ฟู่ชิงหลีหัวเราะเย็นชา “ในเมื่อฟื้นแล้ว ก็พูดมาเสียทีว่าอีกสามวันพวกเธอจะซื้อขายอะไรกัน?”
มั่วลี่สั่นเทาไปทั้งตัวอย่างห้ามไม่อยู่ ค่อย ๆ ลืมตาขึ้น “ไม่... ไม่เกี่ยวกับฉัน”
ฟู่ชิงหลีเอ่ย “ฉันไม่อยากฟังคำพูดไร้สาระ”
มั่วลี่พูดเสียงสั่น “อีกสามวัน จะมีคนกลุ่มหนึ่งถูกส่งไปที่หุบเขาถูหลิ่งโกว”
ได้ยินดังนั้น ฟู่ชิงหลี่หรี่ตาลงเล็กน้อย “ซื้อขายกันที่ไหน?”
มั่วลี่กลืนน้ำลาย “ที่... ห่างจากถนนคดเคี้ยวบนภูเขาไป 20 ลี้”
“ตอนนี้เหยื่ออยู่ที่ไหน?”
“ถนนตงเจีย หมายเลข 38”
ฟู่ชิงหลีฟังแล้วพลันยิ้ม ก่อนหันไปมองรองหัวหน้าหลิวที่อยู่ข้าง ๆ “ถ้าอย่างนั้นคุณรู้ไหมว่าเขาเป็นใคร?”
มั่วลี่กลืนน้ำลาย “เขาเป็นลูกชายคนเล็กของผู้ใหญ่บ้านหุบเขาถูหลิ่งโกว ตั้งแต่เด็กก็ถูกยกให้ตระกูลหลิว พอโตขึ้น หุบเขาถูหลิ่งโกวก็รับตัวกลับไป จากนั้นเขาก็กลายเป็นผู้คุ้มครองหุบเขาถูหลิ่งโกว”
รองหัวหน้าหลิวได้ยินมั่วลี่พูดเช่นนั้น ก็หลับตาลงอย่างหมดแรง
“อ้อ” ฟู่ชิงหลีฟังแล้วมุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชา “ถ้าอย่างนั้นเรื่องที่เขาทำทั้งหมด คุณก็รู้สินะ?”
มั่วลี่เอ่ย “ฉันเองก็ไม่มีทางเลือก”
ฟู่ชิงหลีแค่นเสียง “ช่างเป็นคำแก้ตัวที่ดีเสียจริง”
จากนั้น ภายใต้สายตาหวาดกลัวของมั่วลี่ เธอก็หักคออีกฝ่ายทันที
พ่อค้าคนไม่ควรมีชีวิตอยู่บนโลกนี้ โดยเฉพาะพ่อค้าคนที่ช่วยคนชั่วทำเรื่องเลวร้ายและพัวพันกับหุบเขาถูหลิ่งโกว ล้วนสมควรตาย
เมื่อนึกถึงหุบเขาถูหลิ่งโกว ฟู่ชิงหลีก็หลับตาลง ที่นั่นเป็นสถานที่ซึ่งเธอไม่อยากหวนคิดถึงมากที่สุด
ฟู่ชิงหลีมองรองหัวหน้าหลิวที่นอนหมดสภาพราวกับกองโคลน แล้วถามว่า “ใครส่งคุณมาฆ่าลุงใหญ่ของฉัน?”