ลู่อี้ชวนได้ยินว่าจ้าวต้าเป่ากับพวกนั้นด่าฟู่ชิงหลี แววตาก็พลันฉายความดุดัน เขากำลังจะถีบประตูเข้าไป แต่ฟู่ชิงหลีกลับคว้าแขนเขาไว้ แล้วส่ายหน้าให้
ลู่อี้ชวนเห็นดังนั้นก็สูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะตั้งใจฟังบทสนทนาข้างในต่อ
ตอนนั้นเอง จ้าวเหล่าเกินก็พูดต่อว่า “ฉันไม่รู้ว่าเธอมีสีหน้ายังไง แต่รู้ว่าถ้าเขตที่เธอดูแลเกิดปัญหาใหญ่ขึ้นมา เจ้าหน้าที่แนะนำเทคโนโลยีการเกษตรเฮงซวยอย่างเธอก็ต้องโดนหางเลข ถึงตอนนั้นแค้นใครก็ชำระแค้น มีเรื่องกับใครก็เอาคืนให้สาสม”
จ้าวต้าเป่าพูดว่า “ใช่ ถึงตอนนั้นฉันจะกรีดหน้าอีนังนี่ให้เป็นแผล”
ลู่อี้ชวนได้ยินถึงตรงนี้ก็ทนฟังต่อไม่ไหว เขาถีบประตูเปิดแล้วพุ่งเข้าไปหาจ้าวต้าเป่าในพริบตา ก่อนจะบีบคออีกฝ่ายไว้แน่น “ใครให้แกกล้ามาด่าหลีเอ๋อร์ของฉัน!”
จ้าวต้าเป่าเห็นลู่อี้ชวนก็สะดุ้งจนตัวสั่น “คะ...คุณทำอะไรน่ะ? รีบปล่อยผมเดี๋ยวนี้!”
หัวหน้ากองผลิตเห็นภาพนั้นก็สูดหายใจลึก ก่อนจะขวางลู่อี้ชวนไว้ “สหายลู่ ใจเย็น ๆ มีอะไรก็ค่อยพูดค่อยจากัน”
ส่วนจ้าวเหล่าเกินพอเห็นลู่อี้ชวนกับหัวหน้ากองผลิตก็กลัวจนหดตัวไปอยู่ข้าง ๆ แล้ว
ลู่อี้ชวนปรายตามองหัวหน้ากองผลิตอย่างเย็นชา “เรื่องครั้งนี้คุณจะจัดการยังไง?”
หัวหน้ากองผลิตตอบว่า “วางใจเถอะ ฉันจะให้คำชี้แจงที่เหมาะสมกับคุณแน่นอน”
ได้ยินดังนั้น ลู่อี้ชวนจึงค่อย ๆ คลายมือจากคอจ้าวต้าเป่า
พอถูกปล่อย จ้าวต้าเป่าก็กุมคอไอไม่หยุด