ครอบครัวจ้าวต้าเป่าพอได้ยินคำว่า “คณะกรรมการปฏิวัติ” ก็สะดุ้งจนตัวสั่นทันที จ้าวต้าเป่าไม่สนใจความเจ็บปวดตามร่างกาย รีบลุกขึ้นจากพื้นแล้วพูดว่า “ขอโทษ... ขอโทษนะคนรุ่นใหม่ฟู่ ได้โปรดเถอะ อย่าแจ้งคณะกรรมการปฏิวัติเลย ฉันรู้ว่าผิดแล้ว ขอร้องล่ะ”
ส่วนซุนเจาเถียนที่เพิ่งฟื้นขึ้นมา พอได้ยินคำว่า “คณะกรรมการปฏิวัติ” ก็หายใจไม่ทันแล้วหมดสติไปอีกครั้ง
ทุกคนมองจ้าวต้าเป่าที่ดูน่าสงสาร แล้วหันไปมองซุนเจาเถียนซึ่งหมดสติไปอีกครั้ง ต่างก็อดใจอ่อนไม่ได้และอยากช่วยพูดขอร้อง แต่เมื่อเห็นหัวหน้ากองผลิตส่ายหน้าให้ พวกเขาจึงพากันเงียบ
จ้าวเหล่าเกินกลับตะโกนอย่างเดือดดาลว่า “ทำไมเธอถึงใจร้ายขนาดนี้ แค่พวกเราวางแผนเล่นงานเธอเองไม่ใช่หรือไง เธอก็ไม่ได้ถูกเล่นงานสักหน่อย เนื้อหนังไม่ได้หายไปสักชิ้น ทำไมต้องแจ้งคณะกรรมการปฏิวัติด้วย อยากทำให้พวกเราตายหรือไง”
ฟู่ชิงหลีกล่าวว่า “การที่ฉันไม่ถูกเล่นงาน ไม่ได้แปลว่าพวกคุณไม่ได้วางแผน และที่ฉันไม่ถูกเล่นงานก็เพราะฉันเข้มแข็งพอ ลองคิดกลับกันดูสิ ถ้าฉันไม่เข้มแข็งพอ ถูกพวกคุณทำลายชื่อเสียงขึ้นมา ผลจะเป็นอย่างไร ทุกคนคงรู้ดีอยู่แล้ว อีกอย่าง คนที่ทำให้พวกคุณเดือดร้อนก็คือความโลภของตัวเอง”
ขณะนั้นไป๋ถิงถิงก้าวออกมาพูดว่า “คนรุ่นใหม่ฟู่ ทำแบบนี้ไม่ค่อยดีนะ อย่างไรเสียพวกเราก็อยู่กองผลิตเดียวกัน อีกทั้งครอบครัวจ้าวก็ไม่ได้ทำร้ายเธอจริง ๆ ถึงขั้นนั้น ถ้าส่งพวกเขาไปให้คณะกรรมการปฏิวัติแบบนี้ จะไม่เกินไปหน่อยหรือ”