ยามมื้อกลางวัน
ทั้งสี่คนนั่งล้อมกันอยู่ตรงมุมหนึ่งของโต๊ะยาว บรรยากาศอบอุ่นเป็นกันเอง
เจียงเฮ่อเซวียนมองภรรยาที่นั่งอยู่ข้างกาย รอยยิ้มตรงหางตาและคิ้วซ่อนเอาไว้ไม่มิด
หลิงชูหยุนคือคนที่เขาใช้เล่ห์เหลี่ยมและสารพัดวิธีเมื่อครั้งนั้น จนได้แต่งงานกับเธอมาเป็นภรรยา
ตลอดหลายปีหลังแต่งงาน เธอเย็นชากับเขาราวน้ำแข็ง หลีกหนีเขาราวกับงูพิษ
จนกระทั่งช่วงหลายปีมานี้ ทั้งคู่ผ่านเรื่องราวมากมายมาด้วยกัน ในที่สุดจึงนั่งร่วมโต๊ะกินข้าวอย่างสงบได้เหมือนสามีภรรยาทั่วไป
เมื่อก่อนเธอมักนั่งตัวตรงอยู่ฝั่งตรงข้ามของโต๊ะยาว ทั้งสองคนต่างนั่งเงียบหันหน้าเข้าหากัน ราวกับแม้แต่อากาศก็ยังเจือความห่างเหิน
วันนี้เพื่อไม่ให้เสินฉือรู้สึกเหงา เธอจึงยอมขยับมานั่งข้างเขา
พ่อครัวประจำตระกูลเจียงล้วนเป็นเชฟระดับมิชลิน ต่อให้เป็นอาหารบ้าน ๆ ที่ธรรมดาที่สุด พอยกขึ้นโต๊ะก็ยังครบทั้งสีสัน กลิ่นหอม และรสชาติ
ผักสดผัดจนเขียวสดชุ่มฉ่ำ หมูตุ๋นสีแดงมันวาว ส่วนปลาช่อนซอสเปรี้ยวหางจงเชิดขึ้น ราดด้วยซอสเปรี้ยวหวานสีส้มแดง ส่งกลิ่นหอมฟุ้ง
แต่สิ่งที่สะดุดตาที่สุดกลางโต๊ะอาหารคือหม้อซุปลูกชิ้นปลาสีเขียวใสดุจหยก
นี่คือฝีมือที่หลิงชูหยุนทำด้วยตัวเอง
เธอได้ยินว่าเสินฉือชอบกินปลา จึงเข้าครัวตั้งแต่เช้า ลงมือเลาะก้าง ขูดเนื้อปลา และบดเนื้อปลาเอง ยุ่งอยู่นานมาก
เจียงเฮ่อเซวียนยืนมองอยู่ข้าง ๆ จนตาค้าง—
แต่งงานกันมายี่สิบกว่าปี เขาไม่เคยได้รับสิทธิ์ให้ภรรยาลงครัวทำซุปให้กินเลยสักครั้ง