หลิงชูหยุนสูดหายใจลึก ๆ กลบประกายขุ่นเคืองที่ยังไม่จางหายไปจากดวงตาจนหมดสิ้น
เมื่อเงยหน้าขึ้นอีกครั้ง เธอก็กลับมาเป็นหลิงชูหยุนผู้สง่างามอ่อนโยนดังเช่นทุกวัน
เธอกวักมือเรียกเสินฉือ
“เสี่ยวฉือ มานี่สิ”
“ท่านหญิงหลิง”
เสินฉือขานรับอย่างว่าง่าย น้ำเสียงเจือความสั่นไหวแผ่วเบาจนแทบสังเกตไม่เห็น
เจียงตั๋วยืนอยู่ด้านข้าง แววตาหม่นลงเล็กน้อย
เขาไม่เคยคิดเลยว่าแม่แท้ ๆ ของตัวเองจะรู้จักกับเสินฉือ และดูจากท่าทางสนิทสนมแล้ว พวกเธอคงรู้จักกันมานาน ไม่ใช่แค่วันสองวัน
ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ตอนแม่มองเสินฉือ แววตาเต็มไปด้วยความเวทนาอย่างไม่ปิดบัง แต่เมื่อหันกลับมามองเขา—
สายตานั้นแผ่วเบา
ทว่าเจียงตั๋วกลับมองเห็นอะไรต่อมิอะไรในแววตาคู่นั้น ทั้งความเย็นชา ความผิดหวัง ความเหนื่อยล้า และคำเตือนบางอย่างที่เขาอ่านไม่ออก คล้ายจะเจือความสงสารอยู่ด้วย
เขาหลุบตาลงเล็กน้อย ซ่อนอารมณ์ที่พลุ่งพล่านในดวงตา ลูกกระเดือกขยับกลืนน้ำลายโดยไม่รู้ตัว
“ที่นี่แคบแถมยังรก เราออกไปคุยกันข้างนอกดีกว่า”
เจียงเฮ่อเซวียนเอ่ยไกล่เกลี่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน ก่อนจะหันไปมองหลิงชูหยุนแล้วพูดปลอบเบา ๆ
“ภรรยา ยังมีพิธีเปิดงานอยู่ไม่ใช่หรือ เรื่องของเด็ก ๆ ไว้เราค่อยคุยกันทีหลัง อย่าให้เสียธุระสำคัญเลย ไปจัดการเรื่องนิทรรศการก่อนเถอะ”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลิงชูหยุนก็มองเจียงตั๋วอีกครั้ง ก่อนจะสะกดกลั้นความขุ่นเคืองที่ยังไม่จางให้สงบลง
กลางห้องจัดแสดงถูกเคลียร์จนเป็นพื้นที่ว่างแล้ว