ทุกคนได้ยินดังนั้นก็พากันหัวเราะครืนขึ้นมาอีกครั้ง “โอ๊ย ยังไม่ทันแต่งงานก็เรียก ‘ชิงชิง’ กันแล้วหรือ”
แต่เสียงหัวเราะยังไม่ทันจาง ทุกคนก็ได้ยินเสียงเพียะดังสนั่น จ้าวต้าเป่าถูกตบกระเด็นไปหลายเมตร พอตกถึงพื้นก็พ่นเลือดออกมา ในกองเลือดยังมีฟันหลุดออกมาหลายซี่ ภาพตรงหน้าทำให้คนที่เมื่อครู่ยังส่งเสียงโห่แซวพากันเงียบกริบในชั่วพริบตา หญิงวัยกลางคนคนหนึ่งเอ่ยตะกุกตะกักว่า “นี่...นี่มันเรื่องอะไรกัน ไม่ใช่ว่าบอกว่าจะแต่งงานกันแล้วหรือ ทำไมถึงลงไม้ลงมือกันล่ะ”
คนข้าง ๆ รีบดึงแขนเสื้อของหญิงคนนั้นไว้ พร้อมส่ายหน้าให้ ตอนนี้ถ้ายังดูอะไรไม่ออก พวกเขาก็คงโง่เต็มทีแล้ว
ทุกคนเห็นฟู่ชิงหลีก้าวไปหยุดตรงหน้าจ้าวต้าเป่าทีละก้าว จากนั้นก็เหยียบลงบนอกเขาแล้วออกแรงบดขยี้ “ใครให้ความกล้ามากุเรื่องใส่ร้ายฉัน?” ฟู่ชิงหลีรู้ดีว่าชื่อเสียงสำคัญเพียงใดในยุคนี้ จึงไม่ได้ออมแรงแม้แต่น้อย เพียงเหยียบลงไปครั้งเดียว จ้าวต้าเป่าก็กลอกตาแทบเหลือก
จ้าวต้าเป่าเสียใจอย่างยิ่งที่ฟังคำแนะนำของพ่อ ผู้หญิงคนนี้...ผู้หญิงคนนี้มันแม่เสือชัด ๆ พูดไม่เข้าหูก็ลงมือทันที ต่อให้แต่งเธอกลับบ้านไป เขาก็คงคุมไม่อยู่ เผลอ ๆ ยังโดนเธอทำร้ายอีก จึงพูดเสียงสั่นว่า “มะ...ไม่เกี่ยวกับผม ทุกคนเข้าใจผิดกันไปเอง แค่พูดต่อ ๆ กันมั่ว ๆ”
ป้าหลิวในหมู่บ้านได้ยินเช่นนั้นก็ถุยน้ำลาย “จ้าวต้าเป่า ลองฟังที่ตัวเองพูดหน่อยไหม อะไรคือพวกเราพูดกันมั่ว ๆ? แม่ของนายต่างหากที่คุยโวตอนทำงานว่าอีกไม่นานนายจะแต่งงาน แถมเจ้าสาวยังเป็นคนรุ่นใหม่ลงชนบท แล้วทำไมพอถึงปากนายถึงกลายเป็นพวกเราพูดกันมั่วไปได้”