เอ่อไลจื่อเห็นเจ้าหน้าที่หลายคนในฟาร์มของรัฐ จึงชี้ไปยังคนหนึ่งแล้วพูดว่า “คนนั้นแหละ”
ผู้จัดการฟาร์มได้ยินก็มีสีหน้าตกตะลึง “เสี่ยวซ่ง? เป็นไปได้ยังไง?” จากนั้นหันไปถามเอ่อไลจื่อ “คุณจำคนผิดหรือเปล่า เขาขึ้นชื่อว่าเป็นคนซื่อที่สุดในฟาร์มเลยนะ”
ส่วนเสี่ยวซ่งมองเอ่อไลจื่อด้วยสีหน้าไร้เดียงสา “เกิดอะไรขึ้นเหรอครับ? ผมไม่เคยเจอคุณมาก่อนเลย”
เอ่อไลจื่อพูดว่า “ไม่ต้องมาแกล้งทำ วันนั้นผมเป็นคนเอาจดหมายไปให้คุณ หลังจากนั้นคุณก็ให้ขวดใบหนึ่งกับผม”
เสี่ยวหวังมองเสี่ยวซ่งที เอ่อไลจื่อที “แน่ใจนะว่าจำไม่ผิด?”
เอ่อไลจื่อตอบว่า “แน่ใจ ผมจำไม่ผิด ถึงวันนั้นเขาจะเอาผ้าปิดหน้าไว้ แต่ตรงคิ้วมีไฝเม็ดหนึ่ง ถ้าไม่สังเกตให้ดีก็มองไม่เห็น”
ผู้จัดการฟาร์มได้ยินดังนั้นก็หันไปมองเสี่ยวซ่งด้วยสีหน้าตกตะลึง เพราะตรงคิ้วของเขามีไฝเม็ดหนึ่งจริง ๆ และไฝเล็ก ๆ เม็ดนั้น หากไม่สังเกตให้ดีก็มองไม่เห็นเลย
เมื่อเสี่ยวซ่งได้ยินเช่นนั้นก็หลับตาลงชั่วครู่
เสี่ยวหวังเหลือบมองไฝตรงคิ้วของเสี่ยวซ่ง ก่อนหัวเราะเยาะแล้วสั่งว่า “พาตัวไป”
จากนั้นเสี่ยวซ่งก็ถูกใส่กุญแจมือและพาตัวไป เมื่อถึงกลุ่มรักษาความสงบ เขาก็ให้การอย่างรวดเร็วว่าเขารู้จักผู้อำนวยการเฟิงจริง
ลูกพี่ลูกน้องของผู้อำนวยการเฟิงขอให้เขาช่วยหายาฆ่าแมลงมาให้ เขาคิดว่าลูกพี่ลูกน้องของผู้อำนวยการเฟิงอยากทำผลงานให้ดีในพื้นที่ชนบทที่ถูกส่งไป เพราะแม้แต่หัวหน้ากองผลิตก็ยังหายานั่นมาไม่ได้ แต่เขากลับหามาได้ หัวหน้ากองผลิตคงต้องมองเขาดีขึ้นแน่ เขาจึงเอายาให้ไป เพียงแต่ไม่คิดว่าลูกพี่ลูกน้องของผู้อำนวยการเฟิงจะเอายานั่นไปทำลายนาข้าว