่างที่อธิบายไม่ถูก
ความจริงแล้ว เสิ่นฉีอวิ๋นไปสั่งอาหารสองสามอย่างที่ร้านอาหารของรัฐ บอกว่าจะห่อกลับ แล้วปลอมตัวมุ่งหน้าไปโรงพยาบาล
ยามค่ำคืน เขามักนอนกอดภรรยาแต่ไม่หลับ คอยฝึกปราณภายในอยู่เงียบ ๆ บัดนี้พลังฟื้นคืนมาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว การเอาชีวิตคนสักคนย่อมไม่ใช่เรื่องยาก
เพียงนึกถึงแววตาของหลี่เซี่ยงหนาน เขาก็อยากควักดวงตาคู่นั้นออกมา ไอ้เดรัจฉานอย่างมัน มีสิทธิ์อะไรถึงได้มีดวงตา?
หลังปลอมตัวแล้ว เสิ่นฉีอวิ๋นดูกลมกลืนจนแทบไม่มีใครสังเกตเห็น เขาแทรกเข้าไปในโรงพยาบาลได้อย่างง่ายดาย ด้วยการได้ยินที่ดีกว่าคนทั่วไปมาก เขาเดินหาเตียงคนไข้แถวแผนกกระดูกอยู่พักหนึ่ง ไม่นานก็ระบุตำแหน่งของหลี่เซี่ยงหนานได้
หลี่เซี่ยงหนานพักอยู่ในห้องผู้ป่วยตามลำพัง มีคนดูแลอยู่ข้างเตียงพอดี แต่เพิ่งออกไปซื้ออาหารเย็นให้เขา
เสิ่นฉีอวิ๋นยืนอยู่นอกห้อง กำลังหาจังหวะบีบคอหลี่เซี่ยงหนานให้หัก ทันใดนั้นก็มีเสียงดังสนั่นออกมาจากในห้อง
จากนั้นเสียงร้องอย่างเจ็บปวดของหลี่เซี่ยงหนานก็ดังขึ้น “อ๊าก—”