เมื่อหลินฮ่าวกลับมาถึงเรือนจื้อชิง เขาดูนาฬิกาข้อมือก็เห็นว่าใกล้เที่ยงแล้ว ถึงเวลากินมื้อกลางวันพอดี
ในห้องหลักของเรือนด้านหน้า
จื้อชิงหญิงแปลกหน้าสองคนกำลังทำอาหารอยู่ กะหล่ำปลีต้มกับหมั่นโถวข้าวโพดจากแป้งข้าวโพด นี่คือมื้อกลางวันของจื้อชิงรุ่นเก่า
“สหายทั้งสองกำลังทำอาหารอยู่สินะ ผมชื่อหลินฮ่าว เป็นจื้อชิงคนใหม่ พักอยู่เรือนด้านหลังครับ”
จื้อชิงหญิงทั้งสองได้ยินเสียงก็หันไปมองหลินฮ่าวที่ยืนอยู่ในลานบ้าน ตะลึงในความหล่อจนลืมขยับมือ ยืนนิ่งจ้องเขาตาค้าง
‘จื้อชิงชายคนนี้หล่อจัง!’ ×2
“แฮ่ม ๆ ผมไม่รบกวนพวกคุณทำอาหารแล้ว ขอตัวกลับเรือนด้านหลังก่อนนะครับ!”
หลินฮ่าวแทบไม่เคยวิ่งหนีแบบนี้มาก่อน เขากลัวจื้อชิงหญิงสองคนนั้นจริง ๆ
ใครบอกว่าผู้หญิงสมัยนี้สำรวมกัน? สายตาพวกเธอแทบจะเผาเขาทะลุอยู่แล้ว!
“นังตัวดี ได้สติสักที!”
เมิ่งซาตบจ้าวลี่เจวียนที่ยังยืนเหม่ออยู่ทีหนึ่ง แถมยังแอบเช็ดน้ำลายตัวเองด้วย
“นังตัวแสบ อย่ามัวแต่พูดถึงฉันสิ เธอเองก็จ้องเขาไม่ใช่เหรอ?!”
จื้อชิงหญิงทั้งสองหยอกล้อกันจนวุ่นวาย หมั่นโถวข้าวโพดก็นึ่งออกมาครึ่งสุกครึ่งดิบ ไม่รู้เดี๋ยวจะกินลงไหม
หลินฮ่าวกลับเข้าห้องตัวเอง แล้วก็แอบกินซาลาเปาไส้เนื้อ
ทำอาหารเหรอ?
อย่าล้อเล่นน่า!
เขาทำเป็นที่ไหนกัน!
เขาจำได้แค่ว่าซื้อหม้อเหล็กมา แต่ลืมไปว่าตัวเองยังใช้เตาดินไม่เป็น แล้วจะทำอาหารกินได้ยังไง?
เฮ้อ! กินเสร็จแล้วค่อยไปเดินเล่นบนเขาด้านหลัง แถมเก็บฟืนกลับมาสักหน่อยก็แล้วกัน!