คุณปู่จ้านเดินทางจากบ้านเก่ามาถึงคฤหาสน์ตระกูลจ้านก่อน
เจียงหลีโม่ขึ้นไปชั้นบนโดยมีบอดี้การ์ดนำทาง
“คุณปู่จ้าน” เจียงหลีโม่ยังไม่มีเวลาเปลี่ยนชุดราตรีก็รีบมาที่นี่ พอสบเข้ากับดวงตาทรงอำนาจที่ไม่ต้องขึงขังก็น่าเกรงขามของคุณปู่จ้าน เธอก็ยังคงสงบนิ่ง
คุณปู่จ้านมองเธอที่งดงามกว่าบุปผาแล้วก็อดเสียดายไม่ได้ หลานชายคนโตของเขาช่างตาถั่วเสียจริง
เขาเฝ้ามองเจียงหลีโม่เติบโตมาตั้งแต่เด็ก จึงรู้ว่าเธอเป็นคนจิตใจดี เดิมทีตั้งใจจะจัดงานแต่งให้เธอกับหลานชายหลังเรียนจบ ใครจะคิดว่าจู่ ๆ จะมีผู้หญิงอีกคนโผล่มาขัดขวางกลางทาง
ยิ่งปล่อยไว้นานก็ยิ่งมีเรื่องไม่คาดฝัน… ช่างมีเรื่องไม่คาดฝันจริง ๆ…
คุณปู่จ้านโมโหมาก “ทำไมหนูไม่บอกปู่ว่าไอ้เด็กเหลือขอจ้านเยี่ยนเซินมีผู้หญิงอยู่ข้างนอก…”
“คุณปู่จ้าน ตอนนี้หนูกับฉุนอวี่เข้ากันได้ดีค่ะ”
“โกหก!” คุณปู่จ้านจะไม่รู้ได้อย่างไรว่าเจียงหลีโม่ไม่ได้คิดอะไรกับจ้านฉุนอวี่เลย
เขาเฝ้ามองเธอเติบโตมาตั้งแต่เด็ก ท่าทีที่เธอมีต่อจ้านฉุนอวี่เป็นเหมือนพี่สาวที่มองน้องชาย จะมีความรักได้อย่างไร
“เป็นเยี่ยนเซินต่างหากที่ทำให้หนูเสียใจ”
“คุณปู่จ้าน… เรื่องในอดีตหนูเต็มใจเองค่ะ ไม่เกี่ยวกับเขาสักนิด ถึงอย่างไรเขาก็ไม่เคยสัญญาอะไรกับหนู ต่อไปหนูจะไม่ตามตื๊อเขาอีกแล้ว…”
เจียงหลีโม่ข่มความขมขื่นในลำคอไว้ “หลังจากเขาชอบจี้เนี่ยน หนูก็ไม่คิดอะไรกับเขาอีกเลยค่ะ”
บรรยากาศหนักอึ้ง คุณปู่จ้านกล่าวด้วยน้ำเสียงหนักแน่น “เสี่ยวหลี เรื่องนี้ปู่จะตัดสินใจแทนหนูเอง”
เจียงหลีโม่ควรจะรู้สึกอบอุ่นแท้ ๆ แต่ตรงอกกลับเหลือเพียงความเย็นชาและด้านชา
เวลานี้พ่อบ้านเดินเข้ามา คุณปู่จ้านเร่งถาม “เยี่ยนเซินล่ะ? ทำไมยังไม่กลับมาอีก”
“คุณชายใหญ่ใกล้ถึงแล้วครับ” พ่อบ้านทราบสถานการณ์ที่งานเลี้ยงจากทางโทรศัพท์แล้ว—
หลังเจียงหลีโม่จากไป จ้านเยี่ยนเซินกับจี้เนี่ยนก็ทยอยออกไปเช่นกัน แม้แต่คู่สามีภรรยารัฐมนตรีจ้านก็รีบร้อนมาถึง
“คุณปู่จ้าน… หนูไม่ชอบจ้านเยี่ยนเซินแล้วค่ะ ผู้ชายที่มีแต่ผู้หญิงคนอื่นอยู่ในสายตา หนูไม่มีวันชอบเขา! ต่อให้คุณปู่ให้เขาเลิกกับจี้เนี่ยน หนูก็จะไม่หันกลับไปหาเขาอีก”