มาถึงลำธารแล้ว เธอก็จับปลาได้สองตัว จากนั้นเด็ดพริกมาอีกเล็กน้อย ทำหัวปลานึ่งพริกสับหนึ่งจาน นึ่งข้าวอีกหนึ่งชาม กินมื้ออร่อยจนพอใจแล้วจึงไปฝึกฝนที่บ่อน้ำพุวิญญาณ
……
ในเวลาเดียวกัน ฟู่ชิงเหยาที่พักรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาลเมืองหลวงเกือบ 20 วัน ในที่สุดก็ได้ออกจากโรงพยาบาล สิ่งแรกที่เธอตั้งใจทำหลังออกจากโรงพยาบาล คือไปชนบทเพื่อตามหาฟู่ชิงหลี
เมื่อเจียงเหมยฮวาได้ยินว่าเธอจะไปชนบท ก็ไม่ยอมเห็นด้วยเด็ดขาด
“เหยาเหยา ไม่ได้! สุขภาพลูกยังไม่ฟื้นดี จะนั่งรถเดินทางไกลอย่างเหน็ดเหนื่อยไม่ไหว การเดินทางที่ลำบากจะทำให้ร่างกายทรุดเอาได้”
ฟู่ชิงเหยาได้ฟังก็ขอบตาแดงก่ำ หยาดน้ำตาร่วงเผาะลงมา “แม่ หนูไม่เป็นไรค่ะ พี่สาวต้องไปชนบทก็เพราะหนู ถ้าหนูไม่ไปเยี่ยมสักครั้ง ในใจก็ไม่อาจสงบได้เลย”
ฟู่อ้ายกั๋วมองท่าทางอ่อนแรงราวกับจะล้มของฟู่ชิงเหยา แล้วถอนหายใจเบา ๆ “ถึงลูกอยากไป ก็ต้องพักฟื้นให้ร่างกายแข็งแรงก่อน สภาพตอนนี้ของลูก ถ้าเกิดเรื่องไม่คาดฝันระหว่างทางจะทำยังไง?”
ฟู่ชิงเหยากล่าวอย่างจริงใจ “พ่อคะ หนูหายดีแล้ว ให้หนูไปชนบทพบพี่สาวเถอะค่ะ หนูรู้ดีว่าหนูทำผิดต่อพี่สาว อีกอย่าง หนูกับซ่งหยางก็ใกล้จะแต่งงานกันแล้ว หนูหวังว่าจะได้รับการให้อภัยและคำอวยพรจากพี่ค่ะ”
พูดจบ เธอก็คุกเข่าลงตรงหน้าฟู่อ้ายกั๋วทันที “พ่อคะ ขอร้องละค่ะ พ่อช่วยให้หนูสมหวัง ให้หนูไปเถอะ”
ฟู่อ้ายกั๋วรีบก้มลงประคองเธอขึ้นมา แล้วถอนหายใจอย่างจนใจ “เอาเถอะ พ่อจะเขียนจดหมายให้พี่สาวกลับเข้าเมืองมาร่วมงานแต่งของลูกกับซ่งหยาง”