ฟู่ชิงหลีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเช่นนั้น «อดีตสามีของเจียงเหมยฮวาไม่ตายไปแล้วหรือ?»
เฟิงเทากล่าวตะกุกตะกัก «ผม... ผมยังไม่ตาย แค่เพื่อให้เหยาเหยามีชีวิตที่ดีกว่า ผมถึงได้วางแผนใส่ร้ายสหายฟู่อ้ายกั๋ว ทั้งหมดก็เพื่อให้เหยาเหยามีชีวิตที่ดีขึ้น»
ฟู่ชิงหลีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เธอรู้สึกว่าเฟิงเทายังพูดไม่หมด ทันใดนั้นก็นึกถึงช่องโหว่ในคำพูดของเขาขึ้นมา «ถ้าทำไปเพื่อให้ฟู่ชิงเหยามีชีวิตที่ดีขึ้น พวกคุณสองคนหย่ากันก็พอแล้ว ทำไมต้องแกล้งตายด้วย แล้วทำไมคุณต้องเปลี่ยนโฉมและเปลี่ยนตัวตนอีก?»
เฟิงเทาอึกอักอยู่นาน แต่ก็ยังตอบไม่ได้ว่าทำไม
ฟู่ชิงหลีเห็นท่าทางพูดจาตะกุกตะกักของเขาก็หัวเราะเย็นชา ก่อนจะฟันมือข้างหนึ่งของเฟิงเทาขาดในพริบตา
ทว่าเพียงครู่ต่อมา เธอก็ใช้พลังพิเศษธาตุไม้ห้ามเลือดที่พุ่งทะลักออกมา อย่างไรเสียเธอยังซักถามไม่จบ หากปล่อยให้เขาเสียเลือดจนตายคงไม่ดีแน่
เฟิงเทาจ้องมือที่ตกลงบนพื้นอย่างเหม่อลอย ก่อนจะกรีดร้องโหยหวน «มือผม! มือผม!»
ฟู่ชิงหลีฟังเสียงร้องคร่ำครวญของเขาพลางนวดหู «หนวกหูชะมัด หุบปากซะ ไม่อย่างนั้นฉันจะฟันมืออีกข้างของคุณด้วย»
เฟิงเทาเบิกตาจ้องฟู่ชิงหลีอย่างไม่อยากเชื่อ «คุณใจร้ายเกินไปแล้ว! คุณบอกเองว่า ถ้าโกหกจะตัดนิ้วผมหนึ่งนิ้วไม่ใช่หรือ ทำไมถึงฟันมือผมขาดไปทั้งข้าง!»
ฟู่ชิงหลีกล่าวเรียบ ๆ «เพราะฉันอยากทำ»
«เพราะฉันอยากทำงั้นเหรอ?!» เฟิงเทาชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง เสียงหัวเราะทั้งเศร้าสร้อยและคลุ้มคลั่ง «ฮ่า ๆ ๆ ๆ เพราะอยากทำ...»