ค่ำคืนเงียบสงัด
เจียงตั๋วกลับมาที่รถแล้วปิดประตูลงอย่างไม่รีบร้อน
ภายในห้องโดยสารมืดสลัวและเงียบสงบ เขาพิงพนักเบาะ ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม หยิบนาฬิกาข้อมือเรือนหนึ่งออกมา ใช้ปลายนิ้วดีดมันอย่างไม่ใส่ใจ ก่อนจะโยนลงบนเบาะหนังแท้ข้างกาย
นั่นคือนาฬิกาที่เขาจงใจถอดออกก่อนเข้าไปในคาเฟ่กับพ่อของเสินฉือ
ผู้เชี่ยวชาญเพียงกวาดตามอง ก็ประเมินราคาตลาดของนาฬิกาเรือนนี้ได้แล้ว
หากพ่อของเสินฉือจำได้ว่านี่คือนาฬิกาเรือนนั้น แล้วสืบสาวจนเดาตัวตนที่แท้จริงของเขาออก สิ่งที่รอเขาอยู่ย่อมไม่ใช่การยอมรับ แต่เป็นความหวาดระแวงและการระมัดระวังตัวอย่างไม่มีที่สิ้นสุด
พ่อที่หวงลูกสาวอย่างเสินเซี่ยวหมิง จะวางใจฝากลูกสาวไว้กับชายหนุ่มที่มีภูมิหลังซับซ้อนเกินไปได้อย่างไร?
เพราะฉะนั้น เขาจึงเสี่ยงไม่ได้
นิ้วยาวเรียวของเจียงตั๋วเคาะพวงมาลัยเบา ๆ มุมปากยกขึ้นเป็นรอยยิ้มจาง ๆ
โชคดีที่เขาเดิมพันชนะ
ตอนนี้ แม้แต่พ่อของเสินฉือก็ยอมรับความสัมพันธ์ของพวกเขาโดยไม่รู้ตัวตนที่แท้จริงของเขาแล้ว...
เจียงตั๋วเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย เค้าโครงใบหน้าที่ซ่อนอยู่ในความมืดเผยความมุ่งมั่นแน่วแน่จนแทบจะเรียกได้ว่าหมกมุ่น
ในเมื่ออุปสรรคที่ใหญ่ที่สุดค่อย ๆ คลี่คลายไปอย่างเงียบเชียบแล้ว ขั้นต่อไปก็ย่อมเป็นการดึงเสินฉือเข้ามาอยู่ในอาณาเขตของเขาอย่างสมบูรณ์
หมั้น แต่งงาน—ทำให้เสินฉือเป็นของเขาเพียงคนเดียวอย่างครบถ้วนและหมดจด...
กลางดึก
เสินเซี่ยวหมิงพลิกตัวไปมาบนเตียง ไม่ว่าจะทำอย่างไรก็นอนไม่หลับ
“ยังคิดเรื่องโยวโยวอยู่อีกเหรอ?”