เสินฉือไม่ได้ดิ้นขัดขืน
เธอมองสบตาเจียงตั๋วอย่างสงบนิ่ง ยกมือขึ้นวางบนข้อมือของเขา แล้วค่อย ๆ ขยับมือนั้นออกทีละนิด
“เจียงตั๋ว เราเลิกรากันเถอะ” น้ำเสียงของเธอแผ่วเบา ทว่าทุกคำกลับชัดเจน
“เราไม่เหมาะกันจริง ๆ”
สีหน้าของเจียงตั๋วมืดครึ้มลงทันที
ท่าทีของเสินฉือสงบนิ่งเกินไป ความเปิดเผยไร้คลื่นอารมณ์เช่นนั้นทำให้หัวใจเขาเย็นวาบ
เขาดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขน แขนทั้งสองรัดแน่นราวกับกลัวว่าเธอจะหายไปในวินาทีถัดไป
“โยวโยว เราไม่เหมาะกันตรงไหน”
เสียงของเขาอู้อี้ดังมาจากเหนือศีรษะเธอ “ฉันชอบเธอ ชอบทุกอย่างของเธอ ฉันยอมรับว่าครั้งก่อนฉันทำไม่ถูก แต่ตอนนั้นฉันแค่โมโหมากเกินไป—ฉันอยากให้เธออยู่ฉลองวันเกิดกับฉัน แต่เธอกลับโยนฉันให้คนอื่นอย่างไม่ลังเล แล้วฉันจะไม่โกรธได้ยังไง”
เขาเว้นไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงอ่อนลง แฝงความวิงวอนอยู่หลายส่วน “ฉันรับปาก ต่อไปถ้าไม่ได้รับความยินยอมจากเธอ ฉันจะไม่ทำแบบนั้นอีก เพราะฉะนั้น…อย่าพูดเรื่องเลิกราอีกได้ไหม”
เสินฉือซบอยู่ในอ้อมแขนเขา ไม่ขยับ
เมื่อเธอเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง แววตายังคงแจ่มใสและจริงจังเช่นเดิม
“เจียงตั๋ว คุณยอดเยี่ยมมาก ไม่ว่าจะเป็นครอบครัวหรือคุณเอง” เธอพูดทีละคำ “แต่การอยู่กับคุณทำให้ฉันอึดอัดมาก เหตุผลที่แท้จริงก็คือ—ฉันไม่ได้ชอบคุณ”
เธอมองตาเขาแล้วพูดเสียงเบา “เรื่องที่ฉันหลอกคุณ ฉันขอโทษ เราต่างคนต่างใช้ชีวิตอย่างสงบสุขได้ไหม”
แขนของเจียงตั๋วชะงักไปชั่วขณะ