หลินฮ่าวถือเสียมไปยืนตรงแปลงหนึ่ง ซึ่งอยู่ห่างจากหวังต้าหนา หัวหน้ากองผลิตพอสมควร แล้วเริ่มพลิกดินตามแบบที่หวังต้าหน้าทำ
“เฮ้ย! โอ๊ย แรงเยอะไปหน่อย!”
เท้าทั้งข้างเหยียบจมลงไปในดินหนึ่งชุ่น เสียมก็หายมิดไปทั้งอัน
หลินฮ่าวดึงเสียมออกมาเล็กน้อย จากนั้นออกแรงงัดเพียงครึ่งเดียว ก้อนดินก็พลิกขึ้นมาได้
“ปัง!”
เขาฟาดเสียมลงไปจนก้อนดินแตกกระจาย แล้วพลิกดินตรงจุดถัดไปต่อ
พลิกดินอยู่สิบนาทีเศษ หลินฮ่าวถึงค่อยจับเคล็ดได้
เขาหันกลับไปมอง ดินที่พลิกไว้ยุ่งเหยิงเป็นหลุมเป็นบ่อ แถมยังมีรอยเท้าของตัวเองเต็มไปหมด
“เฮ้อ ยังมีอะไรต้องเรียนรู้อีกเยอะเลย!”
คราวนี้หลินฮ่าวจำบทเรียนไว้ ค่อย ๆ ทำอย่างช้า ๆ และพยายามออกแรงให้สม่ำเสมอ ดินที่พลิกแล้วก็เริ่มเรียบขึ้นทีละน้อย
สมรรถภาพร่างกายของหลินฮ่าวได้รับการเสริมความแข็งแกร่งมาแล้ว ย่อมไม่ใช่สิ่งที่จื้อชิงหน้าใหม่จะเทียบได้ ต่อให้เป็นชาวนาที่ทำงานมานานอย่างหวังต้าหนา ก็ใช่ว่าจะเป็นคู่มือของเขา
ตอนแรกเขายังพลิกดินช้า ๆ แต่พอพลิกไปได้หนึ่งเฟิน หลินฮ่าวก็เริ่มเร่งความเร็ว
เมื่อหวังต้าหนาพลิกดินเสร็จหนึ่งร่องและเงยหน้าขึ้นตรวจดูจื้อชิงหน้าใหม่ เขาก็ส่ายหน้า
“เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด เด็กเมืองกันทั้งนั้น จะเข้าใจงานไร่ได้ยังไงกัน?!”
“พลิกไปเถอะ! วันหนึ่งพลิกได้สองเฟินก็นับว่าไม่เลวแล้ว ยังพอได้คะแนนแรงงานสอง...สอง...”
หวังต้าหนามองหลินฮ่าวที่อยู่ไกลออกไป ใช้ทั้งมือทั้งเท้าทำงานอย่างขะมักเขม้น แล้วมองผืนดินที่เขาพลิกไว้ คางแทบหล่นถึงพื้น!
“โอ้สวรรค์! นี่ก็เด็กเมืองเหมือนกันเหรอ?! ดินที่พลิกได้แทบไม่แพ้ฉันเลยนะ!”