เมื่อถึงเทศกาลหยวนเซียว ผู้เฒ่าลู่จัดงานเลี้ยงต้อนรับ เชิญแขกผู้มีเกียรติจากทั่วไห่เฉิงมาร่วมงานเกือบครึ่งเมือง
งานเลี้ยงภายในตระกูลลู่คึกคักเป็นพิเศษ ประดับประดาโคมไฟและผ้าแพรสีสันสดใส ผู้เฒ่าจ้านไม่ได้มาร่วมงานเพราะได้รับคำเชิญจากสหายร่วมรบเก่า ส่วนรัฐมนตรีจ้านกับภรรยาก็ไปเป็นเพื่อนท่านผู้เฒ่า จึงไม่ได้มาด้วย
ในฐานะเพื่อนสนิทของลู่จิ่ง จ้านเยี่ยนเซินย่อมมาร่วมงานที่ตระกูลลู่
คฤหาสน์ตระกูลลู่สว่างไสวไปด้วยแสงไฟ จ้านเยี่ยนเซิน ลู่จิ่น กู้ฉวนโจว พร้อมด้วยครอบครัวของผู้เฒ่าลู่ คู่สามีภรรยากู้ และคู่สามีภรรยาเจียงนั่งร่วมโต๊ะหลัก
เจียงหลีโม่กับเมิ่งอี๋หลาน รวมถึงหญิงสาวอีกหลายคนที่แต่งกายเรียบร้อย นั่งอยู่ที่โต๊ะกลมใหญ่อีกตัว
หญิงสาวเหล่านั้นคงเป็นญาติรุ่นเยาว์ของตระกูลลู่ แม้จะนั่งประจำที่แล้ว แต่สายตาก็ยังแอบมองจ้านเยี่ยนเซินกับกู้ฉวนโจวเป็นระยะ พลางกระซิบกระซาบกัน
“ดูสิ นั่นจ้านเยี่ยนเซิน… หล่อมาก หล่อสุด ๆ! ฉันใจสั่นไปหมดแล้ว…”
“คนที่นั่งข้างเขาก็ไม่เลวนะ”
เมิ่งอี๋หลาน “……”
“พวกจ้านเยี่ยนเซินนั่งโต๊ะผู้ใหญ่ ส่วนพวกเรานั่งโต๊ะเด็ก” เมิ่งอี๋หลานกระซิบบอกเจียงหลีโม่
เจียงหลีโม่พยักหน้าเห็นด้วย แม้โต๊ะนี้จะไม่มีเด็กประถมหรือมัธยม แต่ข้อเท็จจริงก็บอกเธอว่าพวกเขาถูกจัดให้นั่งแบบนี้จริง ๆ
อีกด้านหนึ่ง ผู้เฒ่าลู่บอกให้ลู่ฉือดูแลหญิงสาวทั้งสองให้ดี แล้วก็ไล่เขามานั่งโต๊ะนี้ด้วย
“หมายความว่าคนที่ไม่มีประโยชน์ถูกจับมานั่งโต๊ะเดียวกันหรือเปล่า?” เมิ่งอี๋หลานเสริมขึ้นเมื่อเห็นลู่ฉือเดินมา
ลู่ฉือบังเอิญได้ยินคำพูดของเมิ่งอี๋หลาน สีหน้าจึงแทบเก็บไว้ไม่อยู่ “หึ ๆ”
ที่จริงหญิงสาวอย่างเมิ่งอี๋หลานกับเจียงหลีโม่ยังพอเข้าใจได้ ต่อให้เจียงหลีโม่เรียนจบแล้ว ในสายตาของคนรุ่นก่อนเธอก็ยังเป็นนักศึกษาที่ยังไม่โตเต็มที่