นักพรตเสวียนชิงเห็นว่าเธอไม่หลงกล ก็อดถอนใจเสียดายไม่ได้ แต่เขาเชื่อว่าสักวันจะต้องได้ยินเด็กคนนี้เรียกเขาว่าอาจารย์แน่นอน
นักพรตเสวียนชิงถามว่า “พวกคุณสองคนมาหาผมมีธุระอะไรหรือ?”
ฟู่ชิงหลีรีบเล่าเรื่องหญิงสาวคนนั้นถูกสาปและถูกช่วงชิงโชคชะตาไปให้ฟัง
พอได้ยินเช่นนั้น นักพรตเสวียนชิงก็รีบพูดว่า “เธออยู่ที่ไหน รีบพาผมไปเร็ว!”
ฟู่ชิงหลีกับลู่อี้ชวนเห็นท่าทีของนักพรตเสวียนชิงแล้ว ก็รีบพาเขาไปยังเขตบ้านพักทหาร
เมื่อไปถึงตระกูลฟู่ ทั้งสองก็เห็นแม่หวังกำลังเช็ดน้ำตาอยู่ตรงนั้น และบนพื้นยังมีเลือดอยู่ไม่น้อย
ฟู่ชิงหลีเห็นเช่นนั้นก็รีบถามว่า “แม่หวัง เป็นอะไรไปคะ เกิดเรื่องอะไรขึ้น?”
พอเห็นฟู่ชิงหลี แม่หวังก็รีบบอกว่า “หนู รีบไปดูที่โรงพยาบาลเร็ว ท่านผู้บัญชาการตกบันไดลงมาเมื่อครู่นี้ ศีรษะกระแทกจนแตก เลือดไหลออกมาเยอะเลย”
“อะไรนะ!” ฟู่ชิงหลีได้ยินแล้วหน้าซีดเผือดทันที ทำไมถึงเป็นแบบนี้ไปได้?
จากนั้นเธอก็ไม่สนใจผู้หญิงที่ชื่อเนี่ยนเนี่ยนอีก รีบวิ่งไปโรงพยาบาลทันที
ลู่อี้ชวนเห็นเช่นนั้นก็รีบตามไป มีเพียงนักพรตเสวียนชิงที่ขมวดคิ้ว มองขึ้นไปชั้นบนครู่หนึ่ง ก่อนจะหันหลังวิ่งตามออกไป
ไม่นานทุกคนก็มาถึงโรงพยาบาล และเห็นฟู่อ้ายกั๋วกับทหารองครักษ์เดินวนไปมาอย่างกระวนกระวาย
ฟู่ชิงหลีเดินเข้าไปหาแล้วรีบถามว่า “ปู่ฉันเป็นยังไงบ้าง?”
พอทหารองครักษ์เห็นว่าเป็นฟู่ชิงหลี ขอบตาก็แดงก่ำขึ้นมาทันที “อาการของท่านผู้บัญชาการไม่ค่อยดีเลยครับ”