จากนั้นฟู่อ้ายกั๋วก็ไม่กล้ามองภาพอบอุ่นตรงหน้าอีก รีบเข้าไปในภัตตาคารของรัฐ แล้วซื้อหมูผัดเปรี้ยวหวาน หมูแดง หูหมูพะโล้ หมูผัดซ้ำ ถั่วลิสงต้มเกลือ ซุปเต้าหู้ และข้าวสวย 5 ถ้วยกลับมา
เมื่อจัดการห่ออาหารทั้งหมดเรียบร้อย เขาก็กลับไปยังซอยเขตทหาร แล้วตรงกลับบ้านตระกูลฟู่ พอวางอาหารบนโต๊ะในห้องรับประทานอาหารแล้ว เขาก็ครุ่นคิดเล็กน้อย ก่อนหยิบจานมาแยกหมูผัดเปรี้ยวหวานกับหมูแดงใส่ไว้ต่างหาก
เขาไปเรียกท่านผู้เฒ่าฟู่ที่ห้อง “พ่อ เมื่อกี้เป็นความผิดของผมเอง พ่อหิวแล้วใช่ไหมครับ ผมเพิ่งไปซื้ออาหารจากภัตตาคารของรัฐกลับมา”
ท่านผู้เฒ่าฟู่มองเขาแวบหนึ่ง “รู้แล้ว”
จากนั้นฟู่อ้ายกั๋วก็ไปเรียกเจียงเหมยฮวา “อาหารซื้อกลับมาแล้ว ออกมากินเถอะ”
เจียงเหมยฮวากล่าว “ลำบากพี่อ้ายกั๋วแล้ว” จากนั้นก็เดินออกมาจากห้อง
แล้วก็เห็นฟู่อ้ายกั๋วถือจานใบหนึ่ง อีกมือถือตะเกียบข้าวหนึ่งถ้วย
เจียงเหมยฮวาเห็นดังนั้นก็รีบถาม “พี่อ้ายกั๋ว นี่พี่...”
ฟู่อ้ายกั๋วกล่าวอย่างกระอักกระอ่วน “เอ่อ หลานซียังไม่ได้กินข้าวใช่ไหม ผมจะเอาไปให้เธอสักหน่อย”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจียงเหมยฮวาก็กำหมัดแน่น ก่อนฝืนยิ้มออกมา “ให้ฉันไปเองดีกว่า พี่รีบนั่งกินเถอะ”
ฟู่อ้ายกั๋วตอบ “ไม่ต้อง ผมไปเองดีกว่า คุณก็รู้ว่าหลานซีเกลียดคุณ ถ้าเห็นคุณเข้า เดี๋ยวสองคนทะเลาะกันอีกจะแย่ เพราะฉะนั้นผมไปเองดีกว่า”
เจียงเหมยฮวารู้สึกเหมือนมีก้อนอะไรจุกอยู่ในอกเมื่อได้ยินเช่นนั้น กำลังจะพูดอะไรต่อ ก็เห็นท่านผู้เฒ่าฟู่เดินออกมาจากห้องหนังสือ เธอจึงปิดปากลงทันที