เพราะเธออยากรู้ว่าน้าสาวเติบโตมาในครอบครัวแบบไหนกันแน่ ถึงได้ไม่เคยเอ่ยถึงคนในครอบครัวนั้นแม้แต่คำเดียวจนวาระสุดท้าย
ลู่อี้ชวนตอบว่า 「ได้」
ฟู่ชิงหลีพยักหน้า เอ่ยขอบคุณแล้วเดินออกจากหน่วยปฏิบัติการพิเศษ เธอปวดหัวเหลือเกิน อยากกลับบ้าน อยากพักผ่อนให้เต็มที่
ระหว่างนั้นลู่อี้ชวนคิดจะไปส่ง แต่ฟู่ชิงหลีปฏิเสธ
ฟู่ชิงหลีกล่าวว่า 「ฉันอยากอยู่เงียบ ๆ คนเดียวสักพัก」
ลู่อี้ชวนกลัวว่าฟู่ชิงหลีจะเกิดเรื่องไม่คาดฝัน จึงได้แต่แอบตามหลังเธอไปเงียบ ๆ พอแน่ใจว่าเธอกลับถึงตระกูลฟู่แล้ว เขาถึงหันหลังกลับไปยังหน่วยปฏิบัติการพิเศษ
เมื่อฟู่ชิงหลีกลับถึงตระกูลฟู่ ระหว่างเดินขึ้นชั้นบน เธอก็เห็นห้องที่เสิ่นเนี่ยนซีเคยอาศัยอยู่
พอนึกถึงภาพตอนพบกันครั้งแรก เธอก็อดปวดใจไม่ได้ มิน่าล่ะเธอถึงหวั่นไหวทุกครั้งที่ได้พบเสิ่นเนี่ยนซี
ที่แท้เสิ่นเนี่ยนซีเป็นฝาแฝดร่วมครรภ์มารดาเดียวกับแม่ของเธอ เป็นน้าสาวแท้ ๆ ของเธอนี่เอง นี่สินะพลังของสายเลือด
แม้เธอกับน้าสาวจะไม่เคยพบกันมาก่อน แต่ก็ไม่ได้ทำให้เธอรู้สึกสงสารและเอ็นดูน้าสาวน้อยลงเลย
เธอนอนลงบนเตียงที่น้าสาวเคยนอน หลับตาจินตนาการว่า หากตอนเด็กน้าสาวไม่ถูกพรากตัวไป น้าสาวจะเป็นคุณหนูผู้เพียบพร้อมเช่นไรนะ จะกอดเธอและเอ็นดูเธอเหมือนแม่หรือเปล่า
ส่วนเสิ่นซีที่ถูกคนลึกลับใช้ประโยชน์ก็เป็นคนจิตใจดีเช่นกัน ไม่อย่างนั้นจะรักษาเศษเสี้ยวดวงวิญญาณของน้าสาวเอาไว้ได้อย่างไร
ยิ่งคิดก็ยิ่งเหนื่อย เธออยากนอนเหลือเกิน แต่กลับนอนไม่หลับเสียที จึงใช้เพียงความคิดก้าวเข้าสู่มิติพื้นที่