เจียงหลีโม่งัวเงียตื่นขึ้นมา รับรู้ได้ถึงแผงอกอุ่นร้อนที่แนบชิดอยู่ข้างกาย
ร่างกายของเธอปวดระบมไปหมด เธอค่อย ๆ ลืมเปลือกตาหนักอึ้งขึ้น สิ่งแรกที่เห็นคือใบพัดพัดลมเพดานเก่า ๆ สีน้ำตาลอมเขียว ซึ่งหมุนเอี๊ยดอ๊าดอยู่เหนือศีรษะ
เจียงหลีโม่เป็นคุณหนูตระกูลมหาเศรษฐีแห่งไห่เฉิง ในชีวิตนี้มีเพียงครั้งเดียวเท่านั้นที่เธอได้ใช้พัดลมเพดาน
หลายปีก่อน ในโรงแรมซอมซ่อแห่งหนึ่ง เธอถูกจ้านเยี่ยนเซินที่ถูกวางยาปลุกกำหนัดพรากพรหมจรรย์
เธอคิดว่าจะได้รับความเอ็นดูจากชายหนุ่ม แต่สุดท้ายกลับนำภัยมาสู่ตัวเอง
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เจียงหลีโม่ก็รู้สึกสารพัดอารมณ์ สมองที่ยังสับสนพลันฉุกคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ เธอตายไปแล้วไม่ใช่หรือ?
สติค่อย ๆ กลับคืนมา เจียงหลีโม่หันขวับไปมองคนที่กอดเธออยู่—
แสงแดดหลายสายส่องลอดช่องว่างระหว่างผ้าม่าน ทอดเป็นเงายาวบนพื้น ใบหน้าหล่อเหลาขยายใหญ่จนอยู่ใกล้เพียงคืบแนบอยู่ข้างเธอ นั่นคือจ้านเยี่ยนเซินในวัยที่ยังหนุ่มกว่าตอนนี้
ชายหนุ่มหลับสนิทอย่างสงบ ปราศจากความหยิ่งยโสที่มักแสดงออกตามปกติ เอวสอบแข็งแรง กล้ามเนื้อหน้าอกเป็นลอนชัดเจน แขนแกร่งทั้งสองข้างโอบรอบตัวเธอไว้ ราวกับเธอเป็นของรักของหวง
แต่ในหัวของเจียงหลีโม่กลับมีเสียง “หึ่ง” ดังขึ้น ราวกับถูกฟ้าผ่าจนทั้งร่างชาไปหมด
เขาไม่เคยกอดเธอนอนเลย นอกจากคืนนั้น
คืนนั้นเธอช่วยจ้านเยี่ยนเซินเอาไว้ ตอนพบเขา ร่างครึ่งท่อนจมอยู่ในทะเล เธอพยายามสุดกำลังกว่าจะช่วยเขาขึ้นฝั่งได้ เพราะไม่ได้พกบัตรประชาชนจึงเข้าพักโรงแรมหรูไม่ได้ เธอเลยพยุงชายหนุ่มที่ยังไม่ได้สติไปยังโรงแรมเก่าโทรมแห่งนี้ แล้วพันพัวกับเขาตลอดทั้งคืน
เธอได้เกิดใหม่จริง ๆ!
เจียงหลีโม่ยกแขนชายหนุ่มออก แล้วหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เป็นอย่างที่คิด ข้อความนั้นถูกส่งไปตั้งแต่ครึ่งชั่วโมงก่อนแล้ว
เหมือนกับชาติก่อน ในข้อความเธอขอให้เพื่อนสนิทอย่างจี้เนี่ยนเอาเสื้อผ้าสะอาดมาให้
แต่หลังจากส่งข้อความแล้ว เธอก็หมดแรงจนหลับไปอีกครั้ง กว่าจะตื่นขึ้นมาอีกทีก็เป็นตอนนี้
จี้เนี่ยนใกล้จะมาถึงแล้ว!
เมื่อนึกขึ้นได้ เจียงหลีโม่ก็ไม่สนใจความปวดระบมทั่วร่าง รีบพลิกตัวลงจากเตียง เธอเก็บเสื้อผ้าบนพื้นขึ้นมาสวม เสื้อผ้าที่เปียกน้ำทะเลยังชื้นอยู่ครึ่งหนึ่ง แต่ตอนนี้เธอไม่มีเวลาสนใจแล้ว จึงเข้าไปจัดการตัวเองอย่างลวก ๆ ในห้องน้ำ
เมื่อสายตากวาดผ่านฝักบัวอาบน้ำอันเก่าคร่ำคร่า เจียงหลีโม่ก็ชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะยื่นมือไปเปิดมันอย่างไม่รู้ตัว เป็นอย่างที่คิด หัวฝักบัวพังจริง ๆ เธอถึงกับหัวเราะออกมา
เหมือนกับชาติก่อน ตอนนี้หัวฝักบัวพังไปแล้ว
เพราะอาบน้ำไม่ได้ หลังจี้เนี่ยนมาถึงก็เอาใจใส่เปิดห้องอีกห้องให้เธอ รอจนเธออาบน้ำเสร็จ เป่าผมแห้ง แล้วกลับห้องอย่างสบายตัว จี้เนี่ยนกับจ้านเยี่ยนเซินก็หายไปจากที่นั่นแล้ว
จี้เนี่ยนฉวยเอาความดีความชอบไปเป็นของตัวเอง
จากนั้นในสายตาของจ้านเยี่ยนเซินก็มีเพียงจี้เนี่ยนคนเดียว
แม้จ้านเยี่ยนเซินจะแต่งงานกับเธอเพราะถูกคุณปู่ของเขาบีบบังคับ อีกทั้งทั้งคู่หมั้นหมายกันมาตั้งแต่เด็ก แต่หัวใจของเขากลับอยู่กับจี้เนี่ยนทั้งหมด เพื่อให้จี้เนี่ยนได้สถานะที่เหมาะสม บริษัทเจียงของครอบครัวเธอถูกจ้านเยี่ยนเซินทำลายจนล้มละลาย พ่อหัวใจวาย แม่เสียสติ พี่ชายกระโดดตึก...
ส่วนเจียงหลีโม่ก็ถูกวางยาพิษจนตายตามไป
บริษัทเจียงถูกจ้านเยี่ยนเซินซื้อกิจการอย่างชอบธรรม กลายเป็นของในกำมือเขา
เมื่อนึกถึงเรื่องราวในอดีต เจียงหลีโม่ก็เกลียดจ้านเยี่ยนเซินเข้ากระดูกดำ...
ออกจากห้องน้ำ เจียงหลีโม่ตั้งใจจะรีบไปทันที แต่ความโกรธเกรี้ยวที่ท่วมท้นทำให้เธอก้าวขึ้นไปบนเตียง นั่งคร่อมหน้าท้องของชายหนุ่ม แล้วฟาดฝ่ามือใส่ใบหน้าของเขาซ้ายทีขวาทีอย่างแรง...
เพี๊ยะ! เพี๊ยะ! เพี๊ยะ!
เจียงหลีโม่ฟาดจนตาแดงก่ำ ถ้าตอนนี้เธอมีมีดอยู่ในมือ คงแทงทะลุอกเขาให้ตายไปแล้ว
เธอรู้ว่าตอนนี้ชายหนุ่มยังไม่ตื่น
เขาจะตื่นก็ต่อเมื่อจี้เนี่ยนมาถึง!
จี้เนี่ยนราวกับเป็นผู้ถูกลิขิตให้มีโชคชะตาอันรุ่งโรจน์ แย่งชิงธุรกิจของตระกูลเจียงไป แย่งชิงชายที่เธอรักที่สุดไป เธอได้รับการทะนุถนอมราวกับเป็นของล้ำค่า ส่วนตัวเธอกลับต้องพบจุดจบที่ครอบครัวแตกสลาย
เจียงหลีโม่ใช้แรงทั้งหมดที่มี ไม่รู้ว่าตบไปกี่ครั้งแล้ว จู่ ๆ ข้อมือก็ถูกคว้าไว้—
จ้านเยี่ยนเซินจับมือเธอไว้ตามสัญชาตญาณ แม้ยังงัวเงียไม่ตื่นเต็มที่ แต่ก็รั้งเธอไม่ให้ขยับต่อ
“เด็กดี นอนต่ออีกหน่อยนะ” ชายหนุ่มพึมพำเสียงทุ้ม แต่ไม่ได้ลืมตาขึ้น เมื่อคืนเป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้ ฤทธิ์ยาครอบงำสติจนเลือนหาย เขาคลุ้มคลั่งพัวพันกับเธอตลอดทั้งคืน ตอนนี้ความง่วงยังถ่วงเปลือกตาจนลืมไม่ขึ้น
เจียงหลีโม่แข็งค้างอยู่ตรงนั้น ไม่กล้าขยับ รอจนเขาหายใจเข้าออกอย่างสม่ำเสมอ เธอจึงกลั้นหายใจค่อย ๆ ดึงมือกลับมา...
ชั่วขณะหนึ่ง เจียงหลีโม่อยากให้จ้านเยี่ยนเซินลืมตาขึ้นมามองให้ชัดว่าเธอเป็นใครจริง ๆ
แต่เมื่อได้มีชีวิตอีกครั้ง เธอกลับพบว่าตัวเองไม่ได้รักเขาแล้ว และไม่อยากพัวพันกับผู้ชายคนนี้อีก
ชาติก่อนเขาจำคนผิดจนทำให้ครอบครัวเจียงแตกสลาย ชาตินี้เธอเองก็ไม่สนใจแล้วว่าเขาจะจำเธอได้หรือไม่
เธอไม่อยากข้องเกี่ยวกับเขาอีก!
ทันทีที่เป็นอิสระ เจียงหลีโม่ก็พยุงเอวลงจากเตียง เสื้อผ้าที่เปียกชื้นบนร่างยังโปร่งแสงอยู่ครึ่งหนึ่ง เธอจึงคว้าเสื้อสูทของชายหนุ่มมาคลุมร่องรอยบนร่าง แล้วรีบออกจากห้องไป
เจียงหลีโม่อดทนกับความไม่สบายทั่วร่าง เดินโซเซลงบันไดไป
“คุณผู้หญิง มีอะไรให้ช่วยไหมคะ...” เมื่อใกล้ถึงเคาน์เตอร์ต้อนรับ ก็มีเสียงผู้หญิงดังขึ้นอย่างเป็นห่วง
เจียงหลีโม่หันไปมองอย่างลนลาน เป็นพนักงานต้อนรับของโรงแรมแห่งนี้
เมื่อคืนเธอเช็กอินโดยไม่ได้มองให้ชัด วันนี้พอได้เห็นก็พบว่าอีกฝ่ายเป็นผู้หญิงหน้าตาสวย แถมยังดูคุ้นตาอยู่บ้าง
ในชั่วพริบตา เจียงหลีโม่ก็นึกออก
นี่คือซ่งชิงเวย
ดาราสาวบริสุทธิ์สดใสผู้โด่งดังไปทั่วประเทศในภายหลัง
ชาติก่อนเพียงเพราะเธอกินข้าวกับจ้านเยี่ยนเซินไม่กี่ครั้ง จี้เนี่ยนก็เห็นเธอเป็นเสี้ยนหนามตำตา
ไม่คิดเลยว่าตอนนี้เธอจะเป็นเพียงพนักงานต้อนรับของโรงแรมเล็ก ๆ ซอมซ่อแห่งหนึ่ง
ชาตินี้ เจียงหลีโม่ไม่คิดจะปล่อยให้จี้เนี่ยนได้อยู่อย่างเป็นสุขอีกแล้ว!
ถ้าเปลี่ยนเป็นซ่งชิงเวย จ้านเยี่ยนเซินจะตกหลุมรักซ่งชิงเวยหรือเปล่า?
เมื่อนึกถึงตรงนี้ รอยยิ้มบาง ๆ ก็ปรากฏบนใบหน้าซีดเซียวของเจียงหลีโม่ เธอเผยอริมฝีปากพูดว่า “แขกห้อง 506 ให้คุณไปหา เขาอยากขอให้คุณช่วยอะไรสักอย่าง”
...
เจียงหลีโม่กลับถึงบ้านพอดี และในห้องรับแขกก็ไม่มีใคร นอกจากเสี่ยวไป๋ที่สังเกตเห็นเธอ มันเดินเข้ามาอย่างว่าง่ายแล้วเลียข้อเท้าขาวผ่องของเธอเบา ๆ
เจียงหลีโม่กลับเข้าห้อง หยิบเสื้อผ้าแล้วไปอาบน้ำ
สายน้ำอุ่นไหลผ่านผิวกายที่เย็นเฉียบ เจียงหลีโม่ถึงได้ผ่อนคลายลงทั้งตัว ตอนนี้เองที่เธอรู้สึกอย่างแท้จริงว่าตัวเองกลับมามีชีวิตแล้ว
เธอไม่รู้ว่าภายหลังคนที่ไปหาจ้านเยี่ยนเซินเป็นจี้เนี่ยนหรือซ่งชิงเวย แต่ไม่ว่าอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับเธออีกแล้ว...
หลังอาบน้ำเสร็จ เธอตั้งใจจะนอนพัก แต่จู่ ๆ ก็นึกถึงเรื่องหนึ่งที่จำเป็นต้องทำ จึงอดรู้สึกขมขื่นขึ้นมาไม่ได้
ชาติก่อนเธอตั้งครรภ์
หลังแต่งงานกับจ้านเยี่ยนเซินได้ไม่นาน เธอก็ตรวจพบว่าตั้งครรภ์ได้สามเดือนแล้ว
จากนั้นคนตระกูลจ้านก็คิดว่าเธอเป็นผู้หญิงไม่รักนวลสงวนตัว กระทั่งไม่สนใจด้วยซ้ำว่าจ้านเยี่ยนเซินนอกใจไปมีความสัมพันธ์กับจี้เนี่ยน
เจียงหลีโม่แต่งตัวเรียบร้อยแล้วออกไปซื้อยา พอออกจากร้านขายยา เธอก็หามุมที่ไม่มีคนแล้วกลืนยาลงไป เมื่อกลับถึงบ้านอีกครั้ง พ่อแม่ก็กลับมาแล้ว
“ทำไมหลีโม่ยังไม่กลับจากบ้านเพื่อนอีก หรือว่าจะเกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
“โทรไปถามดูสิ”
เมื่อคืนเธอออกไปข้างนอก โดยโกหกพ่อแม่ว่าค้างคืนที่บ้านเมิ่งอี๋หลานเพื่อนของเธอ จึงรอดพ้นมาได้
คุณนายเจียงกำลังจะโทรศัพท์ เจียงหลีโม่ก็พุ่งเข้าไปกอดเธอ “แม่!”
“เสี่ยวหลี”
เจียงไป๋ชางมองลูกสาวที่น้ำตาคลอ แล้วจู่ ๆ ก็หันมากอดเขาอย่างงุนงง เสียงของเธออู้อี้อยู่ในลำคอ “พ่อ...”
“เป็นอะไรไป เกิดเรื่องอะไรขึ้น?” เจียงไป๋ชางถามอย่างร้อนใจ
เจียงหลีโม่ขอบตาแดงก่ำ ส่ายหน้า “ไม่มีอะไรค่ะ”
ชาติก่อนคนหนึ่งเสียชีวิตเพราะหัวใจวาย อีกคนเสียสติ เท่ากับว่าเธอสูญเสียพ่อแม่ไปตั้งแต่เนิ่น ๆ
แต่ตอนนี้พ่อแม่ยังมีชีวิตอยู่ เธอตื่นเต้นเหลือเกิน! ดีใจจนเกินบรรยาย
เจียงไป๋ชางถอนหายใจโล่งอก “ลูกคนนี้ ยังทำตัวเหมือนเด็กไม่รู้จักโตอยู่เลย”
“เตรียมตัวให้พร้อม วันนี้เราตกลงกันแล้วว่าจะไปกินข้าวที่บ้านตระกูลจ้าน ลืมแล้วหรือไง?”
เจียงหลีโม่ลืมไปแล้วจริง ๆ ถึงอย่างไรเรื่องนี้ก็เกิดขึ้นในชาติก่อน “หนูไม่ไปค่ะ”
“ลูกทะเลาะกับเยี่ยนเซินหรือเปล่า?”
เจียงหลีโม่ในตอนนั้นของชาติก่อนเต็มไปด้วยความสุข เธอคิดว่าเมื่อได้ใกล้ชิดกับจ้านเยี่ยนเซินถึงขั้นแนบเนื้อ ก็เท่ากับเป็นคนของเขาแล้ว ความสัมพันธ์ของทั้งคู่ยิ่งใกล้ชิดกันขึ้นอีกขั้น
แต่เมื่อไปถึงบ้านตระกูลจ้าน จนกระทั่งพวกเธอกลับ จ้านเยี่ยนเซินก็ไม่ปรากฏตัว พ่อกับแม่ของเจียงย่อมผิดหวังมาก
เจียงหลีโม่คิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วตัดสินใจว่าไปก็ได้
อย่างไรครั้งนี้ก็คงไม่ได้เจอจ้านเยี่ยนเซิน ถือโอกาสตอนพ่อแม่ผิดหวัง บอกพวกท่านอย่างสมเหตุสมผลว่าให้ยกเลิกการแต่งงานระหว่างเธอกับเขาเสีย
อย่าทำผิดพลาดเหมือนชาติก่อนอีก อย่าหลงคิดว่าจะทำให้หัวใจเขาหวั่นไหวได้
“พ่อแม่ ไปกันเถอะค่ะ...เราไปบ้านตระกูลจ้านกัน”
...
เจียงหลีโม่ยังคงตามพ่อแม่ไปยังคฤหาสน์ตระกูลจ้าน
เหมือนกับชาติก่อน ระหว่างมื้ออาหารมีเพียงพ่อแม่ของจ้านเยี่ยนเซินกับน้องชายของเขา จ้านเยี่ยนเซินไม่ปรากฏตัวจนกระทั่งพวกเธอกินข้าวเสร็จ
พ่อแม่ของจ้านเยี่ยนเซินต้อนรับพวกเธออย่างอบอุ่น แต่...
หลังออกมาจากบ้านตระกูลจ้าน ความผิดหวังฉายชัดบนใบหน้าของพ่อแม่เจียง
ท่าทีที่จ้านเยี่ยนเซินมีต่อลูกสาวของพวกเขา...
ยังจำเป็นต้องแต่งงานเชื่อมสัมพันธ์กันอีกหรือ?
ทว่าตอนที่พวกเขากำลังจะไปเอารถ กลับพบจ้านเยี่ยนเซินที่เพิ่งกลับมาพอดี
เจียงหลีโม่สะดุ้งไปทั้งตัว เธอจำได้ว่าชาติก่อนเขาไม่ได้ปรากฏตัวในวันนี้
บางทีชาติก่อนพวกเธอมาเร็วและกลับเร็ว คราวนี้เธอกลับถึงบ้านแล้วออกไปซื้อยาอีก จึงทำให้เสียเวลา...
จ้านเยี่ยนเซินที่ไม่ปรากฏตัวในชาติก่อน เลยกลับมาปรากฏตัวในชาตินี้
จ้านเยี่ยนเซินมีใบหน้าที่ดูน่าเกรงขาม เขาสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่าย คอเสื้อคลายออกเล็กน้อย มีปอยผมตกลงมาบนหน้าผาก หล่อเหลาอย่างน่าเหลือเชื่อ เพียงแต่แววตาเย็นเยียบราวน้ำแข็ง
“เยี่ยนเซิน...” เจียงไป๋ชางประหลาดใจระคนยินดีไม่น้อย
“คุณลุงเจียง คุณป้า...” เมื่อเทียบกับความกระตือรือร้นของเจียงไป๋ชางแล้ว จ้านเยี่ยนเซินมีเพียงสีหน้าเหนื่อยล้าเฉยชา น้ำเสียงก็เนือย ๆ อยู่บ้าง
“เมื่อคืนเยี่ยนเซินนอนไม่ค่อยหลับหรือ?” เจียงไป๋ชางถาม
จ้านเยี่ยนเซินตอบรับในลำคอ
เจียงหลีโม่กำมือแน่น สายตากวาดผ่านใบหน้าของชายหนุ่มอย่างรวดเร็ว บางทีเธออาจออกแรงเบาเกินไป หรือไม่ก็หนังหน้าเขาหนาเกินไป จึงไม่เห็นรอยนิ้วมือเลยสักรอย
คุณนายเจียงกำลังเป็นห่วงว่าจ้านเยี่ยนเซินแต่งตัวน้อยเกินไป กลัวว่าอากาศฤดูใบไม้ร่วงแบบนี้จะหนาว...
จู่ ๆ สายตาของเจียงหลีโม่ก็หยุดนิ่ง
มีของสีชมพูอ่อนโผล่ออกมาจากกระเป๋ากางเกงสูทของจ้านเยี่ยนเซิน เมื่อตัดกับกางเกงสีเข้มของเขาแล้วดูสะดุดตาอย่างยิ่ง
เธอยกมือขึ้นจับข้อมือตัวเองโดยไม่รู้ตัว ตรงนั้นว่างเปล่า
ใบหน้าของเจียงหลีโม่ซีดเผือดไปในพริบตา
ถ้าเธอมองไม่ผิด นั่นคือสร้อยข้อมือของเธอ
ชาติก่อนไม่มีเรื่องแบบนี้เกิดขึ้น สร้อยข้อมือของเธออยู่กับตัวอย่างดีมาตลอด
แน่นอนว่าชาติก่อนเธอก็ไม่ได้บ้าคลั่งตบหน้าเขา จึงไม่ถูกเขาคว้าข้อมือ และไม่ถูกเขาถอดสร้อยข้อมือไป...
เจียงหลีโม่รู้สึกเวียนหัวจนภาพตรงหน้าพร่าเลือน
“เสี่ยวหลี เป็นอะไรไป?” แม่เจียงสังเกตเห็นสีหน้าลูกสาวที่ดูไม่ดี เธอกำลังหลบอยู่ด้านหลัง “เห็นเยี่ยนเซินแล้วเขินหรือ?”
ในเวลานี้ สายตาคมกริบเย็นชาของจ้านเยี่ยนเซินกำลังจับจ้องมาที่เธอตรง ๆ
แม้เขาจะปรากฏตัวแล้ว แต่ท่าทีที่จ้านเยี่ยนเซินมีต่อเธอก็ยังไม่เปลี่ยน ในดวงตาดำสนิทมีแววรำคาญและรังเกียจวาบผ่าน
เจียงหลีโม่รีบส่ายหน้า เอียงตัวหลบสายตาของเขา “แม่คะ เรากลับกันเถอะค่ะ ดูเหมือนพี่จ้านต้องการพักผ่อนมาก”
ชาตินี้เจียงหลีโม่ไม่อยากข้องเกี่ยวกับจ้านเยี่ยนเซินอีก เธอแค่อยากรีบไปให้พ้น!
ชาติก่อนเธอพยายามเอาใจเขาสารพัด แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไร? ครอบครัวแตกสลาย
ชาตินี้เธอจะอยู่ให้ห่างจากจ้านเยี่ยนเซินให้มากที่สุด
คุณนายเจียงกำลังจะพูดว่าอย่างนั้นพวกเรากลับก่อน ทันใดนั้นโทรศัพท์ของจ้านเยี่ยนเซินก็ดังขึ้น เขารับสายโดยไม่ลังเล “ฮัลโหล...ถึงบ้านแล้วเหรอ?”
จ้านเยี่ยนเซินล้วงมือข้างหนึ่งกลับเข้าไปในกระเป๋า อีกมือถืโทรศัพท์เดินไปทางประตูใหญ่ของบ้าน ไม่ปรายตามองคนตระกูลเจียงอีกแม้แต่น้อย
เสียงสุดท้ายที่เจียงหลีโม่ได้ยินจากเขา คือเสียงทุ้มอ่อนโยนที่เธอไม่เคยได้รับ
ก่อนขึ้นรถ เจียงไป๋ชางหันกลับไปมองแผ่นหลังของจ้านเยี่ยนเซินที่ลับหายไป เขาไม่รู้ว่าคนปลายสายเป็นใคร ถึงทำให้จ้านเยี่ยนเซินเผยสีหน้าอ่อนโยนเช่นนั้นได้