แต่ถ้าเธอก็เกิดใหม่เหมือนกัน แล้วทำไมถึงยังต้องลงชนบท? หากเกิดใหม่ สิ่งแรกที่เธอทำย่อมต้องเป็นการกำจัดฉัน
แต่ถ้าเธอไม่ได้เกิดใหม่ แล้วเหตุใดเส้นทางชีวิตในชาตินี้ถึงต่างจากชาติก่อน?
เจียงเหมยฮวามองลูกสาวที่เงียบงัน คิดว่าเธอยังคงจมอยู่กับความโศกเศร้าที่สูญเสียลูกไป
เธอถอนหายใจเบา ๆ ก่อนยื่นมือไปลูบศีรษะฟู่ชิงเหยา
“เหยาเหยา อย่าเสียใจเรื่องลูกอีกเลย ลูกยังอายุน้อย ต่อไปกับซ่งหยางก็ยังมีลูกได้อีก”
ซ่งหยางเอ่ยคล้อยตามเสียงเบาจากด้านข้าง “ใช่แล้ว เหยาเหยา อีกไม่นานเราก็จะแต่งงานกัน ต่อไปเราต้องมีลูกได้แน่ อย่าเสียใจมากเลย”
ฟู่ชิงเหยามองเจียงเหมยฮวา แล้วมองซ่งหยาง ก่อนจะเผลอยกมือลูบท้องน้อยของตัวเองเบา ๆ
ลูก...ลูกคนแรกของเธอ
ลูกที่ครั้งหนึ่งเธอเฝ้ารอคอยด้วยใจจดจ่อและทะนุถนอมสุดหัวใจ ชาตินี้กลับต้องจากไปเช่นนี้
หยาดน้ำตาหยดหนึ่งไหลเงียบ ๆ จากหางตา
เป็นเพราะฟู่ชิงหลีทั้งนั้น! ทั้งหมดเป็นเพราะเธอ! การเปลี่ยนแปลงของเธอทำให้ทุกอย่างผิดเพี้ยนไป จนลูกของฉันต้องตาย!
แค้นครั้งนี้ เธอต้องชำระคืนให้ได้!
เธอเงยหน้าขึ้น มองคนทั้งหลายที่อยู่ตรงหน้า
“แม่ ลุงกับป้า พี่หยาง พวกคุณกลับไปก่อนเถอะ ฉันอยากพักเงียบ ๆ คนเดียวสักพัก ไม่ต้องห่วงนะ ฉันไม่เป็นไร”
เจียงเหมยฮวายังคงเป็นห่วง อยากอยู่ดูแลลูกสาว แต่ฟู่ชิงเหยาปฏิเสธอย่างนุ่มนวล
“แม่ ฉันอยากดื่มน้ำแกงไก่ที่แม่ตุ๋นเอง”
“ได้ ๆ แม่จะกลับไปตุ๋นให้เดี๋ยวนี้!”
เมื่อเห็นเช่นนั้น ครอบครัวซ่งหยางก็พากันออกจากห้องผู้ป่วยไปด้วย