เมื่อหญิงคนนั้นเห็นมีดกระดูกแตกละเอียดกลายเป็นผง ก็ร้องตะโกนอย่างไม่อยากเชื่อว่า “เป็นไปได้ยังไง เป็นไปได้ยังไง ทำไมคุณถึงทำลายมีดกระดูกได้!”
ลู่อี้ชวนมองหญิงคนนั้นด้วยสายตาเย็นชา “คุณเป็นใครกันแน่? ทำไมถึงปลอมตัวเป็นแม่ของหลีเอ๋อร์?”
หญิงคนนั้นได้ยินดังนั้นก็หัวเราะลั่นขึ้นมา “อยากรู้ว่าฉันเป็นใครงั้นเหรอ? ฝันไปเถอะ”
“งั้นเหรอ? ดูท่าคุณคงไม่รู้สินะว่าหน่วยปฏิบัติการพิเศษของเรามีบทลงโทษที่ใช้จัดการปีศาจอย่างคุณโดยเฉพาะ”
หญิงคนนั้นได้ยินแล้วรูม่านตาก็หดลงทันที เมื่อเห็นนักพรตเสวียนชิงค่อย ๆ เดินเข้ามาหา เธอก็ร้องตะโกนด้วยความโกรธ “แกมันสารเลว! ทำไมถึงกลับมา? ถ้าแกไม่กลับมา ฉันคงค่อย ๆ ลงมือไปทีละขั้น คงไม่ถูกเปิดโปงเร็วขนาดนี้!”
นักพรตเสวียนชิงเห็นเธอเป็นเช่นนั้นก็หรี่ตาลงเล็กน้อย ดูท่าความรู้สึกของเขาจะไม่ผิด หลังมีดกระดูกถูกทำลาย พลังของหญิงคนนี้ก็อ่อนลง
นักพรตเสวียนชิงหัวเราะเยาะ “ตอนอยู่ที่ตระกูลฟู่ ฉันก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ผิดปกติแล้ว แค่ไม่คิดว่าคุณจะเจ้าเล่ห์หนีออกไป ตอนนั้นฉันก็รู้แล้วว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล
“ฉันเลยต้องล่อให้งูออกจากรู และคุณก็ไม่ทำให้ฉันผิดหวังจริง ๆ พอเห็นฉันไป คุณก็โผล่ออกมาทันที
“แต่ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะใช้โชคชะตากับบุญกุศลป้องกันยันต์ของฉันอย่างเจ้าเล่ห์ จนทำให้เด็กคนนั้นบาดเจ็บ คุณสมควรตาย”
“เพราะงั้นเพื่อป้องกันไม่ให้คุณหนี ฉันจะสั่งสอนคุณสักหน่อย” จากนั้นโซ่ที่มีตะขอก็ปรากฏขึ้นในมือของนักพรตเสวียนชิง