เสียงกรีดร้องที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวังของเสินฉือ ทำให้เจียงตั๋วได้สติกลับมาในที่สุด
คำพูดที่เปี่ยมด้วยความสิ้นหวังว่า “ฆ่าฉันเถอะ” ราวกับน้ำเย็นถังหนึ่งที่สาดลงมาจากศีรษะ ทำให้ความแดงก่ำน่าสะพรึงในดวงตาของเขาค่อย ๆ จางหายไปทีละน้อย
ในที่สุดสติก็เอาชนะความปรารถนาได้
เขาก้มหน้ามองหญิงสาวในอ้อมแขน
ร่างกายของเธอสั่นเทาไปหมด แม้แต่กระดูกสะบักใต้บ่าบาง ๆ ก็ยังสั่นระริกไม่หยุด
เส้นผมข้างแก้มเปียกชุ่มแนบติดกับผิวซีดขาว แยกไม่ออกว่าเป็นเหงื่อหรือน้ำตา
เธอเป็นคนเย็นชาและสุขุมมาโดยตลอด ราวกับดอกแมกโนเลียที่เติบโตท่ามกลางหิมะ ต่อให้โกรธก็ยังแสดงออกอย่างเรียบเฉยและห่างเหิน ไม่เคยยอมเผยความเสียสักกระผีกให้ใครเห็น
แต่ตอนนี้ เธอกลับถูกเขารังแกจนกลายเป็นแบบนี้
หัวใจของเจียงตั๋วหดเกร็งวูบหนึ่ง
เขาวางศีรษะลงบนไหล่ของเธอ หอบหายใจหนัก ๆ
กลิ่นหอมจากเส้นผมของเธออบอวลอยู่ตรงปลายจมูก เจือรสเค็มฝาดของน้ำตา ราวกับยาขมขนานหนึ่งที่ค่อย ๆ ปลอบประโลมความเกรี้ยวกราดซึ่งพลุ่งพล่านอยู่ในเส้นเลือดของเขา
เมื่อได้ยินเสียงสะอื้นที่พยายามกลั้นของคนในอ้อมแขน หัวใจของเขาก็เจ็บรัดแน่น ทว่าสัตว์ร้ายในใจที่ชื่อว่าความยึดติดกลับหมอบนิ่งอย่างอิ่มเอม
เขาไม่เสียใจ
ในเนื้อแท้แล้วเขาเป็นคนเลวที่เน่าเฟะจนถึงกระดูก ทนไม่ได้ที่คนรักจะคิดหนีไปจากเขา
ทนไม่ได้ที่เธอหลอกเขา หลบหน้าเขา หรือแม้แต่คิดจะผลักเขาไปให้คนอื่น
ต่อให้ต้องหักปีกของเธอ เขาก็ไม่มีวันยอมให้เธอคิดหนีไปแม้แต่น้อย