ไม่นานนัก คุณปู่ลู่ก็ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เมื่อเห็นฟู่ชิงหลีกับลู่อี้ชวน เขากะพริบตาปริบ ๆ แล้วถามว่า “พวกเธอมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง?” จากนั้นก็มองไปรอบ ๆ สถานที่แปลกตา คล้ายยังตั้งสติไม่ทัน “ที่นี่...ที่ไหนกัน?”
ลู่อี้ชวนตอบว่า “ที่นี่โรงพยาบาลครับ คุณปู่เป็นยังไงบ้าง ดีขึ้นหรือยัง?”
“โรงพยาบาล? ทำไมฉันถึงมาอยู่โรงพยาบาลได้ล่ะ?”
“คุณปู่ตกลงมาจากชั้นบน ไม่รู้ตัวเหรอครับ?”
คุณปู่ลู่กะพริบตาเมื่อได้ยินเช่นนั้น “ฉันตกลงมาจากชั้นบนเหรอ? ทำไมฉันไม่เห็นรู้เรื่องเลย?”
จังหวะนั้นประตูห้องพักผู้ป่วยก็เปิดออก ทุกคนเห็นคุณปู่ลู่ฟื้นแล้ว ลู่อี้หง ลู่อี้หาน ลู่หลิน และคนอื่น ๆ รีบเข้ามาหา “พ่อ!”
“คุณปู่ ฟื้นแล้วหรือครับ”
คุณปู่ลู่กะพริบตามองทุกคน “มากันหมดเลยเหรอ?”
ลู่อี้หานกล่าวว่า “พ่อครับ ทำไมเดินไม่ระวังเลย อายุปูนนี้แล้ว ถ้าพี่สะใภ้ใหญ่ไม่มาเจอพ่อตกลงจากชั้นบนทันเวลา แถมยังถ่ายเลือดให้พ่อ เกรงว่าพ่อคงอาการหนักถึงขั้นเป็นตายเท่ากันแล้ว”
คุณปู่ลู่ขมวดคิ้วเมื่อได้ยิน “ตกจากชั้นบน? ถ่ายเลือด? ทำไมฉันไม่รู้เรื่องเลย?”
ลู่อี้หานตอบว่า “พ่อจะไปรู้ได้ยังไง ตอนนั้นพ่อหมดสติไปแล้ว”
ขณะนั้นโจวเหม่ยฟางถือกล่องข้าวเข้ามา พอเห็นลู่อี้ชวนกับฟู่ชิงหลี เธอก็กัดริมฝีปาก ก่อนก้าวเข้ามาสองก้าว “น้องสาม พี่ขอโทษนะ ช่วงก่อนเพราะเรื่องเหม่ยอวิ๋น พี่เอาความผิดทั้งหมดไปลงที่เธอ หวังว่าเธอจะไม่ถือสา พี่ผิดไปแล้ว พี่ขอโทษ” พูดจบก็โค้งให้ลู่อี้ชวนอย่างลึกซึ้ง