ฟู่ชิงหลีได้ยินเช่นนั้นก็หันมองไปรอบ ๆ รู้สึกเหมือนมีบางอย่างกำลังจับตาดูเธออยู่
แต่กลับไม่เห็นอะไรสักอย่าง หรือว่าเธอจะคิดมากไปเอง?
ส่วนไฉ่เอ๋อร์หรี่ตาลง มองสำรวจรอบด้านอย่างระมัดระวัง “นายท่าน ระวังตัวด้วยนะ ข้ารู้สึกว่าที่นี่มีบางอย่างผิดปกติ”
“วางใจเถอะ ไฉ่เอ๋อร์ ฉันจะระวังตัว” ฟู่ชิงหลีตอบ ก่อนจะเดินลงเขา แต่ระหว่างทาง จู่ ๆ เธอก็รู้สึกถึงแรงผลัก ถอยแทบไม่ทันจนเกือบถูกผลักตกจากเขา
เห็นเช่นนี้แล้ว ฟู่ชิงหลีก็เข้าใจทันทีว่าต้องมีบางสิ่งที่มองไม่เห็นตามรังควานเธออยู่
จู่ ๆ เปลวไฟก็ปรากฏขึ้นกลางฝ่ามือ เธอสะบัดมือ เปลวไฟพลันกระจายออกไป แล้วเธอก็ได้ยินเสียงกรีดร้องอย่างน่าเวทนา ก่อนที่ทุกอย่างรอบด้านจะกลับสู่ความสงบ
ฟู่ชิงหลีขมวดคิ้วเมื่อได้ยินเสียงร้องนั้น ที่แท้ก็มีบางอย่างอยู่จริง ๆ จากนั้นเธอก็สะบัดมือเก็บเปลวไฟกลับมา
ไฉ่เอ๋อร์ก้มหน้าลงเมื่อเห็นภาพนั้น “นายท่าน ขอโทษนะ ทั้งที่แถวนี้มีสิ่งสกปรกอยู่แท้ ๆ แต่ฉันกลับมองไม่เห็น ทำให้นายท่านเกือบได้รับบาดเจ็บ ฉันไร้ประโยชน์มากเลยใช่ไหม?”
“คนเราต่างก็มีความถนัดของตัวเอง ไฉ่เอ๋อร์สามารถสั่งสัตว์ทั้งหลายให้ทำตามได้ เก่งมากแล้ว”
“แถมยังสัมผัสได้ถึงพวกมันด้วย แค่นี้ก็ยอดเยี่ยมแล้ว”
ไฉ่เอ๋อร์ได้ยินดังนั้นก็ยืดอกน้อย ๆ “จริงเหรอ นายท่าน?”
“จริงสิ เอาละ ลงเขากันเถอะ” หลังจากนั้นฟู่ชิงหลีก็เดินลงเขาอย่างราบรื่น ไม่มีเรื่องไม่คาดฝันเกิดขึ้น ไม่นานเธอก็กลับมาถึงที่พักคนรุ่นใหม่ลงชนบท