โจวเหม่ยฟาง: “น้องสาม กลับมาแล้วเหรอ หิวไหม พี่จะต้มเกี๊ยวให้สักชาม”
ลู่อี้ชวน: “ไม่ต้องลำบากหรอกครับพี่สะใภ้ ผมกินมาแล้ว”
โจวเหม่ยฟาง: “ถ้าอย่างนั้นก็ดี พี่ใหญ่กับพ่ออยู่ในห้องหนังสือชั้นบน”
ลู่อี้ชวน: “ทราบแล้วครับ พี่สะใภ้”
จากนั้นลู่อี้ชวนก็ขึ้นไปชั้นบน เคาะประตูห้องหนังสือสองสามครั้ง
พอได้ยินเสียงจากข้างในว่า “เข้ามา” เขาก็เปิดประตูเข้าไปทักทาย “พี่ใหญ่”
ลู่อี้หง: “กลับมาแล้วเหรอ งานเสร็จแล้วหรือ”
ลู่อี้ชวนพยักหน้า
ลู่เจิ้งมองลู่อี้ชวน “อายุไม่น้อยแล้วนะ ถึงเวลาต้องแต่งงานได้แล้ว
ในเมื่อนายกลับมาพอดี ฉันมีเรื่องจะคุยด้วย น้องสาวของพี่สะใภ้นาย โจวเหม่ยอวิ๋น มาถึงแล้ว เมื่อกี้นายอยู่ข้างล่างน่าจะเห็นแล้วใช่ไหม พวกนายก็เคยพบกันมาก่อนพอดี ลองทำความรู้จักกันดูสิ”
ลู่อี้ชวนขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน คิดในใจว่า เมฆอะไรไม่รู้ แถมยังเคยเจอกันอีก แต่เขาจำไม่ได้เลย
จึงตอบว่า “ไม่ต้องหรอกครับ ตอนนี้ผมยังไม่อยากแต่งงาน”
คุณปู่ลู่: “พูดบ้าอะไรของแก อายุเท่าไรแล้ว พอพ้นปีใหม่ก็ 26 แล้ว ยังคิดว่าตัวเองเป็นเด็กอยู่หรือไง ตอนพี่ชายแกอายุเท่านี้ เขามีลูกแล้วด้วยซ้ำ”
ลู่อี้ชวน: เรื่องของเขาก็เรื่องของเขาสิ เกี่ยวอะไรกับผมด้วย?
คุณปู่ลู่: “อะไรที่ว่าไม่เกี่ยวกับแก ฉันบอกไว้เลยว่าครั้งนี้แกต้องไปดูตัว ไม่อยากไปก็ต้องไป”