ชั่วพริบตานั้น เขารู้สึกอบอุ่นไปทั่วทั้งร่าง สายน้ำไหลผ่านตรงไหน บาดแผลเรื้อรังที่สะสมมานานหลายปีก็ค่อย ๆ ได้รับการเยียวยาตรงนั้น ตอนนี้เขามั่นใจอย่างหมดจดแล้วว่านี่ไม่ใช่แค่น้ำพุวิญญาณเท่านั้น คุณภาพของมันยังเหนือกว่าของล้ำค่าประจำอารามที่เขามีอยู่มากด้วย
เมื่อนึกถึงตรงนี้ เขารีบหมุนปิดฝากระติกน้ำทหาร แล้วกอดมันไว้แนบอก “พวกคุณเฝ้าอยู่ตรงนี้ก่อนนะ ฉันไปเดี๋ยวเดียวก็กลับมา”
สิ้นเสียง เหยี่ยวเทากับหมีดำก็เห็นนักพรตเสวียนชิงวูบไหวไปทั้งร่าง ก่อนจะพุ่งฉิวหายลับไปต่อหน้าต่อตา
นอกห้องผู้ป่วย เสวียนเป้ากับเฮยเจียวสบตากัน “เมื่อกี้มีคนออกไปหรือเปล่า?”
ภายในห้องผู้ป่วย เหยี่ยวเทากับหมีดำมองไปยังทิศทางที่นักพรตเสวียนชิงหายลับไป ทั้งสองสบตากัน
“นี่...ของสิ่งนี้จะมีปัญหาหรือเปล่า?”
หมีดำเกาศีรษะ “น่าจะไม่มีปัญหานะ”
อีกด้านหนึ่ง นักพรตเสวียนชิงออกจากโรงพยาบาล กลับไปยังเรือนสี่ประสานที่ลู่อี้ชวนซื้อให้ เขาเดินเข้าไปในห้องลับ หยิบเตาหลอมยาออกมา แล้วใส่เห็ดหลินจือเพลิง บัวหิมะ และสมุนไพรสำคัญอีกหลายชนิดลงไปในเตา
จากนั้นเขาหยิบกล่องไม้ใส่โสมออกมาจากอก คว้ามีดเล่มเล็ก แล้วค่อย ๆ เฉือนโสมออกมาชิ้นหนึ่ง เขารีบเก็บโสมที่เหลือให้เรียบร้อย ใส่ลงในกล่องหยก เมื่อเตรียมทุกอย่างพร้อมแล้ว เขาก็เติมน้ำพุวิญญาณลงในเตาหลอมยาอีกเล็กน้อย ก่อนเริ่มปรุงยาอย่างเป็นทางการ
หลังผ่านไปเต็มวันเต็มคืน กลิ่นหอมเข้มข้นของยาก็ค่อย ๆ ลอยอบอวล นักพรตเสวียนชิงสูดหายใจลึก ก่อนจะเอ่ยอย่างยินดีว่า “สำเร็จแล้ว!” จากนั้นจึงค่อย ๆ เปิดเตาหลอมยา มองเม็ดยาที่อยู่ข้างในแล้วอดขยี้ตาไม่ได้ ก่อนจะเริ่มนับทีละเม็ด “หนึ่ง สอง สาม สี่ ห้า หก เจ็ด แปด เก้า สิบ”