ปฏิเสธคำรั้งให้อยู่ต่อของป้าชุยฮวากับลุงชูเกิน แล้วทิ้งปลาจี๋ยูทั้งสามตัวไว้ให้ ส่วนปลาหลีไม่ว่าอย่างไรก็ไม่ยอมรับ
ออกจากบ้านป้าชุยฮวา หลินฮ่าวถือปลาหลีอยู่ในมือ อีกแขนกอดตุ่มใบเล็กที่ใส่ผักดองเปรี้ยวจนเต็ม
เดินเอื่อย ๆ กลับมาถึงหน้าเรือนจื้อชิง ยังไม่ทันได้เข้าไป ก็มีจื้อชิงหญิงคนหนึ่งเดินออกมาจากข้างในตรงหน้าเขาพอดี
“จื้อชิงหลินกลับมาแล้วเหรอ”
อวี๋หนานหนานเห็นหลินฮ่าวออกจากบ้านแต่เช้า จึงแอบไปซ่อนหลังประตูไว้ก่อน รอให้ได้เจอหลินฮ่าวโดยบังเอิญ
“อ๊ะ! ใช่ครับ สวัสดีตอนเช้าครับสหาย!”
อวี๋หนานหนานเหลือบเห็นปลาที่หลินฮ่าวถืออยู่ในมือ แล้วกลืนน้ำลายอย่างแนบเนียน
แม้เมื่อคืนเพิ่งได้กินหมูมา แต่ปลาตัวใหญ่ขนาดนี้ก็ยังทำให้อวี๋หนานหนานอดอยากกินไม่ได้
หลินฮ่าวรู้แค่ว่าผู้หญิงตรงหน้าเป็นเพื่อนสนิทที่พักห้องเดียวกับฉู่หานเหยียน ถึงขั้นลืมไปแล้วด้วยซ้ำว่าเธอแซ่อะไร
แต่ในเมื่ออีกฝ่ายทักทายเขา จะทำเป็นมองไม่เห็นก็คงไม่ได้ใช่ไหม
แต่ทำไมผู้หญิงคนนี้ถึงเอาแต่จ้องหน้าอกผมล่ะ
“แฮ่ม ๆ! สหาย คุณจะออกไปข้างนอกเหรอครับ”
หลินฮ่าวหลีกทางตรงประตู ตั้งใจให้อีกฝ่ายออกไปก่อน
อวี๋หนานหนานได้สติกลับมาในทันที
ยังไงก็ต้องให้ความสำคัญกับจี้หยกชิ้นนั้นก่อน ไม่ใช่เวลามามัวอยากกินของอร่อย
“จื้อชิงหลิน ฉันอยากปรึกษาเรื่องหนึ่งกับคุณ”
“หืม? เรื่องอะไรเหรอครับ”
ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้อยากกินปลาของผมหรอกนะ
ยังไงก็เป็นพวกเดียวกับฉู่หานเหยียน ทั้งคู่เป็นผู้หญิงตะกละเหมือนกัน!
อวี๋หนานหนานไม่ทันสังเกตเห็นสายตาประหลาดของหลินฮ่าว ในใจเธอกำลังคิดอยู่ว่าต้องจ่ายเท่าไรถึงจะซื้อจี้หยกจากหลินฮ่าวได้