เจียงตั๋วก้มลงจูบเธอ ราวกับต้องการระบายความอดกลั้นและการรอคอยตลอดหลายปีที่ผ่านมาไว้ในจูบนี้
เสินฉือถูกเขาจูบจนมึนงง
ทั้งร่างราวกับตกอยู่กลางทะเลเพลิงอันอบอุ่น
จนกระทั่ง...
เสินฉือขมวดคิ้วแน่นขึ้นมาทันที
“โยวโยว... โยวโยว...”
เจียงตั๋วจูบลงบนหว่างคิ้วและมุมปากของเธอ พลางเรียกเธอเสียงต่ำ
จนกระทั่งเธอผ่อนคลายลงเล็กน้อย
ริมฝีปากของเขาแนบกับใบหูเธอ น้ำเสียงแหบพร่าแต่แฝงความอ่อนโยน “โยวโยวของฉัน”
ผ่านไปเนิ่นนาน ในที่สุดเขาก็สมปรารถนา
ท่วงท่าของเขาค่อย ๆ เปลี่ยนจากการอดกลั้นในตอนแรกเป็นควบคุมตัวเองไม่อยู่
แสงไฟสั่นไหว...
เรื่องราวหลังจากนั้น เสินฉือจำได้ไม่ค่อยชัดเจนนัก
เสียงของเจียงตั๋วราวกับลอยมาจากที่ไกลแสนไกล คำเรียก “โยวโยว” ทีละเสียงเหมือนส่งผ่านผืนน้ำเข้ามาในหูของเธอ
เธออยากตอบเขา อยากยกมือขึ้นสัมผัสใบหน้าของเขา ทว่ามือเท้าอ่อนปวกเปียกราวกับสำลี แม้แต่ปลายนิ้วก็ไร้เรี่ยวแรง
เมื่อได้สติกลับคืนมาเล็กน้อยอีกครั้ง
ร่างของเธอก็ออกจากเตียงนุ่มแล้ว
เจียงตั๋วอุ้มเธอลงในอ่างอาบน้ำที่เต็มไปด้วยน้ำอุ่นอย่างแผ่วเบา
เขานั่งอยู่ด้านหลัง ให้เธอพิงอยู่ในอ้อมแขน แขนทั้งสองสอดผ่านใต้วงแขนของเธอแล้วโอบไว้มั่นคง
“ยังเจ็บอยู่ไหม” ริมฝีปากของเขาแนบอยู่หลังใบหูเธอ ก่อนจะถามเสียงเบา
เสินฉือพูดไม่ออก ได้แต่ส่ายหน้าเบา ๆ แล้วก็เหมือนจะพยักหน้า
แม้แต่ตัวเธอเองก็แยกไม่ออกแล้ว
เจียงตั๋วหัวเราะเสียงต่ำ แรงสั่นสะเทือนจากอกของเขาส่งผ่านผิวกายที่แนบชิดกันมา