ฤดูหนาวในเมืองจิงไม่อาจเก็บหิมะไว้ได้นาน
เพียงผ่านไปคืนเดียว หิมะที่ทับถมอยู่ก็ละลายกลายเป็นน้ำสีดำขุ่นเพราะน้ำยาละลายหิมะ
เจียงตั๋วขับรถด้วยความเร็วต่ำที่สุด ยางรถบดไปบนถนนยางมะตอยที่เปียกลื่น ส่งเสียงซ่าเบา ๆ ต่อเนื่อง
หลังออกจากเซี่ยหยวน เขาไม่ได้พาเสินฉือกลับบ้านโดยตรง แต่กลับขับรถไปจอดในโรงรถใต้ดินของห้างหรูแห่งหนึ่งใจกลางเมือง
เสินฉือเต็มไปด้วยความสงสัย แต่ก็ยอมให้เขาจูงมือ เดินผ่านโถงทางเดินเข้าไปยังเคาน์เตอร์เครื่องประดับแบรนด์นานาชาติที่สว่างไสว
พนักงานร้านเพียงเหลือบมองเสื้อโค้ตสีเข้มตัดเย็บประณีตบนตัวเจียงตั๋ว ก็รีบปรับสีหน้าให้สำรวม แล้วแสดงความเคารพอย่างเต็มที่
“คุณผู้ชายอยากดูแบบไหนคะ?”
เจียงตั๋วหันไปมองเสินฉือแล้วพูดว่า “แหวนคู่”
พนักงานรับคำแล้วรีบจัดการ ไม่นานถาดกำมะหยี่ก็ถูกนำมาวางเต็มเคาน์เตอร์
มีทั้งรุ่นใหม่ รุ่นลิมิเต็ด และรุ่นขายดีประจำร้าน ทั้งเงิน แพลทินัม และโรสโกลด์ ต่างเปล่งประกายระยิบระยับใต้แสงไฟสปอตไลต์
เจียงตั๋วไม่ได้มีความรู้เรื่องพวกนี้นัก มองไปมาสุดท้ายก็รู้สึกว่าคล้ายกันไปหมด
“โยวโยว ลองดูสิว่าชอบแบบไหน” เขาเอียงหน้าถาม
“ทำไมจู่ ๆ ถึงคิดจะซื้อของพวกนี้ล่ะ?”
เสินฉือใช้ชีวิตอยู่ในโลกนี้มาระยะหนึ่งแล้ว จึงได้เรียนรู้ธรรมเนียมของที่นี่จากอินเทอร์เน็ตและหน้าจอ—เมื่อชายหญิงหมั้นหมายกัน ฝ่ายชายจะสวมแหวนเพชรให้หญิงคนรัก
แต่ความสัมพันธ์ระหว่างพวกเขาก็เป็นเพียงคู่รักธรรมดา ยังไม่ถึงขั้นนั้น