กู้เฉาซีสบตากับเสิ่นฉีอวิ๋น สีหน้าในดวงตาของเขาทำเอาเธอตกใจวูบ สายตาลึกล้ำคมกริบ ราวกับจะมองทะลุผิวหนังและกระดูกของเธอไปจนหมด
เธอไม่กล้ามองต่ออีกแล้ว ยากจะหลอกตัวเองว่าชายคนนี้เป็นคนเดิมได้จริง ๆ ทำได้เพียงภาวนาเงียบ ๆ ในใจว่า “เสิ่นฉีอวิ๋น” คนนี้เป็นคนหนุ่มที่มีคุณธรรมและค่านิยมสอดคล้องกับสังคมนิยม
คนอื่น ๆ ในตระกูลเสิ่นไม่มีทางคิดไปถึงเรื่องนั้น เธออดสงสัยเขาไม่ได้ แต่สงสัยไปก็ไม่มีประโยชน์ ชีวิตก็ยังต้องดำเนินต่อไป
กู้เฉาซีอ่านหนังสือต่อ คิดไปคิดมา เธอก็ขอหนังสือเรียนชั้นประถมจากเสิ่นหงเสียอีกชุด หมู่บ้านกำลังจะเปิดโรงเรียนประถมในอนาคต ตอนรับสมัครครู ส่วนใหญ่คงต้องสอบเนื้อหาเหล่านี้
“หงเสีย หนังสือเรียนมัธยมของเธอยังอยู่ไหม?” กู้เฉาซีถาม
“อยู่ค่ะ พี่สะใภ้สาม เดี๋ยวฉันไปเอามาให้” เสิ่นหงเสียเรียนจบมานานแล้ว ถึงจะเรียนไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็เก็บหนังสือเรียนไว้อย่างดี
เธอชอบคนมีความรู้ ปกติมักไปที่พักเยาวชนผู้มีการศึกษาเพื่อฟังพวกเขาเล่าเรื่องข้างนอก ตอนนี้ในบ้านมีเยาวชนผู้มีการศึกษาอยู่คนหนึ่ง แถมยังเป็นพี่สะใภ้ของเธอ ทั้งยังยอมทำยางรัดผมให้ เธอจึงเอาอกเอาใจเป็นพิเศษ