เสิ่นซีมองเขา “รับปากฉันนะว่าจะทำให้อารามรุ่งเรืองสืบไป อย่าปล่อยให้คนรุ่นหลังลืมพวกเรา”
นักพรตเสวียนชิงกล่าว “อาจารย์อาหญิงวางใจได้ ผมจะทำครับ”
“ดีแล้ว” จากนั้นเสิ่นซีก็มองฟู่ชิงหลี “ขอโทษนะ เพราะความเห็นแก่ตัวของฉัน ฉันถึงทำร้ายเธอ”
“แต่เธอต้องระวัง คนลึกลับคนนั้นเก่งมาก เขาหมายตาตระกูลฟู่ของพวกเธอแล้ว ขนาดฉันยังไม่รู้เลยว่าเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิง”
ฟู่ชิงหลี ลู่อี้ชวน และเหยี่ยวเทาต่างก็คาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะเป็นเช่นนี้
พูดจบ เสิ่นซีก็มองนักพรตเสวียนชิง
เสิ่นซีเอ่ย “ศิษย์หลาน ส่งฉันสักหน่อย”
นักพรตเสวียนชิงถาม “อาจารย์อาหญิงหมายความว่าอย่างไรครับ?”
เสิ่นซีตอบ “ก็หมายความว่าฉันจะไปแล้ว จะไปหาพ่อของเธอ จะได้ถามว่าไอ้เด็กนั่นสอนเธอให้เป็นแบบนี้ได้ยังไง ช่างทำให้อารามเสวียนชิงของพวกเราเสียหน้าจริง ๆ”
“ฉันเร่ร่อนอยู่ในโลกมนุษย์มาหลายปี ก็พอแล้วล่ะ แค่ไม่คิดเลยว่าอารามเสวียนชิงที่ใหญ่โตจะเหลือเราอยู่แค่สองคน”
นักพรตเสวียนชิงกล่าว “อาจารย์อาหญิง ผมยังรับศิษย์ไว้อีกคนครับ”
พูดแล้วก็รีบหันไปมองลู่อี้ชวน “ยังไม่รีบมาคารวะอาจารย์อาหญิงของอาจารย์อีกหรือ?”
ลู่อี้ชวนรู้สึกกระอักกระอ่วนเล็กน้อย แต่ก็เดินเข้ามาสองก้าว “คารวะอาจารย์อาหญิงของอาจารย์ครับ”
เสิ่นซีมองลู่อี้ชวน แววตาหม่นหมองพลันมีประกายวาบขึ้น “ไอ้หนูนี่ใจเด็ดไม่เบา แต่ฉันชอบนะ เพื่อคนที่ชอบก็ต้องทำแบบนี้แหละ”