ก่อนที่ฟู่ชิงหลีจะทันได้ตอบสนอง ลู่อี้ชวนก็คว้าตัวเธอไว้แล้วดึงถอยหลัง
หญิงสาวที่ชื่อเนี่ยนเนี่ยนไม่คิดว่าลู่อี้ชวนจะลงมือกะทันหัน อ้อมแขนที่โอบกอดอยู่พลันว่างเปล่า ร่างของเธอจึงล้มลงกับพื้น
เมื่อเห็นภาพตรงหน้า ฟู่ชิงหลีก็ผลักลู่อี้ชวนออกทันที “คุณทำอะไรน่ะ?” เธอรีบจะเข้าไปพยุงหญิงสาว แต่กลับถูกนักพรตเสวียนชิงขวางไว้
“อย่าเข้าไป”
ฟู่ชิงหลีได้ยินดังนั้นก็หันไปมองนักพรตเสวียนชิงทันที “ท่านนักพรต หมายความว่ายังไงคะ?”
นักพรตเสวียนชิงไม่ได้ตอบคำถามของฟู่ชิงหลี แต่หันไปมองหญิงสาวแทน “จะออกมาเอง หรือให้ฉันลากเธอออกมา?”
หญิงสาวที่ชื่อเนี่ยนเนี่ยนหดตัวถอยหลังโดยไม่รู้ตัว “ฉัน... ฉันไม่รู้ว่าคุณพูดเรื่องอะไร อย่าเข้ามานะ”
ฟู่ชิงหลีเอ่ยถาม “ท่านนักพรต คำพูดของท่านหมายความว่ายังไงคะ?”
นักพรตเสวียนชิงกล่าวว่า “สิ่งที่อยู่ตรงหน้าเธอไม่ใช่คน ฉันสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของคุณปู่เธอบนตัวหล่อน”
ฟู่ชิงหลีชะงัก “หมายความว่ายังไงคะ?”
“หล่อนช่วงชิงโชคชะตาของคุณปู่เธอไป” นักพรตเสวียนชิงตอบ
ฟู่ชิงหลีไม่อยากเชื่อ “เป็นไปได้ยังไง ตอนนั้นที่ฉันช่วยเธอไว้ เธอบาดเจ็บจนหน้าตาเสียโฉม ถ้าช้ากว่านั้นอีกนิดเธอก็คงตาย แถมยังถูกสาปและถูกช่วงชิงโชคชะตาไปอีก เป็นไปได้ยังไง เธอเป็นคนช่วงชิงโชคชะตาไปงั้นเหรอ?”
นักพรตเสวียนชิงถามว่า “ถ้าหล่อนไม่เป็นแบบนั้น เธอจะช่วยหล่อนไหม?”
ฟู่ชิงหลีเม้มริมฝีปากเมื่อได้ยินคำถามนั้น
ทันใดนั้น ยันต์สีเหลืองแผ่นหนึ่งก็ปรากฏขึ้นในมือของนักพรตเสวียนชิง เขาขว้างมันใส่หญิงสาว