บรรดาหมอต่างมองหน้ากันไปมา “ทำไมฉันเหมือนได้ยินเสียงหัวเราะเลย”
ส่วนนักพรตเสวียนชิงเหลือบมองทุกคนแวบหนึ่ง “เห็นชัด ๆ ว่าเป็นเสียงลม พวกคุณคงเครียดกันเกินไปแล้ว”
เมื่อผู้อำนวยการกับบรรดาหมอได้ยินเช่นนั้น ต่างก็รู้สึกว่ามีเหตุผล แต่พวกเขาจะไม่เครียดได้อย่างไร นั่นคือผู้บัญชาการใหญ่ฟู่ หากเกิดเรื่องขึ้นที่นี่ ผลกระทบต่อพวกเขาคงร้ายแรงมาก
ขณะนั้นเอง ประตูห้องผ่าตัดก็เปิดออก ฟู่ชิงหลีเข็นเตียงคนไข้ออกมา
ทุกคนเห็นดังนั้นก็รีบจะเข้าไปหา ฟู่ชิงหลีกวาดตามองพวกเขา “อย่ามามุงกัน คุณปู่พ้นขีดอันตรายชั่วคราวแล้ว ตอนนี้ต้องพักผ่อน ห้องพักผู้ป่วยอยู่ไหนคะ ฉันจะพาท่านกลับไป”
เมื่อหมอซุนกับผู้อำนวยการได้ยินเช่นนั้น ดวงตาก็เป็นประกาย รีบพาผู้บัญชาการใหญ่ฟู่ไปยังห้องพักผู้ป่วยพิเศษ จากนั้นทั้งสองก็ตรวจดูอาการ พบว่าสัญญาณชีพของผู้บัญชาการใหญ่ฟู่คงที่จริง ๆ จึงพากันถอนหายใจโล่งอก
วินาทีถัดมา ทั้งสองมองฟู่ชิงหลีด้วยดวงตาเป็นประกาย “สหายฟู่ คุณ...คุณทำได้อย่างไรกัน”
ฟู่ชิงหลีคิดอยู่ครู่หนึ่ง เธอไม่มีทางเปิดเผยมิติพื้นที่แน่ ส่วนน้ำพุวิญญาณยิ่งเป็นไปไม่ได้
จู่ ๆ เธอก็นึกถึงตำราแพทย์ที่ถังผู้เฒ่ามอบให้ จึงตอบว่า “ตอนฉันไปชนบทได้เจอชายชราคนหนึ่ง เขามอบหนังสือให้ฉันเล่มหนึ่ง ชื่อว่า《เข็มเก้าประการกระเรียนสวรรค์》ฉันช่วยคุณปู่ไว้ด้วยวิธีฝังเข็มในหนังสือเล่มนั้นค่ะ”