ลู่หลินเหลือบมองลู่อี้ชวนอย่างกระอักกระอ่วนเล็กน้อย ก่อนตอบว่า “ตกลงไปในร่องน่ะ”
หัวหน้ากองผลิตบอกว่า “ถ้าอย่างนั้นก็ระวังหน่อยสิ ทำไมถึงเจ็บหนักขนาดนี้ล่ะ? จริงสิ ที่บ้านฉันมียาดองเหล้า เดี๋ยวฉันเอามาให้ ยานั่นใช้รักษาแผลฟกช้ำได้ดีมาก ทาแล้วรับรองว่าอีกไม่กี่วันหน้าก็หาย”
จี้เซียงตงที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ได้ยินแล้วเกือบหลุดหัวเราะออกมา รีบแสร้งกระแอมกลบเกลื่อน ทว่ามองอย่างไรก็รู้สึกขัดตากับไหล่ที่กระเพื่อมของเขา
ลู่หลินเหลือบมองจี้เซียงตง “นายเป็นลมชักหรือไง?”
จี้เซียงตงได้ยินก็หัวเราะออกมาเสียงดังทันที ฮ่า ๆ ๆ ๆ
หัวหน้ากองผลิตมองจี้เซียงตงที่หัวเราะจนตัวโยนอย่างงุนงง เขาพูดอะไรผิดไปหรือเปล่า?
“ลู่หลิน อย่าไปสนใจเขาเลย เขาเป็นคนสติไม่ดี”
จากนั้นเขาก็หันไปหาลู่หลิน “นายมาที่กลุ่มรักษาความสงบมีธุระอะไรหรือ?” หัวหน้ากองผลิตนึกเรื่องสำคัญขึ้นมาได้ จึงรีบเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในหมู่บ้านให้ฟัง
เมื่อลู่อี้ชวนได้ยินหัวหน้ากองผลิตบอกว่าจ้าวเสี่ยวฮวาเห็นฟู่ชิงหลีผลักไป๋ถิงถิงตกเนินเขา เขาก็ขมวดคิ้ว
“เป็นไปไม่ได้ อาหลีไม่มีทางทำเรื่องแบบนั้น”
หัวหน้ากองผลิตบอกว่า “ฉันก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้ แต่ตอนนี้จ้าวเสี่ยวฮวาบอกว่าเห็นกับตาว่าคนรุ่นใหม่ฟู่ผลักคนรุ่นใหม่ไป๋ตกเนินเขา ไม่มีทางเลือก ฉันเลยต้องมาขอให้สหายจากกลุ่มรักษาความสงบไปตรวจสอบ”