เวลาหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปอย่างรวดเร็ว พริบตาเดียวเสินฉือก็สอบวิชาเอกครบทุกวิชาแล้ว
เมื่อออกจากห้องเรียนขั้นบันได เจียงตั๋วก็ยืนพิงเสาระเบียงหน้าประตูรอเธออยู่
พอเห็นเธอออกมา เขาก็เดินเข้ามาหาแล้วถามเสียงเบา “เป็นยังไงบ้าง”
เสินฉือเงยหน้ามองเขา คิ้วตาโค้งเป็นรอยยิ้ม น้ำเสียงแฝงความสดใสอยู่หลายส่วน “ง่ายกว่าที่คิดไว้เยอะเลยค่ะ”
เจียงตั๋วมองรอยยิ้มในดวงตาเธอ ก่อนยกมือขึ้นขยี้ผมบนกระหม่อมเบา ๆ
“โยวโยวเก่งมาก”
มหาวิทยาลัยผู่ฮวามีการคัดเลือกนักเรียนดีเด่นทุกปีการศึกษา ด้วยผลการเรียนของเสินฉือ การได้ทุนการศึกษาจึงแทบจะแน่นอน
เธอมองเจียงตั๋ว แววตาเป็นประกายระยิบระยับ “ถ้าฉันได้ทุนการศึกษา จะเลี้ยงข้าวมื้อใหญ่คุณสักมื้อนะคะ”
แม้เงินที่พ่อให้เป็นค่าใช้จ่ายในแต่ละเดือนจะเหลือเก็บไม่น้อย แต่สำหรับเธอแล้ว ทุนการศึกษาย่อมมีความหมายแตกต่างออกไป
เธออยากแบ่งปันเรื่องนี้กับเขา
เจียงตั๋วยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย สายตาจับอยู่บนใบหน้าเธอ ก่อนตอบเสียงเบา “ได้”
พอสอบเสร็จ วันหยุดฤดูร้อนอันยาวนานก็เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการ
เสินฉือกลับหอพักก่อน เก็บเสื้อผ้าสำหรับเปลี่ยนทั้งหมดลงกระเป๋าเดินทาง จากนั้นจึงไปที่พักของเจียงตั๋ว แล้วเก็บของใช้ประจำวันบางส่วนใส่กระเป๋าไปด้วย
เมื่อเก็บของทุกอย่างเรียบร้อย เธอก็เดินเข้าไปล้างมือในห้องน้ำ
จากนั้นจึงลากกระเป๋าเดินทางออกจากห้องนอน
เจียงตั๋วยืนอยู่ตรงประตู
เขาก้มมองเธอ น้ำเสียงราบเรียบ “ผมไปส่งคุณกลับบ้าน”
ทั้งสองเดินไปถึงประตู โดยคนหนึ่งอยู่ข้างหน้า อีกคนตามหลัง