ร้านเครื่องดื่มเย็น
ซูจื่อจินเป็นฝ่ายเอ่ยขึ้นก่อน “พี่เสินอยากดื่มอะไรคะ วันนี้หนูเลี้ยงเอง”
เสินฉือรู้ดีถึงสถานการณ์ของซูจื่อจินในตอนนี้ เธอเรียนไปทำงานไป ทุกสุดสัปดาห์ต้องออกไปทำงานพิเศษ เงินทุกบาทที่หามาได้ล้วนไม่ง่ายเลย
เธอจะทำใจใช้เงินของเด็กคนนี้ได้อย่างไร
“ไม่ต้องหรอก” เสินฉือรีบปฏิเสธ น้ำเสียงอ่อนลง “วันนี้พี่เลี้ยงเอง”
ซูจื่อจินเป็นคนละเอียดอ่อน เธอมองความกังวลของเสินฉือออกในพริบตา—ที่พี่เสินไม่ให้เธอเลี้ยง ไม่ใช่เพราะดูถูกเธอ แต่เพราะไม่อยากให้เธอต้องเสียเงิน
ซูจื่อจินพลันยิ้มออกมา
“พี่เสินคะ” เธอเอียงศีรษะเล็กน้อย ใบหน้าเปี่ยมด้วยความขอบคุณ “ขอบคุณที่ครั้งก่อนจัดให้หนูได้พบกับคุณหนูเจียงนะคะ ต่อไปหนูเรียนหนังสือก็ไม่ต้องกังวลเรื่องเงินอีกแล้ว”
เมื่อเห็นเสินฉือทำหน้างุนงง ซูจื่อจินจึงพูดตรง ๆ ว่า
“คุณหนูเจียงรู้ว่าหนูเคยช่วยชีวิตเขาไว้ ก็เลยให้คนโอนเงินห้าล้านเข้าบัญชีหนู แล้วก็บอกว่าบุญคุณครั้งนี้ถือว่าหายกัน พร้อมกำชับให้หนูปิดปาก ห้ามบอกเรื่องนี้กับคนอื่นค่ะ”
เธอหยุดไปครู่หนึ่ง ก่อนพูดอย่างเปิดเผย “หนูรับเงินก้อนนั้นไว้ค่ะ”
พอพูดถึงตรงนี้ ซูจื่อจินก็อดนึกย้อนถึงวันที่พบกันไม่ได้
คุณหนูเจียงเปิดประตูออกมา แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังไม่ให้เธอเข้าไปข้างใน
ไม่ถึงห้านาที เขาก็ซักถามเรื่องราวทั้งหมดจากเธอ ขอเลขบัญชีของเธอ แล้วรีบร้อนลงไปข้างล่าง
ท่าทางร้อนรนเต็มใบหน้า ราวกับฟ้าจะถล่มลงมา ทำให้แม้แต่เธอซึ่งเป็นคนนอกยังรู้สึกสะเทือนใจ