เที่ยงวัน หลินเจียวเจียวออกแรงอยู่นาน กว่าจะนึ่งหมั่นโถวแป้งขาวได้ห้าลูก ไข่สามฟองที่เหลือก็เอามาผัดจนหมด ยังมีมันฝรั่งซอยอีกหนึ่งชาม
หลินฮ่าวแบ่งไข่ให้หลินเจียวเจียวครึ่งหนึ่ง จากนั้นฉีกหมั่นโถวออก ใช้ตะเกียบคีบไข่กับมันฝรั่งซอยใส่เข้าไป
กัดเข้าไปคำหนึ่ง กลิ่นหอมของไข่กับมันฝรั่งซอยก็อบอวลไปทั่วปาก
ไข่ไก่พื้นบ้านในยุคนี้นี่หอมจริง ๆ!
อืม มันฝรั่งซอยขาดน้ำมันไปหน่อย แห้งนิด ๆ ด้วย
แม่ครัวตัวน้อยคนนี้ฝีมือไม่เลวเลย แค่แนวคิดเรื่องประหยัดยังต้องปรับปรุงอีกเยอะนะ!
“ตอนบ่ายผมจะเข้าไปเดินในเขา ล่ากระต่ายป่าหรือไก่ป่ามาสักตัว!”
คำพูดของหลินฮ่าวฟังดูสบาย ๆ ราวกับแค่แวะไปตลาดซื้อกับข้าว ทำให้หลินเจียวเจียวเบ้ปาก ก่อนเหลือบมองเขาค้อน ๆ
“พี่~ คราวก่อนจับกระต่ายป่าได้ก็แค่โชคดี จะไปมีของให้เก็บกลับมาทุกครั้งได้ยังไงล่ะ?”
“คนในกองผลิตก็ไม่เห็นมีใครได้ของกลับมาทุกครั้งเลย พี่อย่าเสียแรงเปล่าดีกว่า ฉันว่าสู้เก็บฟืนกลับมายังจะดีกว่า!”
หลินฮ่าวพูดออกไปแล้ว จะยอมให้เด็กสาวดูถูกได้อย่างไร
“รอดูเถอะ คืนนี้เรายังได้กินเนื้อแน่!”
หลินฮ่าวกินหมั่นโถวไปลูกหนึ่งแล้วหยิบอีกลูกขึ้นมา
หมั่นโถวทั้งห้าลูกขาวอวบกลมน่ากิน แค่สองลูกก็ทำให้เขาอิ่มแล้ว ส่วนหลินเจียวเจียวกินได้เพียงลูกเดียว
หลินเจียวเจียวเห็นท่าทางของหลินฮ่าว ก็กลัวจะทำร้ายศักดิ์ศรีของเขา จึงรีบพูดแก้สถานการณ์ด้วยความเป็นห่วง
“จริง ๆ ไม่มีกินเนื้อก็ไม่เป็นไรหรอก ยุคนี้ใครจะยังเลือกกินกัน แค่หัวไชเท้ากับผักกาดขาวก็กินให้อิ่มได้แล้ว!”