จางซานกับหลี่ซื่อมองฟู่ชิงหลีตั้งแต่หัวจรดเท้าขณะเธอขี่จักรยานผ่าน ใบหน้าของอีกฝ่ายถูกผ้าปิดบังไว้ มองไม่เห็นชัดนัก แต่จากประสบการณ์ของทั้งคู่ หญิงสาวคนนี้คงหน้าตาสะสวยไม่น้อย
ดึกดื่นป่านนี้ ผู้หญิงคนหนึ่งขี่จักรยานมาตามลำพัง ทั้งสองจึงคิดไปก่อนว่าเธอคงไม่ได้ทำเรื่องดีอะไร จางซานลูบคางแล้วผิวปากเสียงหนึ่ง
“โธ่ ดึกขนาดนี้แล้ว สาวน้อยจะไปไหนหรือ ให้พวกพี่ไปส่งไหม?”
จางซานกับหลี่ซื่อสบตากัน ก่อนจะเผยรอยยิ้มไม่น่าไว้วางใจ
ฟู่ชิงหลีเหลือบมองพวกเขาอย่างเย็นชา “ไม่อยากตายก็หลีกไป”
เมื่อเห็นเธอแข็งกร้าวเช่นนี้ ทั้งสองกลับยิ่งสนอกสนใจ
“โอ้โห ไม่คิดว่าจะเป็นสาวน้อยใจกล้าแบบนี้ ฉันชอบ”
จางซานเอ่ยว่า “เอาอย่างนี้ อยู่กับพวกเราสองคนสักคืน แล้วทิ้งของมีค่ากับจักรยานไว้ พวกเราจะปล่อยเธอไป”
แววตาฟู่ชิงหลีเย็นเยียบลงทันที “รนหาที่ตาย”
เธอเข็นจักรยานไปไว้ข้างทาง แล้วก้าวฉับ ๆ เข้าไปซัดหมัดใส่จางซานอย่างแรง
จางซานไม่ทันคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะลงมือทันที ตั้งตัวไม่ติดจึงถูกหมัดซัดกระเด็นไปไกลสองเมตร
เขาร่วงลงพื้นอย่างแรง ในปากมีรสคาวหวานพุ่งขึ้นมา ก่อนจะถ่มเลือดลงพื้น ฟันสองซี่ที่เปื้อนเลือดปะปนออกมาด้วย เลือดกำเดาไหลทะลักผ่านริมฝีปาก
เมื่อเห็นจางซานถูกซัดล้ม หลี่ซื่อก็ตะโกนลั่น “นังตัวแสบ รนหาที่ตาย!”
พูดจบ เขาก็ล้วงมีดสั้นออกมาจากอกเสื้อ พุ่งเข้าแทงฟู่ชิงหลี
ฟู่ชิงหลีกำลังจะยกมือขึ้นปัดป้อง จู่ ๆ เงาร่างหนึ่งก็พุ่งออกมาจากด้านซ้ายของเธอ ก่อนเตะเข้าที่หน้าอกหลี่ซื่ออย่างแรง