ฟู่อ้ายกั๋วด่าทอว่า “แกนี่มันลูกอกตัญญู คิดว่าฉันตาบอดหรือไง เห็น ๆ อยู่ว่าแกเป็นคนหักเอง”
ฟู่ชิงหลีคิดในใจว่า คุณนี่ใส่ร้ายฉันแล้ว
เมื่อท่านผู้เฒ่าฟู่ได้ยินมาถึงตรงนี้ ก็อดทนต่อไปไม่ไหวอีกแล้ว เขาลุกพรวดขึ้นมาจากเตียง
“แกนี่มันลูกอกตัญญู หุบปากเดี๋ยวนี้ ถ้ายังกล้าพูดถึงหลานซีอีก ฉันจะหักขาแก!”
ฟู่อ้ายกั๋วมองท่านผู้เฒ่าฟู่ที่ลุกขึ้นมาทันใด พลันชะงักงันไป
“พ่อ...พ่อไม่เป็นอะไรแล้วเหรอครับ?”
ท่านผู้เฒ่าฟู่กล่าวว่า “ฉันเป็นอะไรหรือเปล่า แกยังไม่รู้อีกหรือ มาส่งเสียงเอะอะโวยวายอยู่ที่นี่ แกอยากให้ฉันตายเร็วขึ้นหรือไง?”
ฟู่อ้ายกั๋วว่า “พ่อพูดอะไรครับ นังลูกอกตัญญูคนนี้ต่างหากที่หักแขนเหมยฮวา”
ท่านผู้เฒ่าฟู่กล่าวว่า “ถ้าเหมยฮวาไม่ลงมือกับหลานซีก่อน หลานซีก็ไม่หักแขนเธอหรอก เธอสมควรแล้ว”
เจียงเหมยฮวาได้ยินเช่นนั้น นัยน์ตาที่หลุบต่ำพลันฉายแววดุดัน เจ้าคนแก่สมควรตายนั่นยังไม่ตาย แถมยังฟื้นเร็วขนาดนี้อีก สวรรค์ช่างไม่ยุติธรรมจริง ๆ
คนที่ดีใจที่สุดเมื่อเห็นท่านผู้เฒ่าฟู่ฟื้นขึ้นมา ย่อมเป็นทหารองครักษ์
“ดีเหลือเกินครับ ท่านผู้นำ ฟื้นแล้ว!”
ท่านผู้เฒ่าฟู่เหลือบมองทหารองครักษ์ “ไม่ต้องห่วง ฉันไม่เป็นไร”
จากนั้นเขาก็หันไปมองฟู่อ้ายกั๋วอีกครั้ง “ยังไม่พาผู้หญิงของแกไสหัวออกไปอีก?”
ฟู่อ้ายกั๋วได้ยินดังนั้น แววโกรธเคืองวูบผ่านดวงตา “พ่อ พ่อลำเอียงเกินไปแล้วครับ”
ท่านผู้เฒ่าฟู่แค่นเสียงเย็น “ถ้าฉันไม่ลำเอียงบ้าง หลานซีคงถูกพวกแกกลั่นแกล้งจนไม่รู้จะเป็นยังไงแล้ว”