หลังจากเสินเซี่ยวหมิงออกไปพบปะสังสรรค์ ในห้องนั่งเล่นก็เหลือเพียงเจียงตั๋วกับเสินฉือสองคน
เจียงตั๋วเข้ามาในห้องนอนของเสินฉือเป็นครั้งแรก
ห้องไม่กว้างนัก แต่จัดเก็บไว้อย่างเรียบร้อยสะอาดสะอ้าน
กลิ่นหอมอ่อน ๆ ซึ่งเป็นกลิ่นเฉพาะตัวของหญิงสาวอบอวลอยู่ในอากาศ
สายตาของเจียงตั๋วกวาดมองไปรอบห้อง ก่อนจะหยุดอยู่ที่อัลบั้มภาพบนชั้นหนังสือ
เขาเดินเข้าไปหยิบออกมาอย่างไม่ได้คิดอะไร แล้วนั่งลงบนเก้าอี้นุ่มข้างโต๊ะเขียนหนังสือ ค่อย ๆ พลิกดูทีละหน้า
อัลบั้มภาพบันทึกเส้นทางการเติบโตของเสินฉือเอาไว้—
มีทั้งภาพวัยเด็กที่เธอสวมกระโปรงตัวน้อย มัดผมแกละสองข้าง หัวเราะอยู่บนสนามหญ้าจนเห็นฟันหน้าที่หลุดไปซี่หนึ่ง และภาพสมัยมัธยมปลายที่เธอสวมชุดนักเรียนสีฟ้าขาว ดูไร้เดียงสาอ่อนเยาว์
ปลายนิ้วของเจียงตั๋วหยุดอยู่ที่ภาพหนึ่ง
หญิงสาวในภาพแต่งหน้าอย่างประณีต สวมชุดราตรีหรูหรา โพสท่าหน้ากล้องได้อย่างไร้ที่ติ
เมื่อมองภาพนี้ ภาพตอนที่เจียงตั๋วพบเสินฉือครั้งแรกก็พลันผุดขึ้นมาในหัว
ตอนนั้นเธอก็เป็นเช่นนี้ งดงามประณีตไร้ที่ติ ราวกับหยกแกะสลักที่ถูกประดิษฐ์อย่างพิถีพิถันและประดิษฐานไว้สูงส่งในศาลเจ้า
ทว่าต่อให้เธอแต่งตัวอย่างพิถีพิถันเช่นนั้น ก็ไม่อาจทำให้หัวใจของเขาหวั่นไหวได้แม้แต่น้อย
จนกระทั่งภายหลัง เขาถึงได้เข้าใจอย่างแท้จริงว่า “ความชอบที่เกิดจากสัญชาตญาณ” คืออะไร—
เลิกไม่ได้ วางไม่ลง ตัดใจไม่ได้...
ห้ามใจไม่อยู่ สัญชาตญาณเรียกร้องให้เข้าใกล้เธอ
อยากจะ...ครอบครองเธอ