ชั้นบนสุด ห้องทำงานประธานบริษัท
ไป๋ชิงเซียวนั่งอยู่บนเก้าอี้ในห้องทำงาน หน้าอกกระเพื่อมแรง เธอครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง
จากนั้นก็กดโทรศัพท์สายภายใน น้ำเสียงเย็นชาเล็กน้อย “แอนนี่ เอารายชื่อกับแฟ้มประวัติของเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เพิ่งเข้าทำงานในช่วงไม่กี่วันนี้มาให้ฉันทันที!”
ไม่ถึงสองนาที แฟ้มประวัติบาง ๆ ก็ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน
ไป๋ชิงเซียวจ้องภาพถ่ายและข้อมูลบนนั้น เฉินเสวียน อายุ 25 ปี เติบโตในสถานสงเคราะห์เด็กกำพร้า ปลดประจำการจากกองทัพ... เพิ่งเข้าทำงานเมื่อเช้านี้
ประวัติธรรมดาจนน่าเหลือเชื่อ สะอาดสะอ้านไร้ที่ติ
แต่ยิ่งสะอาดสะอ้าน ก็ยิ่งทำให้เธอขนลุก!
เมื่อคืนเพิ่งมีความสัมพันธ์กัน เช้าวันนี้กลับมาปรากฏตัวที่หน้าบริษัท เรื่องบังเอิญเช่นนี้จะมีได้อย่างไร?
หากผู้ชายคนนี้เอาเรื่องเมื่อคืนมาข่มขู่ หรือเปิดเผยเรื่องอื้อฉาวต่อสาธารณะ ราคาหุ้นของเครือเทียนหยวนคงดิ่งเหวทันที ส่วนตระกูลไป๋ก็จะกลายเป็นตัวตลกไปทั่วเจียงเฉิง!
ไม่ว่าจะเป็นหมากของศัตรู หรือคนขู่กรรโชกที่โลภไม่รู้จักพอ ถังดินปืนอันตรายลูกนี้จะปล่อยไว้ไม่ได้เด็ดขาด!
ไป๋ชิงเซียวปิดแฟ้ม แววตางดงามฉายความเด็ดเดี่ยวและโหดเหี้ยมวูบหนึ่ง
เธอหยิบโทรศัพท์ตั้งโต๊ะขึ้นมา โทรหาเลขาฯ เหลียงแอนนี่ แล้วเรียกให้เข้ามาพบ
“คุณไป๋ มีอะไรหรือคะ?”
เหลียงแอนนี่ เลขานุการ รีบมาถึงห้องทำงานอย่างรวดเร็ว
ไป๋ชิงเซียวเอ่ยว่า “แอนนี่ แจ้งเฉินเสวียน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนใหม่ที่อยู่ตรงทางเข้าล็อบบี้ ให้ยกเลิกสัญญาจ้างทันที แล้วเก็บของออกไป!”
เหลียงแอนนี่แปลกใจอยู่บ้าง เพิ่งเข้าทำงานก็จะไล่ออกแล้วหรือ? แต่เธอไม่กล้าถามมาก กำลังจะหันหลังออกไป
“เดี๋ยวก่อน”
ไป๋ชิงเซียวเรียกเธอไว้ เธอเม้มริมฝีปากแล้วพูดว่า “จ่ายเงินชดเชยให้เขาเท่ากับเงินเดือนหนึ่งเดือน บอกเหตุผลไปว่า... ไม่ผ่านเกณฑ์งานในช่วงทดลองงาน”
“อีกอย่าง ให้ฝ่ายบุคคลช่วยลงประวัติแนะนำเขาไว้ในตลาดแรงงานด้วย”
เหลียงแอนนี่ชะงักไปเล็กน้อย คิดในใจว่าวันนี้คุณไป๋ดูผิดปกติอยู่บ้าง เป็นแค่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เพิ่งมาแท้ ๆ แต่กลับชดเชยให้อย่างใจกว้างเกินไปหน่อย
แต่เธอไม่ได้พูดอะไรเพิ่ม “ค่ะคุณไป๋ ฉันจะไปจัดการเดี๋ยวนี้”
แม้ไป๋ชิงเซียวต้องการกำจัดปัญหาที่อาจเกิดขึ้นนี้ แต่หากเฉินเสวียนเป็นผู้บริสุทธิ์ การไล่เขาออกโดยไม่มีเหตุผลก็ไม่ยุติธรรมกับเขา
ทำได้เพียงชดเชยให้มากหน่อย
……
หน้าตึก
เฉินเสวียนยืนอยู่ตรงทางเข้า หวังเสี่ยวหู่ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยร่างอ้วน เห็นจางต้าเหย่งเดินไกลออกไปแล้ว ก็รีบเข้ามาหา
“พี่ชาย ฉันว่าท่านประธานไป๋มองนายแปลก ๆ เมื่อกี้นะ!”
เฉินเสวียนยิ้ม “งั้นเหรอ?”
“อืม นิดหน่อย เหมือนเคยรู้จักนายมาก่อนเลย” หวังเสี่ยวหู่พูด
เฉินเสวียนคิดในใจ จะไม่รู้จักได้ยังไง เมื่อคืนเพิ่งพลอดรักกันมา
แต่เขาไม่ได้รับคำ กลับถามว่า “นายดูเหมือนจะรู้เรื่องท่านประธานไป๋ดีนะ?”
หวังเสี่ยวหู่เกาหัว “จะว่าเข้าใจก็ไม่ถึงขนาดนั้น แค่เคยได้ยินมาบ้าง”
เฉินเสวียนเลิกคิ้ว “หืม? เล่ามาสิ”
“ท่านประธานไป๋เป็นหลานสาวที่คุณปู่ไป๋ให้ความสำคัญที่สุด” หวังเสี่ยวหู่ลดเสียงลง “เมื่อสามปีก่อน คุณปู่ไป๋ป่วยเส้นเลือดในสมองแตกแล้ววางมือ จากนั้นก็ยกเครือบริษัทให้ท่านประธานไป๋ดูแล”
“พวกคนเก่าแก่ในบริษัทเดิมทีตั้งใจรอดูเรื่องสนุก แต่ผลลัพธ์เป็นยังไงรู้ไหม! ท่านประธานไป๋เพิ่งเข้ารับช่วงต่อได้แค่ครึ่งปี! ใช้เวลาเพียงครึ่งปี ก็เขี่ยพวกจิ้งจอกเฒ่าเจ้าเล่ห์เจ็ดคนออกไปจนหมด มูลค่าบริษัทเพิ่มขึ้นกว่าเท่าตัว!”
เมื่อได้ยินดังนั้น เฉินเสวียนก็คิดว่าไป๋ชิงเซียวคนนี้มีฝีมืออยู่ไม่น้อย
หวังเสี่ยวหู่กลืนน้ำลายแล้วพูดต่อ “แต่เบื้องหลังท่านประธานไป๋ก็ลำบากไม่น้อยเหมือนกัน เธอไม่เคยแต่งงาน แต่รับเด็กผู้หญิงมาเลี้ยงสองคน คนหนึ่งอายุ 16 อีกคน 19 พวกคุณชายร่ำรวยในเจียงเฉิงต่อแถวกันมาประจบเอาใจ แต่เธอกลับมองทุกคนเป็นอากาศ!”
“ตอนนี้เขาลือกันว่าชีวิตครึ่งหลังของท่านประธานไป๋คงแต่งให้บริษัทไปแล้ว!”
เมื่อได้ยินเช่นนี้ แววตาของเฉินเสวียนก็ไหววูบ
อายุสามสิบกำลังเร่าร้อนดั่งหมาป่า ทั้งยังรักษาพรหมจรรย์มาหลายปี แถมต้องเลี้ยงเด็กสาวที่รับมาเลี้ยงอีกสองคน
เก็บกดมานานขนาดนั้น เมื่อคืนผู้หญิงคนนั้นถึงได้ดุดันเกินเหตุ ไม่ใช่เรื่องไร้เหตุผลเลยสินะ!
ขณะกำลังพูดกัน เสียงส้นสูงใสกังวานก็ดังขึ้น
เหลียงแอนนี่ เลขานุการเอกของประธานบริษัท สวมชุดกระโปรงเข้ารูปสีดำ ถุงน่องสีดำแนบไปกับเรียวขาสวย เธอเดินออกจากลิฟต์ตรงมาหาทั้งสองคน
“คุณคือเฉินเสวียนใช่ไหม?”
เฉินเสวียนพยักหน้า “มีอะไร?”
“ท่านประธานไป๋แจ้งว่า คุณไม่ผ่านการประเมินช่วงทดลองงาน จึงยกเลิกสัญญาจ้างทันที”
เหลียงแอนนี่สีหน้าเรียบเฉย น้ำเสียงเป็นทางการ
“บริษัทจะชดเชยเงินเดือนให้หนึ่งเดือน และฝ่ายบุคคลจะช่วยลงประวัติแนะนำให้ ตอนนี้ตามฉันไปจัดการขั้นตอนลาออก”
หวังเสี่ยวหู่ตะลึงงัน “เพิ่งเริ่มงานเอง ทำไมถึงไม่ผ่านเกณฑ์แล้วล่ะ?”
เหลียงแอนนี่เหลือบมองเขา “นี่เป็นการตัดสินใจของท่านประธานไป๋”
เฉินเสวียนหรี่ตาลง เขาไม่ได้แปลกใจนัก
เหลียงแอนนี่เร่งว่า “อย่าชักช้า จัดการเอกสารเสร็จแล้วก็ไปได้”
เฉินเสวียนหัวเราะเย็นชา
“ได้สิ อยากให้ฉันไปก็ได้”
“ตอนนี้ขึ้นไปบอกท่านประธานไป๋สองคำ”
เหลียงแอนนี่ทำหน้าไม่สบอารมณ์ “คำว่าอะไร?”
เฉินเสวียนยิ้มกว้าง “ต่างหู”
เหลียงแอนนี่ชะงักไป เธอคิดว่าเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนนี้คงมีปัญหาทางสมองอยู่บ้าง
“ถ้าคุณไม่ไปบอกท่านประธานไป๋ คุณจะเสียใจทีหลัง” เฉินเสวียนพูดกลั้วหัวเราะ
เห็นท่าทางจริงจังของอีกฝ่าย เหลียงแอนนี่คิดว่าเผื่อจะเป็นข่าวสำคัญจริง ๆ ก็ได้ เธอจึงไม่กล้าตัดสินใจเอง สวมส้นสูงแล้วรีบหันหลังเดินจากไป
……
ห้องทำงานประธานบริษัทชั้นบนสุด
ไป๋ชิงเซียวยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดาน กอดอกไว้แน่น
เสียงเคาะประตูดังขึ้น
เหลียงแอนนี่ผลักประตูเข้ามา รายงานเสียงเบา “คุณไป๋ เฉินเสวียน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนใหม่ ไม่ยอมดำเนินการลาออกค่ะ”
ไป๋ชิงเซียวหันกลับมา ใบหน้างามเย็นเยียบ “ฝ่ายบุคคลมีไว้กินเงินเดือนเปล่า ๆ หรือไง? เรียกฝ่ายรักษาความปลอดภัยโยนเขาออกไปเลย”
เหลียงแอนนี่มีสีหน้าลังเล “เฉินเสวียนบอกว่า... ให้ฉันนำสองคำมาบอกคุณค่ะ”
ไป๋ชิงเซียวขมวดคิ้วงาม “คำว่าอะไร?”
“ต่างหูค่ะ”
พอได้ยินสองคำนี้ ไป๋ชิงเซียวก็ชะงักงันไปทั้งตัว
เธอมีต่างหูเพชรสีชมพูสั่งทำพิเศษอยู่คู่หนึ่ง มีเพียงคู่เดียวในโลก มูลค่า 800,000 หยวน!
ต่างหูข้างหนึ่งหายไป เธอคิดว่าคงทำตกไว้ระหว่างทาง ไม่นึกว่าจะตกอยู่ที่โรงแรม แล้วเจ้าหมอนี่ก็เก็บไปได้!
ภาพเมื่อคืนพลันผุดวุ่นวายในสมอง
ใบหน้างามของไป๋ชิงเซียวแดงระเรื่อขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นความโกรธ
ไอ้สารเลวนั่น มันเอาต่างหูของเธอไปคิดจะทำอะไรกันแน่? จะขู่กรรโชกหรือไง?!
ไป๋ชิงเซียวกัดฟันกรอด หน้าอกกระเพื่อมแรง “ให้เขาขึ้นมา”
ห้านาทีต่อมา ประตูห้องทำงานประธานบริษัทก็ถูกผลักเปิด
เฉินเสวียนล้วงมือใส่กระเป๋ากางเกง เดินเข้ามาอย่างผึ่งผาย
เขาปิดประตูตามหลังอย่างส่ง ๆ แล้วนั่งลงตรงข้ามไป๋ชิงเซียวอย่างไม่เกรงใจ
“คุณไป๋ ห้องทำงานดูหรูหราดีนะ”
ไป๋ชิงเซียวนั่งอยู่หลังโต๊ะทำงาน จ้องเขาเขม็ง “ไม่ต้องมาตีสนิทกับฉัน”
“เฉินเสวียน สรุปนายต้องการอะไรกันแน่?”
เฉินเสวียนเอนหลังพิงเก้าอี้ แล้วยกขาไขว่ห้าง
“ฉันไม่ได้ต้องการอะไรนี่ ฉันมาสมัครเป็นเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัย หาเลี้ยงชีพด้วยแรงกาย แต่คุณกลับจะทำลายอาชีพของฉันทันที”
ไป๋ชิงเซียวหยิบสมุดเช็คจากลิ้นชัก เขียนเลขศูนย์ต่อกันหลายตัวอย่างรวดเร็ว ก่อนฟาดมันลงบนโต๊ะ
“นี่หนึ่งล้านหยวน”
“รวมกับหนึ่งล้านเมื่อเช้า เป็นสองล้านหยวน”
“เอาต่างหูมา แล้วเอาเงินไปไสหัวออกจากเจียงเฉิงเดี๋ยวนี้ อย่าโผล่มาให้ฉันเห็นอีกตลอดชีวิต”
“ไม่อย่างนั้น ฉันมีวิธีมากมายที่จะทำให้นายจมแม่น้ำกลายเป็นอาหารปลา”
เฉินเสวียนเหลือบมองเช็คใบนั้น แล้วอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“คุณไป๋ ขู่จะจับคนถ่วงแม่น้ำอยู่เรื่อย คิดว่าตัวเองเป็นเจ้าพ่อมาเฟียหรือไง?”
“เมื่อคืนตอนคุณกอดฉันจูบไม่หยุด คุณร้องเรียกพี่ชายคนดีให้ช่วยอยู่นะ”
“วันนี้พอใส่กระโปรงแล้ว ก็พูดจาจะเอาชีวิตฉันไม่หยุดเลยเหรอ?”
สีหน้าของไป๋ชิงเซียวพลันหม่นคล้ำ
“หุบปาก!”
“ไอ้สารเลวไร้ยางอาย เมื่อคืนเป็นอุบัติเหตุ!”
เฉินเสวียนแบมือ “แล้วแต่คุณจะพูดเลย!”
ไป๋ชิงเซียวโกรธจนแทบทนไม่ไหว “สรุปนายต้องการอะไรกันแน่? คิดว่าเงินน้อยไปใช่ไหม? งั้นเสนอราคามา!”
เฉินเสวียนกำลังจะพูดหยอกอีกสักสองคำ จู่ ๆ เส้นประสาททั่วร่างก็ขึงตึงขึ้นมาโดยไม่มีสัญญาณเตือน
นี่คือสัญชาตญาณเฉียบคมที่เขาฝึกฝนมาจากกองซากศพและทะเลเลือดนับครั้งไม่ถ้วน
เป็นความรู้สึกที่บอกว่าถูกจิตสังหารถึงตายจับจ้อง!
“ระวัง!!!”
เฉินเสวียนถีบพื้นอย่างแรง ร่างทั้งร่างกลายเป็นเงาพร่า
ไป๋ชิงเซียวยังไม่ทันตั้งตัว ก็เห็นภาพตรงหน้าพร่าเลือน แรงมหาศาลพุ่งเข้ามากระชากเธอลงจากเก้าอี้ แล้วกดร่างเธอล้มลงกับพื้น!
“คุณทำอะไร...”
ไป๋ชิงเซียวร้องตกใจยังไม่ทันจบ
วินาทีถัดมา
ปัง!!!!!
เสียงดังสนั่น!
กระจกบานใหญ่ตั้งแต่พื้นจรดเพดานแตกละเอียดในพริบตา!
กระสุนเจาะทะลุแจกันโบราณบนชั้นวาง เศษกระเบื้องกระจายว่อน ก่อนกระสุนจะพุ่งฝังเข้าไปในกำแพง!
ไป๋ชิงเซียวตกใจจนหน้าซีดเผือด ใบหน้าขาวไร้สีเลือดในทันที
มือปืนซุ่มยิง!
มีคนต้องการฆ่าเธอ!
เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยคนใหม่นามเฉินเสวียนช่วยชีวิตเธอไว้ในช่วงเวลาคับขันที่สุด
หากเมื่อครู่ช้าไปเพียงครึ่งวินาที สิ่งที่แตกกระจายคงไม่ใช่แจกันโบราณ แต่เป็นศีรษะของเธอ!