“ตอนที่คุณบังคับให้เซียงเอ๋อร์แต่งกับเสี่ยวจุน ลูกชายคนเล็กของน้องชายคุณ ผมก็เสียใจแล้วที่แต่งงานกับคุณในตอนนั้น”
โจวเหม่ยฟางฟังแล้วมีสีหน้าไม่อยากเชื่อ “คุณพูดว่าอะไรนะ?”
ลู่อี้หงกล่าวว่า “ตอนนั้นผมไม่สนใจคำคัดค้านของคนในบ้านและแต่งงานกับคุณ เพราะผมรักคุณ รักผู้หญิงที่ถักผมเปียสองข้างและยิ้มสดใสราวกับแสงตะวันคนนั้น
ไม่ใช่ผู้หญิงที่เอาแต่คิดถึงตระกูลโจวทุกเมื่อทุกเวลา จนแทบอยากขนของจากตระกูลลู่ไปให้หมด”
โจวเหม่ยฟางฟังแล้วตัวสั่นเทา “ฉัน... ฉันไม่ได้ทำแบบนั้น”
ลู่อี้หงกล่าวว่า “คุณทำหรือไม่ทำ ตัวคุณเองย่อมรู้ดี” จากนั้นก็หันหลังเดินจากไป
พอเห็นลู่อี้หงจากไป โจวเหม่ยฟางก็ปล่อยโฮขึ้นมาทันที ไม่สิ เมื่อนึกถึงสิ่งที่ทำมาตลอดหลายปี นึกถึงการละเลยลูกทั้งสองคนเพราะเอาแต่คิดถึงตระกูลโจว และนึกถึงภาพที่บีบบังคับลูกสาวให้แต่งกับเสี่ยวจุนเพื่อครอบครัวน้องชาย เธอก็เจ็บปวดจนกุมอกแน่น เธอกลายเป็นแบบนี้ไปได้อย่างไร? ทำไมตอนนั้นถึงทำเรื่องแบบนั้นลงไป?
มองแผ่นหลังของสามีที่เดินจากไปอย่างเด็ดขาด เธอกุมอกด้วยความเจ็บปวด ก่อนจะเดินกลับห้องอย่างใจลอย ทำไมถึงกลายเป็นแบบนี้ไปได้?
ส่วนลู่อี้ชวนที่จากไป ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นที่บ้าน
เช้าตรู่วันถัดมา เขาไปรับฟู่ชิงหลี แล้วขึ้นรถไฟกลับไปยังเมืองฮาร์ปินในภาคตะวันออกเฉียงเหนือ
ฟู่ชิงหลีมองท่าทางของลู่อี้ชวนแล้วถาม “เป็นอะไรไป? มีเรื่องไม่สบายใจหรือ?”