บทที่ 78 แกอยากตายก็ไปตายคนเดียว อย่าลากฉันไปด้วย ไสหัวไป
หมีดำกับเหยี่ยวเทาเห็นภาพตรงหน้า จึงวางของในมือลง แล้วจัดการคนที่กำลังจะลงมือกับลู่อี้ชวนจนล้มระเนระนาด ก่อนกล่าวว่า “ไว้หน้าพวกแกแล้ว ยังกล้าลงมือกับลูกพี่ของพวกเราอีกหรือ”
ตู้เฟิงเห็นภาพนั้นก็โกรธจนเกือบสบถด่า ทว่าพอเห็นมีดสั้นที่เอวของเหยี่ยวเทา เขาก็ชะงักไป
เมื่อเห็นลวดลายและลายสลักเฉพาะบนมีดสั้นเล่มนั้น ตู้เฟิงก็สะดุ้งเฮือก
ตอนนั้นเอง เหยี่ยวเทาก็เอ่ยออกมาคำหนึ่งว่า “ไสหัวไป”
ตู้เฟิงได้ยินดังนั้นก็รีบเช็ดเหงื่อเย็นบนหน้าผาก แล้วกล่าวว่า “ขอโทษ... ขอโทษที่มารบกวน” พูดจบก็หันหลังเดินจากไปทันที
เหมิงหงปิงเห็นดังนั้นก็รีบขวางตู้เฟิงไว้ สีหน้าไม่พอใจพลางถามว่า “หมายความว่ายังไง จะช่วยปกป้องมันหรือไง”
ตู้เฟิงเหลือบมองเหมิงหงปิง ก่อนเดินเข้าไปตบหน้าอีกฝ่ายฉาดหนึ่ง แล้วด่าว่า “แกอยากตายก็ไปตายคนเดียว อย่าลากฉันไปด้วย ไสหัวไป”
จากนั้นเขาก็พาคนสิบกว่าคนออกจากที่พักคนรุ่นใหม่ลงชนบทไปอย่างทุลักทุเล
เหมิงหงปิงที่ถูกตบได้แต่มองลู่อี้ชวน เหยี่ยวเทา และหมีดำอย่างไม่อยากเชื่อสายตา
หมีดำเห็นแววตาเหลือเชื่อของเหมิงหงปิง ก็เดินเข้าไปใกล้อีกสองก้าวแล้วกล่าวว่า “อย่ามายุ่งกับพวกเราอีก ไม่อย่างนั้นตายยังไงก็ไม่รู้ ไสหัวไป”
เหมิงหงปิงเห็นดังนั้นก็ทำได้เพียงหันหลังจากลานหลังบ้านไปด้วยความแค้น
ส่วนหวังยู่กับกัวเฉียงเห็นเหตุการณ์เมื่อครู่ก็กลืนน้ำลาย ก่อนหันหลังรีบกลับไปยังลานหน้าของที่พักคนรุ่นใหม่ลงชนบท พอกลับถึงห้อง ทั้งคู่ก็ยังรู้สึกหวาดผวาไม่หาย