รอบด้านมืดมิดจนแทบแยกไม่ออก ราวกับใยฝ้ายชุ่มหมึกกำลังโอบล้อมลมหายใจ แม้แต่ปลายนิ้วก็สัมผัสแสงสว่างไม่ได้แม้แต่น้อย
มีเพียงภาพอักษรภาพหนึ่งที่แขวนอยู่บนผนัง ขอบภาพแต้มด้วยรอยราขึ้นเป็นจุดเล็ก ๆ คล้ายซ่อนฝุ่นผงที่สะสมมานานนับร้อยปี
มองเห็นภาพได้ไม่ชัดนัก ตรงมุมล่างด้านขวาของภาพมีตัวอักษรคำว่า “แม่” เลือนรางอยู่
จ้านเยี่ยนเซินรู้เพียงว่าตนนั่งอยู่กลางห้อง จ้องตัวอักษรนั้นเขม็งในความฝัน
จนกระทั่งเขาลืมตาขึ้น—
เหงื่อเย็นชุ่มเสื้อผ้านอน เขาสะดุ้งตื่นขึ้นมา
เมื่อดูเวลา ก็ใกล้เจ็ดโมงแล้ว เขาล้างหน้าแปรงฟันก่อนเดินลงบันไดมา คุณนายจ้านกำลังอ่านหนังสือพิมพ์ ส่วนพ่อบ้านกับคนรับใช้กำลังเตรียมอาหารเช้า
“วันนี้ตื่นสายหรือเปล่า?” คุณนายจ้านเห็นเขาลงมา จึงถามด้วยความเป็นห่วง
จ้านเยี่ยนเซินขานรับ ก่อนหันไปบอกพ่อบ้านว่า “คุณลุงจง แม่ไม่ได้ตรวจสุขภาพมานานแค่ไหนแล้ว? พาแม่ไปตรวจสุขภาพทั้งร่างกายหน่อย”
พ่อบ้านชะงักไป ก่อนรีบตอบว่า “ได้ครับ คุณชาย”
คุณนายจ้านค้อนเขา วางหนังสือพิมพ์ลง น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ “ฉันก็สบายดีอยู่แล้ว จะตรวจสุขภาพไปทำไม? เสียเวลาฉันเปล่า ๆ”
จ้านเยี่ยนเซินกำชับพ่อบ้านว่า “ตามไปตลอดการตรวจ พอผลออกแล้วให้แจ้งผมทันที”
พูดจบเขาก็นั่งลง กินอาหารเช้าอย่างไม่รีบร้อน จากนั้นก็ออกไปทำงาน
หลังรับประทานอาหารเสร็จ คุณนายจ้านกำลังจะลุกขึ้น พ่อบ้านก็รีบก้มตัวพูดว่า “คุณนายครับ คุณชายเป็นห่วงสุขภาพของคุณนาย รถเตรียมไว้แล้ว เชิญไปกันเถอะครับ”
คุณนายจ้านถอนหายใจ ดูท่าว่าวันนี้คงเลี่ยงการตรวจสุขภาพไม่ได้แล้ว
เธอจึงจัดกระเป๋าให้เรียบร้อย ก่อนขึ้นรถของพ่อบ้าน
เมื่อไปถึงโรงพยาบาลเอกชน แพทย์ผู้เชี่ยวชาญก็รออยู่แล้ว ใช้บริการวีไอพีตลอดกระบวนการ ไม่ต้องต่อคิว