เสินเซี่ยวหมิงกวาดตามองหนุ่มตรงหน้าตั้งแต่หัวจรดเท้าภายใต้แสงไฟ
พูดตามตรง รูปโฉมของชายหนุ่มตรงหน้าหาได้ยากในหมื่นคนจริง ๆ
เขายืนตัวตรงสง่างาม ใบหน้าหล่อเหลาโดดเด่น คิ้วตาแฝงความสูงศักดิ์และสุขุมเยือกเย็นอันเป็นเอกลักษณ์ของลูกหลานตระกูลใหญ่
แม้เพียงยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทุกอิริยาบถก็ยังเผยให้เห็นพื้นเพที่ไม่ธรรมดาอย่างชัดเจน
เสินเซี่ยวหมิงชื่นชมคนรุ่นใหม่ที่มีคุณภาพมาโดยตลอด เขาชอบคนรุ่นหลังที่มีกระดูกสันหลังหยิ่งทะนง และมีแววคมกล้าในดวงตา
แต่มีข้อแม้ว่า—
คนคนนั้นต้องไม่คิดพาลูกสาวของเขาหนีไป
“หนุ่มน้อย” เสินเซี่ยวหมิงเอ่ย “เราออกไปคุยกันข้างนอกเถอะ”
“ได้ครับ คุณลุงเสิน เชิญคุณลุงนำทางเลยครับ”
ร้านกาแฟที่เปิดตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมงตรงทางเข้าหมู่บ้านเปิดไฟสีเหลืองอบอุ่น บนประตูกระจกยังติดสติกเกอร์คริสต์มาสสีซีดจางอยู่
ตอนกลางคืนคนไม่ค่อยมาก
เสินเซี่ยวหมิงกวาดตามองรอบร้าน ก่อนเดินตรงไปยังซุ้มด้านในสุดที่อยู่ชิดผนัง
“นั่งสิ” เขาเชิดคางขึ้นเล็กน้อย ทำมือเรียกเจียงตั๋วที่เดินตามเข้ามา
เจียงตั๋วนั่งลงโดยเว้นระยะจากพนักเก้าอี้ประมาณหนึ่งกำปั้น
เขาถอดเสื้อโค้ตพาดไว้บนพนัก เผยให้เห็นเสื้อไหมพรมสีเทาเข้มด้านใน แขนเสื้อพับขึ้นถึงท่อนแขน เผยกระดูกข้อมือส่วนหนึ่ง
“จะดื่มอะไร”
“อเมริกาโน่เย็นก็พอครับ” เจียงตั๋วตอบ พลางโน้มตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย “ขอบคุณครับ คุณลุงเสิน”
เสินเซี่ยวหมิงมองเขาแวบหนึ่ง
ความประทับใจแรก ไม่หยิ่งไม่ถ่อมจนเกินไป แถมยังมีมารยาท
เมื่อพนักงานยกกาแฟมาเสิร์ฟ เสินเซี่ยวหมิงก็ถามเข้าประเด็นทันที
“อายุเท่าไหร่แล้ว”
“ยี่สิบเอ็ดครับ” เจียงตั๋วรับถ้วยกาแฟด้วยสองมือ “ตอนนี้เรียนอยู่ปีสามครับ เรียนที่เดียวกับโยวโยว”